Εν μέσω θλίψεων

1 Ποιμένας μου ο Κύριος
και δεν θα στερηθώ.
2 Σε πράσινα λιβάδια με αναπαύει,
με πάει σε νερά δροσιστικά.
3 Ανανεώνει τη ζωή μου,
στο σωστό δρόμο με οδηγεί
για να δοξάσει τ’ όνομά του.
4 Αν πορευτώ μες σε θανατερό σκοτάδι,
κακό κανένα δε φοβάμαι,
γιατί μαζί μου, Κύριε, είσ’ εσύ·
η γκλίτσα και το ρόπαλό σου
μου δίνουν σιγουριά.
5 Τραπέζι μπρος μου ετοιμάζεις
αντίκρυ στους εχθρούς μου·
μυρώνεις το κεφάλι μου με λάδι,
και ξεχειλίζει το ποτήρι μου.
6 Ναι, η καλοσύνη κι η αγάπη
θα ’ναι μαζί μου όλες τις μέρες της ζωής μου·
και στου Κυρίου θα κατοικώ τον οίκο
για πάντα.
Ψαλμός 23:1-6

Ο Θεός δεν μας στρώνει ένα εορταστικό τραπέζι αφού βγούμε από την σκοτεινή κοιλάδα, αλλά ενώ ακόμα βρισκόμαστε εκεί, μεταξύ των εχθρών μας. Θέλει να χαιρόμαστε σε Εκείνον εν μέσω των θλίψεών μας. Μήπως ο ποιμένας μας αυτός έχει χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα; Ασφαλώς και όχι. Ο Ιησούς είναι ο μόνος ποιμένας που γνωρίζει πώς είναι το να είναι και πρόβατο (Ιωάννης 10:11). Καταλαβαίνει τι περνάμε και θα είναι μαζί μας κάθε στιγμή, ακόμα κι όταν περνάμε από τον ίδιο τον θάνατο, εκεί δηλαδή όπου «όλοι οι υπόλοιποι οδηγοί χάνουν το θάρρος τους και επιστρέφουν» (Ρωμαίους 8:39). [Tim Keller, The Songs of Jesus]

Ενώ γύρω μας γκρεμίζονται τόσα οχυρά, κάτι που στέκει ακόμα ως αυθεντία για τους περισσότερους ανθρώπους σήμερα είναι αυτή η εικόνα ενός πλούσιου πρίγκηπα που απαρνείται τα πλούτη, τους τίτλους και την φήμη του για να ταυτιστεί και να παλέψει μαζί με κάποιους πεσμένους συνανθρώπους του (σκεφτείτε, για παράδειγμα, τον Κροπότκιν). Ούτε κι ο πιο κυνικός μεταξύ μας δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος μπροστά σε μία τέτοια αλληλεγγύη, που οδηγεί στην πραγματικά ανιδιοτελή θυσία. Πόσο μάλλον όταν εμείς είμαστε οι αποδέκτες. Σ’ αυτό βρίσκεται και η ομορφιά του Χριστιανισμού. Όταν μιλούμε για μία σχέση με τον Χριστό, μιλούμε για μία σχέση όπου ο Θεός μπορεί και μας συναντά στην σκοτεινή κοιλάδα ακριβώς επειδή έχει περάσει ήδη από κει για χάρη μας… [ΤΚ]

Κύριε, εάν μόνο τρεφόμουν από την αγάπη, τη χάρη και την αλήθειά σου, δεν θα στερούμουν πότε. Και παρόλο που σ’ αυτή τη ζωή δεν θα φτάσω ποτέ εκεί, εσύ παραμένεις πάντοτε μαζί μου, και μία μέρα θα με οδηγήσεις στην χώρα την αληθινή, στο σπίτι που ψάχνω όλη μου τη ζωή. Βοήθησέ με να αναπαύομαι σ’ αυτή τη γνώση. Αμήν. [Tim Keller, The Songs of Jesus]