Ευλογημένοι, ευλογούμε.

20 Εσύ όμως, Κύριε, μη μένεις μακριά μου·
έλα γοργά να με βοηθήσεις, δύναμή μου!
21 Λύτρωσε τη ζωή μου απ’ το σπαθί,
από την εξουσία του σκύλου την πολύτιμη ψυχή μου.
22 Βγάλε με απ’ του λιονταριού το στόμα·
σώσε με απ’ του αγριοβούβαλου τα κέρατα.
Κύριε, μου ’χεις κιόλας αποκριθεί!
23 Θα εξιστορώ στ’ αδέρφια μου την ύπαρξή σου·
μέσα σ’ όλη τη σύναξη θα σ’ εξυμνώ.
24 Όσοι τον Κύριο σέβεστε υμνήστε τον!
Όλοι οι απόγονοι του Ιακώβ, δοξάστε τον!
Όλοι οι Ισραηλίτες, φοβηθείτε τον!
25 Κανένα δεν περιφρόνησε φτωχό
ούτε για τη θλίψη του αδιαφόρησε·
δεν έκρυψε απ’ αυτόν το πρόσωπό του
μα στην κραυγή του για βοήθεια ανταποκρίθηκε.
26 Ο έπαινός μου από σένα αρχίζει, Κύριε, σε σύναξη μεγάλη·
τα τάματά μου θα τα εκπληρώσω
μπροστά σ’ αυτούς που σε φοβούνται.
27 Θα φάνε οι φτωχοί και θα χορτάσουν·
όσοι ζητούν τον Κύριο θα τον δοξάσουν·
οι καρδιές τους θα ζήσουν αιώνια.
Ψαλμός 22:20-27

Στο εδ. 22 τα πάντα γυρνούν σε δοξολογία. Ο Θεός δεν έχει περιφρονήσει την θλίψη του πάσχοντα δούλου—και υπό το φώς του σταυρού αυτό σημαίνει πως ο Θεός δέχεται τη θυσία Του Ιησού (εδ.22-24). Ο απολυτρωμένος υπηρέτης ξεκινά, πλέον, μία νέα αποστολή—τη διακήρυξη των καλών νέων της σωτηρίας Του Θεού, σε άλλους. Οι Χριστιανοί αναγνωρίζουν πως αυτή είναι η αποστολή του αναστημένου Χριστού (Μτ. 28:28-30). Αλλά ως αρχή ισχύει για όλους μας. Ο Αβραάμ σώθηκε και ευλογήθηκε από Τον Θεό, αλλά μόνο και μόνο για να μπορεί να είναι ευλογία στον κόσμο (Γεν. 12:1-3). Ο Θεός ποτέ δεν μας καλεί στην αγάπη Του, ούτε μας αλλάζει δίχως να μας αποστέλλει «εκεί έξω» για να προσεγγίσουμε και να υπηρετήσουμε άλλους. Έχουμε ευλογηθεί για να ευλογούμε. [Tim Keller, The Songs of Jesus]

Κάθε φορά που διαβάζω τους Ψαλμούς πέφτω στην ίδια παγίδα. Οι Ψαλμοί, ως ποιητικός λόγος, έχουν την ικανότητα να εισχωρούν βαθιά στην καρδιά μας και να φέρνουν στην επιφάνεια προβληματικές μας σκέψεις. Αυτό κάνει και αυτός ο Ψαλμός. Τις στιγμές που ο Ψαλμωδός φωνάζει και κλαίει για τα βάσανα του, κατηγορώντας όλους τους υπόλοιπους γύρω του—τους αποκαλεί ακόμη και σκύλους και ζητά την συντριβή τους—ταυτιζόμαστε εύκολα μαζί του. Τον καταλαβαίνουμε, τον νιώθουμε, είναι ένας από εμάς. Εδώ βρίσκεται η παγίδα κάθε φορά, καθώς ξυπνά και πάλι η αυτοδικαίωση μου: κλαίω ζητώντας δικαιοσύνη σφετερίζοντας τη θέση του δίκαιου.
Όμως ο Ψαλμός έχει άλλο στόχο. Για αυτό και καταλήγει να μας αποστέλλει να διακηρύξουμε το μήνυμα του ευαγγελίου στους άλλους—ακόμη και σε όσους χαρακτηρίζουμε «σκύλους». Ο σκοπός του Ψαλμού δεν είναι να σε δικαιώσει αλλά να φέρει την αυτοδικαίωση μπροστά στα μάτια σου και να σου δείξει Τον Μόνον Δίκαιο που, αντί να ζητήσει τη συντριβή όλων μας, ήρθε και μας βρήκε. Τώρα μας ζητά να κάνουμε το ίδιο και το να κρατήσουμε τη σωτηρία για μας, φανερώνει ψήγματα αυτοδικαίωσης βαθιά στην ψυχή μας. [ΑΠ]

Προσευχή: Κύριε Θεέ, εσύ αγαπάς όλα τα δημιουργήματα σου και θέλεις όλα να επιστρέψουν σε εσένα και να βρουν ζωή. Έτσι, δείξε έλεος σε τόσους ανθρώπους σε όλον τον κόσμο που δε σε γνωρίζουν, αφαιρώντας κάθε είδος άγνοιας, σκληρότητα της καρδιάς και αποστροφή για το Ευαγγέλιο Σου και έτσι φέρε τους πίσω σε Εσένα και το σπιτικό Σου. Αμήν. [Tim Keller, The Songs of Jesus]