Εκείνος ζωγραφίζει ίσιες γραμμές με στραβά ξύλα

10 Μη λες: «Γιατί το χτες ήταν καλύτερο από το σήμερα;» Αυτή η ερώτηση δεν είναι φρόνιμη. 11 Η σοφία είναι καλή όπως και το χρήμα, γι’ αυτούς που ζουν πάνω στη γη· 12 κάτω από τη σκέπη της σοφίας υπάρχει ασφάλεια, όπως και κάτω από τη σκέπη του χρήματος. Η σοφία ζωοποιεί όσους την κατέχουν· αυτή είναι η ωφέλεια για κείνους που τη γνωρίζουν. 13 Λάβε υπόψη σου το έργο του Θεού. Κανείς δεν μπορεί να ισιώσει ό,τι εκείνος έκανε στραβό. 14 Στον καιρό της ευτυχίας να χαίρεσαι, και στον καιρό της δυστυχίας να σκέφτεσαι: Ο Θεός στέλνει και την ευτυχία και τη δυστυχία· και κανένας δεν γνωρίζει τι πρόκειται να του συμβεί μετά. (Εκκλησιαστής 7.10-14)

Όταν χτυπά ο καιρός της δυστυχίας, έχουν προσέξει οι ψυχολόγοι ότι ο άνθρωπος περνάει από διάφορες φάσεις στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει και να χειριστεί την κρίση που περνά. Ένα αρκετά γνωστό σχήμα για παράδειγμα είναι τα πέντε στάδια της Άρνησης, Θυμού, Διαπραγμάτευσης, Κατάθλιψης, και Αποδοχής. Σήμερα, καθώς βλέπουμε έναν παλιό τρόπο ζωής να φεύγει, να χάνονται ευκαιρίες για το μέλλον, να κινδυνεύει η ζωή των δικών μας ανθρώπων, μπορεί κάποιοι από μας να βρίσκονται σε κάποιο στάδιο αυτού του σχήματος. Μπορεί άλλοι να μην έχουν επηρεαστεί τόσο έντονα από την κρίση και να μην έχουν μπει ακόμα στη διαδικασία αυτή. Άσχετα όμως από το στάδιο που βρίσκεται ο καθένας, πρέπει όλοι μας να μάθουμε να ζήσουμε μέσα σ’ αυτή την καινούρια πραγματικότητα, που φαίνεται ότι θα κρατήσει για αρκετό καιρό ακόμα. Και για να το κάνουμε αυτό χρειαζόμαστε σοφία… χρειαζόμαστε ένα σωστό φρόνημα για να διαπλεύσουμε σ' αυτή τη νέα κατάσταση χωρίς να βουλιάξουμε σαν άνθρωποι και σαν κοινωνία.
Το μήνυμα του Εκκλησιαστή μας δείχνει που μπορούμε να βρούμε αυτή τη σοφία. Αρχικά φαντάζουν αρκετά πρακτικές και πανανθρώπινες οι συμβουλές του εδώ… και πράγματι πολλά από τα μεμονωμένα λεγόμενα του Εκκλησιαστή βρίσκονται και σε άλλα κείμενα ανά τον κόσμο. Το συνολικό μήνυμα του Εκκλησιαστή όμως είναι μοναδικό. Δείτε πως ξεδιπλώνεται εδώ.
Πρώτον μας θυμίζει ο Εκκλησιαστής ότι δεν κερδίζουμε τίποτα αναπολώντας τις καλές μέρες ενός περασμένου χτες. Αυτό βέβαια θα μπορούσε να μας το πει και η κοινή λογική. Κι ο ορθολογιστής έτσι σκέφτεται, «ό,τι έγινε, έγινε». Δεν μένει εκεί όμως το επιχείρημα, καθώς κατευθείαν αλλάζει πλεύση και από μία γήινη λογική εισάγει ένα υπερβατικό στοιχείο μέσα από την παρομοίωση στα εδάφια 11 και 12. Όπως το χρήμα προσφέρει ασφάλεια σε ένα κοσμικό καθεστώς, έτσι και η σοφία προσφέρει ασφάλεια σε όλα, και ειδικά όταν οι κοσμικοί θεσμοί έχουν καταρρεύσει. Αυτό τώρα θυμίζει την ιδέα της ειδικής γνώσης, σαν αυτή που βρίσκουμε στις μυστηριακές θρησκείες που στοχεύουν προς την εσωτερική διαφώτιση.
Η σοφία της Βίβλου όμως δεν είναι ούτε η ψυχρή λογική της φυσιοκρατικής προσέγγισης ούτε μία προσφυγή προς τα έσω ως τρόπο απαλλαγής ή απόδρασης από τα δεινά αυτού του κόσμου. Η σοφία του Θεού αντιθέτως μας συντροφεύει «μέσα» στις αναποδιές της ζωής και μας ζωοποιεί για να μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε και να τις αντέξουμε.
Αυτό που κάνει όλη τη διαφορά είναι η συνειδητοποίηση πως όλα όσα γίνονται βρίσκονται μέσα στο ένα «έργο του Θεού». Ο Θεός στέλνει και την ευτυχία και τη δυστυχία. Δεν ξέρουμε εάν το επόμενο συμβάν στη ζωή μας θα είναι χαρούμενο ή θλιβερό. Και δεν ξέρουμε γιατί κάτι πήγε στραβά — είτε μιλούμε για μία μέρα, μία κοινωνία ή μία ολόκληρη ζωή. Ξέρουμε μόνο ότι ακόμα και αυτό που στράβωσε είναι μέρος του έργου. Ο Θεός μπορεί να τραβάει ίσιες γραμμές με στραβά ξύλα. Τελικά το έργο είμαι εγώ. Μέσα από τα λάθη μου αλλά και τις αντίξοες συνθήκες γύρω, ο Θεός με πλάθει και αναπλάθει αυτό τον κόσμο σε ένα τέλειο έργο που θα φανεί στην πορεία, και ολοκληρωμένο μόνο στο τέλος.
Ο Ιακώβ είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα. Ο Ιακώβ ήταν ένας πονηρός καταφερτζής. Όλη του τη ζωή έκλεβε για να πάει μπροστά και πάντα γλίτωνε τελευταία στιγμή από τις συνέπειες. Κάποια στιγμή όμως, μέσα στην πιο τρομακτική περίοδο της ζωής του, συναντά τον Θεό που έρχεται σε μορφή ανθρώπου… και όλο το βράδυ παλεύουν. Ο Ιακώβ δεν θέλει να αφήσει τον Θεό να φύγει μέχρι να του δώσει την ευλογία του. Ο Θεός δέχεται, αλλά φεύγοντας τον ακουμπάει στην κλείδωση του μήρου, αφήνοντάς τον με ένα μόνιμο τραύμα. Αυτό το τραύμα όμως έγινε η αφετηρία και το σημάδι ενός έργου που θα περιελάμβανε όλο τον κόσμο. Γιατί αυτή ήταν η στιγμή που ο Ιακώβ έγινε Ισραήλ, και η ευλογία που του δόθηκε τότε θα πήγαινε σε όλα τα έθνη μέσα από τον απόγονό του τον Ιησού, που θα έβγαινε από αυτό το σημείο ακριβώς.
Αυτή ήταν πάνω απ’ όλα και η εμπειρία του ίδιου του Ιησού. Μέχρι και σήμερα κουβαλάει τα σημάδια της θλίψης και της δυστυχίας πάνω στο σώμα του… αλλά αυτά τα σημάδια πλέον είναι η ομορφιά του, καθώς βλέπουμε σ’ αυτά την αγάπη του Θεού για τον κόσμο - και ένα τέλειο έργο που δεν έχει όμοιό του στην ιστορία του σύμπαντος και που μέσα του είμαστε κι εμείς.
Αυτή είναι η πραγματική σοφία… το να βλέπω το χέρι του Θεού τόσο στη δυστυχία όσο και στην ευτυχία — και σε όλα να αναγνωρίζω ότι το έργο που κάνει ο Θεός βγαίνει σε κάτι όμορφο, όπου μέρος αυτής της ομορφιάς είμαι κι εγώ. Έτσι μόνο θα μπορέσω να αντέχω μέσα στην κρίση, καθώς θα βλέπω το χέρι - και τη συντροφιά - του Θεού ακόμα και μέσα στα τραύματα και τις πληγές.(Ίσως να μην είναι ολονών το γούστο αλλά αυτό το κομμάτι περιγράφει με ένα πολύ ωραίο και απλό τρόπο όσα λέω παραπάνω: https://www.youtube.com/watch?v=tszxaDMezsk)

- Απόψε ας ζητήσουμε σοφία από τον Θεό για να μπορούμε να περπατήσουμε σωστά και να σκεφτούμε καθαρά αυτό τον καιρό της δυστυχίας

Συνεχίζουμε να διαβάζουμε μαζί την Επιστολή του Απ. Παύλου προς Φιλιππησίους. Διαβάζουμε από το κεφ. 2 τα εδάφια 1-11.