Αυτός που μας βαστάει

6 Μια φωνή λέει: «Φώναξε!» Κι εγώ ρωτάω: «Τι να φωνάξω;» «Ότι ο κάθε άνθρωπος είναι σαν το χορτάρι», μού απαντά η φωνή, «κι η δόξα του όλη φευγαλέα σαν το αγρολούλουδο. 7 Το χορτάρι ξεραίνεται, μαραίνεται ο ανθός, όταν απάνω του φυσήξει του Κυρίου η πνοή –πραγματικά, χορτάρι είν’ ο λαός. 8 Το χορτάρι ξεραίνεται, μαραίνεται ο ανθός, μα ο λόγος του Θεού μας μένει αιώνια».
9 Ανέβα πάνω σε ψηλό βουνό, Σιών, και διακήρυξε τη χαρμόσυνη αγγελία. Βάλε φωνή με δύναμη, Ιερουσαλήμ, και διακήρυξε τα νέα τα ευχάριστα. Φώναξε, μη φοβάσαι! Στις πόλεις του Ιούδα πες: «Να ο Θεός σας! 10 Ο Κύριος, ο Θεός, έρχεται να εξουσιάσει με δύναμη. Φέρνει μαζί του αυτό που κέρδισε. 11 Καθώς βοσκός βοσκάει το κοπάδι του· το συναθροίζει με το χέρι του· βαστάει στο στήθος του τ’ αρνάκια, και τις μανάδες τους προσεκτικά τις οδηγεί». (Ησαΐας 40.6-11)

Καθώς ξεκινάει σήμερα ο πλέον επίσημος εγκλεισμός στα σπίτια μας, ενώ ταυτόχρονα ακούμε για όλο και πιο δρακόντεια μέτρα να λαμβάνονται σε όλο τον κόσμο, συνειδητοποιούμε πως το μέλλον είναι πολύ πιο αβέβαιο από ότι ίσως είχαμε στο μυαλό μας. Δεν γνωρίζουμε πως θα είναι η καθημερινότητα όταν θα έχει περάσει ο λοιμός. Δεν ξέρουμε και για πιο πράγμα να ανησυχήσουμε πιο πολύ — για τον ίδιο τον ιό ή για τις αλλαγές που θα επιφέρει στον κόσμο και τη ζωή μας. Όταν μας ανακοινώνουν δηλαδή ότι τα drones της ΕΛ.ΑΣ θα μας παρακολουθούν όλους από τη στιγμή που πατάμε πόδι έξω από το σπίτι μας, καταλαβαίνουμε πως όλα έχουν αλλάξει, και φοβόμαστε ότι δεν θα υπάρξει δρόμος επιστροφής. Κι ακόμα και να ακυρωθεί το συγκεκριμένο μέτρο, αναρωτιόμαστε τι άλλα καινόυρια μέτρα θα εφαρμοστούν για την προστασία μας στο μέλλον. Όπως έγραψε χθες ένας επίτημος καθηγητής, σχολιάζοντας την κατάσταση, «Μετά την πανδημία τα νέα πολιτικά διακυβεύματα θα αφορούν, μεταξύ άλλων, τις μορφές της κρατικής επιτήρησης και παρέμβασης».
Πως μας βοηθά ο Λόγος του Θεού να προσανατολιστούμε σ’ αυτό τον νέο κόσμο (Brave New World) που αντιμετωπίζουμε; Πρώτα απ’ όλα μας θυμίζει ότι δεν πρέπει να ξαφνιαστούμε με αυτό που γίνεται. Ο λόγος που οι κυβερνήσεις έχουν σε γενικές γραμμές τη συγκατάθεση των ανθρώπων για τον περιορισμό της ελευθερίας και των δικαιωμάτων τους είναι επειδή έχουμε βρεθεί όλοι ξαφνικά μπροστά σ’ αυτή την απλή αλήθεια ότι «ο κάθε άνθρωπος είναι σαν το χορτάρι». Αυτή ήταν η βασική αλήθεια που είχαμε ξεχάσει. Μα την είχαμε ξεχάσει επειδή βάλαμε στην άκρη την αντίθεσή του, τον Λόγο του Θεού που μένει αιώνια, και προσπαθήσαμε να ζήσουμε σαν κοινωνία σύμφωνα με τη δόξα τη δική μας. Αυτή όμως είναι η δόξα που μαραίνεται και φεύγει σαν το αγρολούλουδο… κι όταν γίνεται αυτό — ιδιαίτερα όταν γίνεται έτσι τόσο απότομα και επιβλητικά, αναγκαζόμαστε τότε να εναρμονιστούμε με την πραγματικότητα που μας θυμίζει εδώ ο προφήτης.
Ωστόσο η προτροπή του προφήτη δεν είναι μόνο να θυμηθούμε αυτή την αντίθεση, αλλά να κοιτάξουμε ψηλά… όχι μόνο στον ουρανό δηλαδή αλλά και σε ένα συγκεκριμένο βουνό εδώ πάνω στη γη όπου αυτός ο λόγος ο αιώνιος ακούστηκε μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Μα, καθώς πλησιάζουμε αυτό το βουνό για να ακούσουμε την κραυγή αυτή, συνειδητοποιούμε ότι δεν είναι αυτό που περιμέναμε. Γιατί ενώ μας μιλά ο προφήτης για τη ‘δύναμη’ του Θεού που φανερώνεται εκεί, την ίδια στιγμή παρουσιάζει το σημείο αυτό ως το μέρος όπου οι αδύναμοι βρίσκουν ένα καταφύγιο και τα χαμένα πρόβατα επιστρέφουν στο κοπάδι τους.
Πως εξηγείται λοιπόν αυτή η παράδοξη εικόνα εξουσίας και φροντίδας; Σίγουρα δεν μοιάζει με τη φροντίδα των κυβερνήσεων της γης που όλες προσφεύγουν αργά ή γρήγορα στη χρήση του φόβου. Αφού εδώ μας μιλά ο προφήτης για ένα θέαμα που διώχνει τον φόβο.
Η απάντηση βρίσκεται στο βουνό της θυσίας του Χριστού. Εκεί βλέπουμε τον αιώνιο λόγο του Θεού… να μαραίνεται και να σβήνει. Φαντάζει παράδοξο, ασύλληπτο, αδύνατο ακόμα, να πεθαίνει ο αθάνατος. Μα αυτό ακριβώς είναι το θέαμα που διώχνει τον φόβο. Γιατί όταν δείχνουμε προς τον σταυρό, λέγοντας, «Να ο Θεός σας!», οι αδύναμοι είναι αυτοί που καταλαβαίνουν πρώτοι ότι ο Θεός αυτός είναι μαζί τους. Αυτοί που φοβούνταν, είτε τον θάνατο, είτε τον άνθρωπο, επιτέλους βρίσκουν ένα καταφύγιο για να συναθροίζονται χωρίς φόβο. Η δύναμη του Θεού δεν φανερώνεται μόνο στην ανάσταση του Χριστού αλλά και στην ίδια τη σταύρωση, γιατί εκεί καταργεί ο Χριστός τους φόβους μας, και μας μαζεύει κοντά του, για να μας φέρει μαζί του στη νέα ζωή που κέρδισε για χάρη μας.
Ας εκπληρώσουμε λοιπόν την ηθική μας ευθύνη απέναντι στους συνανθρώπους μας, ακολουθώντας ακόμα και οδηγίες που μας τρομάζουν για το παρακάτω. Ας κοιτάξουμε όμως στο ψηλό βουνό για να βρούμε το πραγματικό μας καταφύγιο σε στιγμές αδυναμίας και την πραγματική μας κατεύθυνση για το αύριο. Γιατί μόνο εκεί ερχόμαστε σε Εκείνον που δεν μας απειλεί αλλά μας φροντίζει αληθινά... που μπορεί και να το κάνει για πάντα.

- Σήμερα ας προσευχηθούμε για τους γείτονες μας, ιδιαίτερα για αυτούς που φοβούνται για το αύριο.
- Όσοι μπορούμε, ας κάνουμε μία παύση στη μέρα μας για να προσευχηθούμε όλοι μαζί στις 8:30μ.μ.

Διαβάζουμε μαζί από την Α΄Επιστολή του Ιωάννη, από το κεφάλαιο 3, τα εδάφια: 11-24