Ελπίδα που δεν μας απογοητεύει

18 Αλλά να που ο Κύριος φροντίζει για τους ευσεβείς,
για κείνους που ελπίζουν στη σταθερή αγάπη του.
19 Ώστε ν’ αρπάζει τη ζωή τους απ’ το θάνατο·
να τους κρατάει ζωντανούς την εποχή της πείνας.
20 Στον Κύριο ελπίζει η ψυχή μας·
αυτός βοηθός μας και προστασία μας!
21 Χάρη σ’ εκείνον χαίρεται η καρδιά μας·
αφού εμπιστευόμαστε στην άγια παρουσία του.
22 Ας έρθει, Κύριε, πάνω μας η αγάπη σου,
καθώς εμείς ελπίζουμε σ’ εσένα.
Ψαλμός 33:18-22

Όταν αγαπάς κάποιον, τα μάτια σου είναι προσηλωμένα πάνω του. Τον παρακολουθείς με προσοχή, ψάχνοντας για την παραμικρή έκφραση ή ένδειξη στο πρόσωπο ή στον τόνο της φωνής του που μιλά για ανάγκη, ώστε να εκπληρώσεις αυτή την ανάγκη. Ο Θεός μας αγαπά μ’ αυτό τον θαυμαστό τρόπο. Τα μάτια του, που βλέπουν τα πάντα, είναι συνεχώς στραμμένα σε ό,τι μας απειλεί και ό,τι μας θρέφει (εδ.19). Ο Ψαλμός τελειώνει με μία νότα ελπίδας, όμως δεν είναι μία ελπίδα γενική και αόριστη. Ο Ψαλμωδός δεν ελπίζει ότι ο Θεός θα του δώσει κάποια πράγματα. Η ελπίδα του είναι για τον ίδιο τον Κύριο. Δεν εστιάζει στο δώρο αυτό καθ’ αυτό (όσο σημαντικό και να είναι: βλέπε Ρωμαίους 8:18-25) αλλά σε Εκείνον που δίνει το δώρο. Και μία τέτοια ελπίδα δεν θα μας απογοητεύσει ποτέ (Ρωμαίους 5:5) [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Στα βιβλία (και τις ταινίες), «Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών», ο κακώς της υπόθεσης είναι ο Σάουρον, ο οποίος με ένα «μάτι που βλέπει τα πάντα» στέκεται πάνω στον κόσμο σε έναν πύργο, ψάχνοντας για το δαχτυλίδι που θα του έδινε την εξουσία να τσακίσει τους πάντες και να κυβερνήσει πάλι τον κόσμο. Και επειδή το δαχτυλίδι συνδέεται συγκεκριμένα με τον διαβολικό χαρακτήρα του Σάουρον, όσοι λαχταρούν κι αυτοί να έχουν μία τέτοιο δύναμη, αρπάζοντας το δαχτυλίδι, άμεσα εκτείθενται πολύ περισσότερο στο μάτι του Σάουρον. Πολλές φορές αντιμετωπίζουμε τον Θεό σαν να ήταν ο Σάουρον. Τον παρομοιάζουμε με ένα «μάτι που βλέπει τα πάντα» στον ουρανό που ψάχνει όλη την ώρα να μας τσακίσει. Και όσο αμαρτάνουμε, είναι σαν να αισθανόμαστε το βλέμμα του ακόμα πιο έντονα πάνω μας. Η Αγία Γραφή όμως μας θυμίζει ξανά και ξανά ότι αυτή είναι η απόλυτη διαστρέβλωση του χαρακτήρα και των κινήσεων του Θεού. Σύμφωνα με τον Ψαλμό αυτό, ο Θεός — που σε αντίθεση με τον Σάουρον πράγματι βλέπει τα πάντα — δεν μας παρακολουθεί για να μας τσακίσει αλλά για να μας φροντίσει και να μας βοηθήσει. Και όσο αμαρτάνουμε, μας καλύπτει αντί να μας εκθέτει. Αντιθέτως, αυτός που εκτείθεται και που τσακίζεται — λόγω της δικής μας αμαρτίας — είναι ο ίδιος καθώς ο Ιησούς, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, έρχεται για να φροντίσει για την μεγαλύτερη μας ανάγκη, αρπάζοντας τη ζωή μας απ’ το θάνατο καθώς πεθαίνει εκείνος στη θέση μας. [TK]

Κύριε, δεν μπορώ να το συλλάβω ότι εσύ, μες στην απέραντη δύναμη και δόξα σου, με παρακολουθείς με προσοχή από τους ουρανούς, ψάχνοντας πάντα να μην φροντίζεις για τις ανάγκες μου. Με αγαπάς περισσότερο — και απείρως πιο σοφά — από ότι αγαπώ τον εαυτό μου. Βοήθησέ με να χαρώ και να αναπαυθώ σ’ αυτό σε τέτοιο βαθμό που θα μάθω να μην ανησυχώ για τίποτα. Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]