Η μάχη της μοναξιάς

9 Εσείς όμως δε ζείτε κάτω από την εξουσία της αμαρτίας, αλλά ακολουθείτε τις εντολές του Πνεύματος, εφόσον βέβαια το Πνεύμα του Θεού κυριαρχεί στην ύπαρξή σας. Κι αν κάποιος δεν έχει το Πνεύμα του Χριστού, αυτός δεν ανήκει στον Χριστό. 10 Αν όμως ο Χριστός κυριαρχεί στην ύπαρξή σας, τότε εξακολουθείτε βέβαια να πεθαίνετε σωματικά εξαιτίας της αμαρτίας, αλλά το Πνεύμα σάς δίνει ζωή, επειδή ο Θεός σάς δικαίωσε. 11 Κι αν κατοικεί στο είναι σας το Πνεύμα του Θεού που ανέστησε τον Ιησού από τους νεκρούς, αυτός που ανέστησε το Χριστό από τους νεκρούς θα δώσει και στα θνητά σας σώματα ζωή με το Πνεύμα του, που ζει μέσα σας.
12 Συνεπώς, αδερφοί μου, είμαστε οφειλέτες, αλλά όχι προς το φυσικό άνθρωπο, που απαιτεί διαγωγή σύμφωνη με τις επιθυμίες του. 13 Γιατί, αν ζείτε σύμφωνα με τις επιθυμίες του φυσικού ανθρώπου, σας περιμένει βέβαιος θάνατος. Αν όμως νεκρώνετε τις αμαρτωλές επιθυμίες σας με τη βοήθεια του Πνεύματος, θα ζήσετε. 14 Πραγματικά, όσοι καθοδηγούνται από το Πνεύμα του Θεού, αυτοί είναι παιδιά του Θεού. 15 Γιατί το Πνεύμα που σας έδωσε ο Θεός δεν εμπνέει φόβο για το Θεό ούτε κάνει τους ανθρώπους δούλους, αλλά παιδιά του Θεού. Αυτό το Πνεύμα μάς δίνει το θάρρος να λέμε το Θεό: «Αββά, Πατέρα μου!» (Ρωμαίους 8.9-15)

Πριν από λίγες μέρες ο δημοσιογράφος George Monbiot έγραψε το εξής σε ένα άρθρο του πάνω στον ιό COVID-19.Ζούμε τόσο καιρό σε μία φούσκα, μία φούσκα ψευδούς άνεσης και άρνησης. Πείσαμε τους εαυτούς μας ότι δεν είμαστε εξαρτώμενα πλάσματα, ότι είχαμε φτάσει στο σημείο που όλοι οι πολιτισμοί επιδιώκουν να φτάσουν: στην απαλλαγή από φυσικούς κινδύνους.Εάν μας έχει διδάξει ένα πράγμα ο ιός, είναι πως ο κόσμος μας δεν είναι τόσο ασφαλής όπως νομίζαμε. Αυτή τη στιγμή όλη η ανθρωπότητα δίνει μία μάχη με έναν αόρατο εχθρό που περιμένει έξω από τους τοίχους των σπιτιών μας, περιμένοντας την ευκαιρία του να μπει. Γι’ αυτό και έχουμε κλειστεί μέσα.
Μέσα στους τέσσερις τοίχους όμως, συνειδητοποιούμε ότι γίνεται και ένας άλλος πόλεμος… Ένας πολύ πιο ύπουλος πόλεμος μάλιστα επειδή δεν λαμβάνει χώρα έξω από τα σπίτια μας αλλά μέσα στην ψυχή μας… και μέσα σ' αυτό το κελί της μοναξιάς, ξεχειλίζει προς τα έξω.
Δεν ξέρω αν έχετε προσέξει όλες τις αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα που τονίζουν ότι το μόνο πράγμα που χρειάζεται να κάνουμε για να σώσουμε τον κόσμο στις μέρες μας είναι να κάτσουμε στον καναπέ μας, φορώντας την ίδια φόρμα για μέρες παρακολουθώντας Netflix. Υπάρχει μία τραγική ειρωνεία σε τέτοια σχόλια — κάποιοι πραγματί το πιστεύουν αυτό. Πως θα σώσεις τον κόσμο όμως όταν δεν μπορείς να καθαρίσεις το δωμάτιό σου; Μπορεί να βοηθάς με τη μη-εξάπλωση του ιού αλλά δεν φέρνεις κάποια θετική αλλαγή στον κόσμο· μάλλον το αντίθετο.
Σαφώς και δεν υπάρχει τίποτα το κακό και αμαρτωλό από μόνο του, το να πηγαίνει κανείς αργά για ύπνο ή το να μην είναι πειθαρχημένος και συνεπής — δεν μας ενδιαφέρει το φαίνεσθαι και ο τύπος εδώ. Υπάρχουν όμως επιπτώσεις, που δεν είναι μόνο πρακτικές. Όταν είμαστε κουρασμένοι και αδύναμοι και ακατάστατοι σωματικά, θα έχουμε λιγότερες δυνάμεις και πνευματικά. Κι αυτό σημαίνει ότι δεν θα έχουμε τα απαραίτητα αποθέματα για να ασχοληθούμε με τη μάχη που γίνεται στην ψυχή μας.
Ένας από τους λόγους που δεν θέλουμε να είμαστε μόνοι, ή να σκαλίζουμε στα ενδότερα της ψυχής μας είναι επειδή δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε οσα θα βρούμε εκεί. Από κοφτερά θραύσματα παλιών (αλλά και πρόσφατων) τραυμάτων, σε δράκους που υιοθετήσαμε ως μωρά αλλά τώρα έχουν γίνει ανήμερα θηρία, σε κατάφυτα μονοπάτια που οδηγούν στο σκοτάδι. Κάποιος είπε κάποτε ότι η πραγματική σου θρησκεία είναι ό,τι κάνεις με τη μοναξιά σου. Τι σου λέει αυτό για την πνευματική σου υγεία; Γνωρίζοντας τον εαυτό μου, ξέρω πόσο εύκολα προσφεύγω σε αυτοκαταστροφικές σκέψεις και συμπεριφορές από τη στιγμή που κλείνομαι μόνος μου μέσα σε τέσσερις τοίχους.
Κι όμως, ουδέν κακόν αμιγές καλού. Η μοναξιά δεν δημιουργεί αυτή την κατάσταση, την κάνει απλά περισσότερο εμφανή… κι αυτό ίσως και να είναι ακριβώς το κίνητρο που χρειαζόμαστε για να πάρουμε αυτό τον αγώνα επιτέλους στα σοβαρά. Κι όταν γίνεται αυτό, υπάρχουν καλά νέα. Γιατί αν κάποιος είναι Χριστιανός, δεν οφείλει πια να υποτάσσεται σ’ αυτά τα θηρία, δεν χρειάζεται να φοβάται τα θραύσματα, και δεν θα είναι ποτέ ξανά χωρίς φως. Γιατί έχει το Πνεύμα του Χριστού μέσα του, ο οποίος είναι φως και ζωή και αγάπη. Κι αυτό σημαίνει ότι ο πόλεμος μέσα στην ψυχή θα είναι νικηφόρος, αρκεί να μπούμε μέσα στη μάχη.
Ο απόστολος Παύλος γράφει εδώ για την ανάγκη να «νεκρώνουμε» τις αμαρτωλές επιθυμίες… Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ανοιγόμαστε στην ενέργεια του Πνεύματος του Θεού, προσφέροντας τον εαυτό μας καθημερινά σε Εκείνον που μπορεί να πάρει τον πόνο και τη θλίψη που κατοικούν μέσα μας, και που μας οδήγησαν σ’ αυτές τις αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Μπορούμε να ζήσουμε απελευθερωμένοι από τον φόβο καθώς ερχόμαστε στον Λόγο του Θεού και ακούμε το Πνεύμα να ψιθυρίζει στο αυτί μας, μέσα από τις σελίδες του, ότι είμαστε παιδιά του Θεού. Μόνο έτσι θα μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο — μόνο όταν η υγεία ξεκινάει από μέσα μας.

- Ας προσευχηθούμε για του ανθρώπους που ο Θεός θα μας φέρει «στον δρόμο» τις επόμενες μέρες, ο Θεός να μας δώσει τα κατάλληλα λόγια για να μιλήσουμε στην καρδιά τους, καθώς αυτός ο αόρατος αγώνας λαμβάνει χώρα και οι άνθρωποι φτάνουν στα όριά τους. Ας προσευχηθούμε επίσης για όλη την κοινότητα της εκκλησίας μας καθώς αντιμετωπίζει ο καθένας αυτή την πρόκληση. Στις 8:30μ.μ. βάζουμε στόχο να προσευχηθούμε όλοι μαζί στα σπίτια μας.

Συνεχίζουμε να διαβάζουμε μαζί την Επιστολή του Απ. Παύλου προς Φιλιππησίους. Διαβάζουμε από το κεφ. 2 τα εδάφια 19-30.