Αναπάντητη προσευχή

11 Μάρτυρες άδικοι παρουσιάστηκαν,
για όσα δεν ήξερα εκείνοι μ’ ανακρίναν.
12 Μου ανταποδώσανε κακό αντί καλό,
ερήμωσε η ψυχή μου.
13 Κι εγώ, όταν ήταν άρρωστοι, είχα φορέσει πένθιμα·
με τη νηστεία ταπεινωνόμουν
και με σκυφτό κεφάλι, ενώ οι προσευχές μου επέστρεφαν αναπάντητες.
14 Σαν να ’τανε για φίλο και γι’ αδερφό μου πηγαινοερχόμουνα·
σαν να πενθούσα μια μητέρα θλιμμένος έσκυβα.
15 Αλλά στη συμφορά μου αυτοί χαρήκαν και συνάχθηκαν
–συνάχθηκαν εναντίον μου– να με συκοφαντήσουν,
και όμως δεν το ήξερα· με χλεύαζαν χωρίς σταματημό.
16 Αντάμα με τους ασεβείς με χλεύαζαν,
μου τρίζανε τα δόντια.
17 Κύριε,ως πότε θα τα βλέπεις;
Προστάτεψέ με απ’ τις καταστροφές τους·
από τα λιονταρόπουλα την ακριβή ζωή μου.
18 Θα σε δοξολογήσω μες σε μεγάλη σύναξη·
ανάμεσα σ’ αμέτρητο λαό θα σ’ εξυμνήσω.
Ψαλμός 35:11-18

Ποιά ήταν η αντίδραση του Δαβίδ όταν οι προσευχές του, εν μέσω διωγμού, επέστρεφαν αναπάντητες (εδ.13); Η αργοπορία του προκαλούσε θλίψη και το εξέφρασε. Πενθούσε και έκλαιγε. Δεν είχε μία ψευδευλαβή, υποκριτική φαιδρότητα του στιλ «είμαι μια χαρά, απλά ελπίζω στον Κύριο» (εδ.14). Αντιθέτως, το πένθος του γινόταν ενώπιον Του Θεού· δεν σταμάτησε να προσεύχεται. Έκραξε «Κύριε, ως πότε θα τα βλέπεις;» Και είναι αξιοσημείωτο, πως ακόμη εν μέσω της λύπης του και των αδιάκοπων ραδιουργιών των εχθρών του (βλ. εδ.19-28), ήταν βέβαιος πως μια μέρα θα ερχόταν με ευχαριστία ενώπιον Του Θεού (εδ.18). Αυτό μας θυμίζει την προτροπή του Απ. Παύλου: «Για τίποτε να μη σας πιάνει άγχος, αλλά σε κάθε περίσταση τα αιτήματά σας να τα απευθύνετε στο Θεό με προσευχή και δέηση, που θα συνοδεύονται από ευχαριστία» (Φιλπ.4:6) [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Μέσα από την μελέτη των Ψαλμών έχουμε τονίσει πως το ερμηνευτικό κλειδί είναι το πρόσωπο και το έργο Του Χριστού. Ο ίδιος ο Ιησούς θα πει πως οι γραφές και συγκεκριμένα οι Ψαλμοί για αυτόν μαρτυρούν. Πλησίασε τους Ψαλμούς δίχως ερμηνευτικό κλειδί Τον Χριστό και θα καταλήξεις σε περίεργα συμπεράσματα. Στον συγκεκριμένο Ψαλμό όμως δεν είναι απλά μία ερμηνευτική οδηγία, αλλά μία σκέψη που θα πρέπει να αγγίξει την καρδιά μας, μας οδηγεί να σκεφτούμε Τον Ιησού με μία άλλη ματιά. Αν διαβάζουμε τον Ψαλμό και νιώθουμε πως μιλά για τη ζωή μας και τη δική μας εμπειρία, τότε δεν καταλαβαίνουμε τι ακριβώς μας περιγράφει εδώ. Μας μιλά για την εμπειρία κάποιου που κάνει το καλό και του ανταποδίδουν κακό (εδ.12), την εμπειρία κάποιου που θρήνησε για άλλους και αυτοί χαίρονταν με τις δικές του κακοτοπιές και πάνω από όλα για κάποιον όπου μία τέτοια άσχημη συμπεριφορά—προδοσίας, χλευασμού, κακίας άνευ λόγου—είναι κάτι που ο ίδιος δεν έχει καν εμπειρία, δεν γνωρίζει πως μοιάζει να ενεργείς με αυτό τον τρόπο. Όλοι μας έχουμε χαρεί άνευ λόγου για τις κακοτοπιές άλλων, όλοι μας έχουμε ανταποδώσει κακό αντί καλού. Η εμπειρία που περιγράφει εδώ είναι μία μοναδική εμπειρία για Τον Χριστό. Μόνο Εκείνος πέθανε για τους εχθρούς Του, δίχως ποτέ ο ίδιος να έχει κάνει κακό. Αυτό θα πει “ερήμωση” (εδ.12). Κανένας δεν έχει ερημωθεί με παρόμοιο τρόπο. Όλοι μας έχουμε βιώσει ερήμωση αλλά και όλοι μας έχουμε ερημώσει—εγκαταλείψει—άλλους. Έχουμε βρεθεί κι από την άλλη πλευρά. Μόνο Εκείνος ήταν πραγματικά μόνος σε αυτόν τον κόσμο. Κανένας άλλος. Αυτό Τον κάνει και μοναδικό. [ΑΠ]

Κύριε, μοιάζει σαν να παρατηρείς τα πράγματα με παθητικότητα. Ωστόσο, γνωρίζω πως δεν υπάρχει απόλυτα αναπάντητη προσευχή, πως εσύ ακούς τις επιθυμίες της καρδιάς μου και ανταποκρίνεσαι στις ανάγκες μου, με τρόπους πέραν της σοφίας μου. Έτσι, προσμένω στην προσευχή, Κύριε. Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]