Η ευρυχωρία της αγάπης Του

6 Κύριε, ως τους ουρανούς η αγάπη σου· η αλήθεια σου ως τα σύννεφα.
7 Η δικαιοσύνη σου σαν τα ψηλά βουνά κι η δίκαιη κρίση σου σαν άβυσσος μεγάλη·
ανθρώπους σώζεις, Κύριε, και ζώα. 8 Πόσο πολύτιμη η αγάπη σου, Θεέ!
Οι άνθρωποι καταφεύγουν στον ίσκιο απ’ τις φτερούγες σου.
9 Χορταίνουν απ’ τον πλούτο του σπιτιού σου
κι απ’ το ποτάμι τούς ποτίζεις της ευδαιμονίας σου.
10 Γιατί εσύ ’σαι της ζωής το κεφαλόβρυσο· βλέπουμε φως από το φως σου.
11 Μην πάψεις να σκορπίζεις το έλεός σου σ’ αυτούς που σε γνωρίζουν·
και τη δικαιοσύνη σου στις έντιμες καρδιές.
12 Πόδι αλαζόνα ας μη με καταπατήσει, κι ας μη με καταδιώξει χέρι ασεβών.
13 Δείτε πού πέσαν όσοι στο κακό δουλεύαν·
Καταγκρεμίστηκαν και δεν μπορούν να σηκωθούν.
Ψαλμός 36:6-13

Σε αντίθεση με την κλειστοφοβική, εγωκεντρική φύση της αμαρτίας, η αγάπη του Θεού είναι ως τους ουρανούς (εδ. 6), σαν τα ψηλά βουνά (εδ. 7) και σαν άβυσσος μεγάλη (εδ. 7). Η αγάπη του Θεού είναι η χώρα όπου δεν τελειώνει η χαρά. Όσοι χορταίνουν από τον πλούτο της και πίνουν από το ποτάμι της (εδ. 9) θέλουν να επιστρέφουν ξανά και ξανά με προσευχή και λατρεία. Ο Θεός είναι γεμάτος αγάπη (εδ. 6) αλλά και δικαιοσύνη (εδ. 7). Ο σταυρός μας δείχνει πως γίνεται να συνυπάρχουν αυτά τα δύο. Όπως μία μητέρα πουλί προστατεύει τα παιδιά της απλώνοντας τα φτερά της ώστε η βροχή να πέφτει μόνο πάνω της, έτσι δέχτηκε ο Ιησούς την τιμωρία που ήταν για μας. Τα εδάφια 9 και 10 μας δίνουν μία πρώτη ματιά ενός αποκαταστημένου κήπου της Εδέμ. Φως, ευδαιμονία, διαύγεια, αλήθεια — όλα δικά μας μέσω του Ιησού. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Μία ένδειξη της χάρης του Θεού είναι το γεγονός ότι δεν θα μας αφήσει ποτέ με την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να ξεδιψάσουμε την ψυχή μας με οποιαδήποτε ουσία ή ενασχόληση σ’ αυτό τον κόσμο. Το βράδυ μπορεί μέσα από αυτά τα πράγματα να αισθανόμαστε αθάνατοι και ανίκητοι. Το πρωί όμως πάντα ξυπνάμε ως θνητοί. Και όσο επιμένουμε στο να ψάχνουμε την ελευθερία μας σε πράγματα έξω από τον Θεό, θα νιώθουμε όλο και πιο στριμωγμένοι και διψασμένοι. Σαν να μην μας χωράει αυτός ο κόσμος. Δεν φταίει όμως ο κόσμος. Φταίει το γεγονός ότι κλεινόμαστε στον εαυτό μας καθώς προσπαθούμε να χαράξουμε τη δική μας πορεία μακρυά από τον Θεό και αποκλείοντας τους άλλους… και έτσι γίνεται πιο μικρός ο κόσμος για όλους. Ο Θεός όμως, όταν ήρθε σε μας στο πρόσωπο του Χριστού μας έμαθε πάλι να ζήσουμε σ’ αυτό τον κόσμο κάνοντας χώρο για τον άλλον. Και όσοι έχουμε γίνει αποδέκτες αυτής της αγάπης γνωρίζουμε ότι η αγάπη αυτή είναι ευρύχωρη· δεν χρειάζεται πλέον να διώχνουμε κόσμο, ούτε να νιώθουμε μόνοι ή στριμωγμένοι, γιατί μέσα στην αγάπη του Χριστού υπάρχει χώρος για όλους. [TK]

Κύριε, τόσο συχνά καταλήγω στριμωγμένος σε έναν κόσμο αυτολύπησης, με ένα πληγωμένο εγώ, αναρωτώμενος γιατί οι άνθρωποι δεν μου φέρονται καλύτερα. Οδήγησέ με στο να γνωρίσω τις αμέτρητες πτυχές της αγάπης σου. Δείχνε μου πως η αγάπη σου είναι καλύτερη ακόμα κι από το να ακούω την καλύτερη μουσική του κόσμου, καλύτερη από τη θέα από το πιο ψηλό βουνό του κόσμου, πιο πολύτιμη από το πιο ωραίο διαμάντι του κόσμου. Πόσο ανεκτίμητη είναι η αγάπη σου που δεν εκπίπτει ποτέ. Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]