Η ομορφιά του Θεού

1 Κύριε, φως μου και σωτηρία μου, ποιον θα φοβηθώ;
Κύριε, καταφύγιο της ζωής μου από ποιον θα πανικοβληθώ;
2 Όταν με ζύγωσαν κακοί τη σάρκα μου να φθείρουν,
εχθροί και καταπιεστές μου, αυτοί σκοντάψαν κι έπεσαν.
3 Κι αν συναχτεί στράτευμα για να με πολεμήσει,
η καρδιά μου δεν δειλιάζει·
κι αν πόλεμος ξεσπάσει εναντίον μου
και τότε εγώ θα έχω εμπιστοσύνη.
4 Ένα απ’ τον Κύριο ζήτησα, και πάλι αυτό ζητάω:
Στον οίκο του να κατοικώ όλες τις μέρες που θα ζω·
τη χάρη του Κυρίου να θωρώ και στο ναό του να συχνάζω.
5 Γιατί μες στη σκηνή του θα με προστατέψει τη μέρα του κακού,
στα μύχια της σκηνής του θα μ’ αποκρύψει·
πάνω σε βράχο θα μ’ ανεβάσει ψηλό.
6 Και τώρα το κεφάλι μου υψώνεται
πάνω από τους εχθρούς που με κυκλώνουν,
θυσίες θριάμβου στη σκηνή του θα προσφέρω·
θα ψαλμωδήσω και θα παιανίσω για του Κυρίου τη χάρη.
Ψαλμός 27:1-6

Μήπως υπάρχει ένα είδος μουσικής που σου δίνει μία βαθιά χαρά; Ή κάποιο μέρος ή τοπίο; Κι αν κάποιος τύχει και πει, «Τι νόημα έχει αυτό;», απαντάς λέγοντας ότι η απόλαυση αυτής της μουσικής ή αυτού του τοπίου δεν είναι το μέσο προς κάποιο άλλο σκοπό αλλά μία βαθιά ικανοποιητική εμπειρία από μόνη της. Η προτεραιότητα του Δαβίδ είναι να θωρεί την ομορφιά του Κυρίου (εδ.4). Το να θωρούμε κάτι δεν πρόκειται για μία γρήγορη ματιά αλλά μία συνεχή, σταθερή προσήλωση. Δεν μοιάζει με ένα αίτημα αλλά με τη δοξολογία, τον θαυμασμό και την απόλαυση του Θεού για αυτό που είναι. Ο Δαβίδ βρίσκει τον Θεό όμορφο — κι όχι απλά χρήσιμο για την απόκτηση αγαθών. Το να αισθάνεται κανείς την ομορφιά του Θεού στην καρδιά του σημαίνει ότι βρίσκει τόση ευχαρίστηση σε Εκείνον που μπορεί να μένει εκεί, αναπαυμένος και ικανοποιημένος. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

O γάλλος φιλόσοφος, Emile Cailliet, είπε πως μία πολεμική στάση προδίδει μία εσωτερική αναταραχή. Προσπαθούμε με διάφορους τρόπους να υπερνικήσουμε αυτή την αναταραχή μέσα μας αλλά οι τρόποι μας είναι ελλιπείς. Η μόρφωση, για παράδειγμα, μπορεί να εξερευνήσει το πρόβλημα αλλά δεν μπορεί να μας παρέχει εκείνο το παράστημα ψυχής που θα μας βοηθήσει να αντιμετωπίζουμε τη ζωή με όλη της την πολυπλοκότητα και τον πόνο. Μέσα στο Ευαγγέλιο όμως έχουμε βρει το πως — και πιο συγκεκριμένα, το ποιον.
Όταν γνωρίζω ότι είμαι κρυμμένος μέσα στη ομορφιά του Θεού… ότι η ομορφιά αυτή είναι μάλιστα η μόνιμη κατοικία μου, καμία εξωτερική αναταραχή δεν μπορεί να με κλονίσει πια. Αφού η ψυχή μου είναι ασφαλής. Δεν χρειάζεται να φύγω από τους αγώνες της ζωής κι από τους ανθρώπους για να βρω ηρεμία για την ψυχή μου. Ακόμα και μέσα στο πιο σκληρό χτύπημα από άνθρωπο ή από καταστάσεις, θα στέκομαι όρθιος. Αυτός ο αέναος κύκλος όπου μαζέυεται η απελπισία μέσα μου μέχρι να φτάσω στο απροχώρητο όπου αναγκάζομαι να πάω κάπου μακρυά από τον κόσμο για να ξεσκάσω (αν έχω καν αυτή την επιλογή)… μπορεί να σταματήσει. Ο Χριστιανός καλείται να ζει την κάθε στιγμή μέσα στην παρουσία του Θεού και να παίρνει την χαρά και την ψυχική δύναμη από αυτό το καθημερινό βιώμα. Και μπορεί να το κάνει επειδή ζει σε κοινωνία με Εκείνον — τον αναστημένο Ιησού Χριστό — που βρίσκεται πάντοτε στην παρουσία του Θεού. [TK]

Κύριε, δεν είναι υπερβολή να ομολογήσω ότι υπάρχει μόνο ένα πράγμα που χρειάζομαι στη ζωή, κι αυτό ζητάω τώρα. Δεν είναι μόνο να συμφωνώ μαζί σου αλλά μέσα από την κοινωνία στην προσευχή και το καθημερινό βίωμα μαζί σου να θωρώ και να αισθάνομαι την ομορφιά σου. Ας σε αγαπήσω για Σένα μόνο. Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]