Αναίτια

1 Κύριε, κρίνε εκείνους που με κατακρίνουν· πολέμησε όσους με πολεμούν.
2 Πάρε ασπίδα κι όπλο κι έλα βοήθησέ με.
3 Σύρε κοντάρι για ν’ ανακόψεις εκείνους που με καταδιώκουν·
πες στην ψυχή μου: «Η σωτηρία σου είμ’ εγώ».
4 Ας νικηθούν κι ας ντροπιαστούν αυτοί που θέλουνε να πάρουν τη ζωή μου!
Ας πισωστρέψουν κόκκινοι από ντροπή αυτοί που το κακό μου μελετούν.
5 Ας γίνουνε σαν το άχυρο που το σκορπίζει ο αγέρας·
και του Κυρίου ο άγγελος ας τους κυνηγά.
6 Ας είναι σκοτεινή κι ολισθηρή η πορεία τους·
και του Κυρίου ο άγγελος ας τους καταδιώκει.
7 Γιατί αναίτια μου στήσαν την παγίδα τους·
αναίτια σκάψαν λάκκο, για να μου πάρουν τη ζωή.
8 Στο λάκκο όμως αυτοί θα πέσουν δίχως να το προσμένουνε·
και στην παγίδα που έκρυψαν οι ίδιοι θα πιαστούνε· στο λάκκο μέσα θα χαθούν.
9 Κι η ψυχή μου θα νιώσει χαρά για τον Κύριο,
για τη σωτήρια επέμβασή του αγαλλίαση.
10 Όλα τα οστά μου θα το πουν: Ποιος, Κύριε σαν κι εσένα;
Λυτρώνεις τον αδύναμο από τον δυνατότερό του,
τον δύσμοιρο και τον φτωχό απ’ τον καταπιεστή του.
Ψαλμός 35:1-10

Ο Δαβίδ παλεύει με την αδικία. Κάποιοι άνθρωποι του επιτίθενται «αναίτια» (εδ. 7). Επομένως, η κραυγή του στον Θεό να τους τιμωρήσει δεν έχει να κάνει με κάποια αίσθηση προσωπικής εκδικητικότητας αλλά με την έγνοιά του να κυριαρχεί η δικαιοσύνη στη βασιλεία του. Τέτοιοι Ψαλμοί μας βοηθούν να ευαισθητοποιούμαστε σε θέματα αδικίας… αλλά με μία σημαντική διαφορά. Ξέρουμε ότι έχουμε ένα πλεονέκτημα που ο Δαβίδ δεν είχε. Ξέρουμε ότι κι τον Ιησού «μίσησαν… αναίτια» (Ιωάννης 15:25). Όταν γινόμαστε κι εμείς αποδέκτες αδικίας, περπατάμε στα χνάρια του Ιησού (Α’ Πέτρου 2:19-24), καθώς θα μιλούμε ενάντια στο κακό, χωρίς όμως να ζητήσουμε το κακό του άλλου (Ματθαίος 5:44, 23:37). Όταν μας λοιδορούν, μας επιτέθενται και μας κριτικάρουν άδικα, οφείλουμε να λέμε στην ψυχή μας, «Ο Κύριος είναι η σωτηρία μου» (εδ. 3), δεν θα εξαρτώμαι από τις απόψεις των ανθρώπων. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι η δυστυχία μας πολλές φορές δεν θα έχει άμεση σχέση με κάποια δική μας αμαρτία — ‘υπάρχει’ δηλαδή η έννοια του αναίτιου μίσους. Βέβαια, σε αντίθεση με τον Ιησού, δεν μπορούμε να ξέρουμε με απόλυτη σιγουριά πότε ισχύει αυτό για μας και πότε όχι. Επομένως, δεν πρέπει να είμαστε ούτε πολύ σκληροί με τον εαυτό μας, αναλαμβάνοντας δουλικά και αυτόματα την ευθύνη σε κάθε κατάσταση “επειδή είμαστε αμαρτωλοί”, ούτε πολύ αμυντικοί απέναντι στους άλλους, ισχυριζόμενοι ότι δεν έχουμε καμία ευθύνη όταν μας κατηγορούν. Με άλλα λόγια, η εικόνα του αναίτιου κατηγορούμενου δεν μας δίνεται για να νιώθουμε καλύτερα για τούς εαυτούς μας — μας δίνεται για να δούμε καλύτερα τον Ιησού. Να δούμε Εκείνον που, ως ο μόνος που δεν είχε πράξει καθόλου αδικία στη ζωή του, στάθηκε στη θέση των αδίκων και φρόντισε να έρθει δικαιοσύνη σε κάθε κατάσταση χωρίς όμως να χαθούν οι ίδιοι οι άδικοι, όσοι έλπιζουν σ’ αυτόν. Τα καλά νέα του Ευαγγελίου είναι πως είτε φταίμε είτε όχι, ο Θεός μας έχει καλυμμένους. Πληρώνει ο ίδιος για την αδικία που έχουμε πράξει και εκδικείται την αδικία που έχουμε δεχθεί. [TK]

Πατέρα, ξέρω ότι συχνά η καρδιά μου εξαρτάται από τη γνώμη των άλλων. Όταν με κριτικάρουν άδικα, χρειάζομαι το Πνεύμα σου να μου μιλάω, λέγοντας πως «Εγώ και κανένας άλλος είμαι η σωτηρία σου». Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]