Η πίστη ως στόχος

1 Ψαλμός του Ασάφ.
Πόσο καλός είν’ ο Θεός για τον Ισραήλ, για όσους έχουν καθαρή καρδιά!
2 Ωστόσο θα κλονίζονταν, παρά λίγο, τα πόδια μου·
λίγο ακόμη και θα γλίστραγαν τα βήματά μου. (Ψλ. 73:1-2)

1 Κύριε, γιατί στέκεσαι μακριά;
Στους δύσκολους καιρούς απουσιάζεις. (Ψλ. 10:1)

1 Έχοντας, λοιπόν, γύρω μας μια τόσο μεγάλη στρατιά μαρτύρων, ας τινάξουμε από πάνω μας κάθε φορτίο, και την αμαρτία που εύκολα μας εμπλέκει, κι ας τρέχουμε με υπομονή το αγώνισμα του δύσκολου δρόμου, που έχουμε μπροστά μας. 2 Ας έχουμε τα μάτια μας προσηλωμένα στον Ιησού, που μας έδωσε την πίστη, την οποία και τελειοποιεί. (Εβρ.12:1-2)

Στο τελευταίο αυτό διάστημα συζητούμε το πόσο πιο κοντά αρχίζουμε να νιώθουμε στο Θεό ή πως, γενικότερα, στις στιγμές της δυσκολίας και του φόβου, η προσήλωση και η πίστη μας στο Θεό αυξάνονται [σημ: δεν αναφέρομαι στην πίστη, ως σώζουσα πίστη αλλά ιδιαίτερα στην έννοια της εμπιστοσύνης]. Ερχόμαστε πιο κοντά στον Θεό. Όντως, διαβάζοντας την υπόλοιπη Γραφή και και ιδιαίτερα τους Ψαλμούς δύσκολα συναντάς κάτι διαφορετικό. Οι Ψαλμοί διακηρύττουν την πίστη ως το μόνο καταφύγιο, όπου εν μέσω δυσκολιών μπορεί τα πάντα να αλλάζουν και να χάνονται αλλά η πίστη αντιστρόφως ανάλογα εδραιώνεται. Αυτό είναι και το κάλεσμα τους εν μέσω πειρασμών και πόνου: “έλπιζε στον Κύριο”.
Τι γίνεται όμως εάν νιώθεις το αντίθετο να συμβαίνει αυτή την στιγμή; Τι γίνεται αν ολιγοπιστείς μπροστά σε αυτή τη δοκιμασία; Τι αν αυτό που κλονίζεται, ακριβώς αυτή την στιγμή, είναι η πίστη σου; Τι αν νιώθεις πως τα χέρια σου γλιστρούν από του να κρατώνται από την πίστη;
Μπορεί να μην ψάλλεται συχνά αυτή η κατάσταση στους Ψαλμούς, ωστόσο, δε θα πρέπει να μπερδευόμαστε, ο λόγος που οι Ψαλμοί διαρκώς μας καλούν να καταπιαστούμε από την πίστη, εν μέσω θλίψεων, είναι ακριβώς επειδή μάλλον σε αυτές τις στιγμές η πίστη κλονίζεται.
Αυτό μας λένε οι παραπάνω στίχοι των Ψαλμών. Στον Ψαλμό 73, παραστατικά, ο Ψαλμωδός ομολογεί αυτή την έλλειψη βεβαιότητας· τα πόδια του κλονίζονταν, ακόμη και μικρά βήματα να προσπαθούσε να κάνει, λίγο-λίγο και ένα-ένα να έπαιρνε τα πράγματα, ένιωθε να γλιστρά. Στον Ψαλμό 10 ανοιχτά δηλώνει πως αισθάνεται την απομάκρυνση και την απουσία του Θεού εν μέσω, συγκεκριμένα, των δύσκολων καιρών: “στους δύσκολους καιρούς απουσιάζεις”.
Νομίζω πως αυτά τα λόγια, μας παρέχουν χώρο να αναπνεύσουμε εν μέσω δύσκολων στιγμών. Μας επιτρέπουν να δηλώσουμε το προφανές, δηλαδή, ότι εν μέσω δυσκολιών η πίστη μας κλονίζεται κιόλας. Δεν χρειάζεται να σπεύσουμε να δηλώσουμε ή να πείσουμε για κάτι διαφορετικό. Να το θέσω ως εξής: δεν χρειάζεται να καταθέσουμε την πίστη μας ως προκαταβολή, αλλά να συμπεράνουμε, να καταλήξουμε σε αυτήν.
Συνάντησα αυτή την ιδέα στην σκέψη του Κίρκεγκωρ ξετυλίγοντας τις σκέψεις του, στο βιβλίο του “Φόβος και Τρόμος”. Γράφει συγκεκριμένα για το θέμα μας: “δεν ήταν έτσι τον παλιό καιρό· η πίστη ήταν τότε ο σκοπός που σφράγιζε τη ζωή ολόκληρη…ο στόχος αυτός σήμερα έχει καταντήσει του καθενός η αφετηρία…Όταν ο δοκιμασμένος από τη ζωή γέροντας πλησίαζε στο τέλος του, αφού είχε αγωνιστεί τον αγώνα τον καλό και τηρήσει την πίστη, η καρδιά του έμενε ακόμη αρκετά νέα ώστε να μην ξεχνά την αγωνία και τον τρόμο, που τον είχαν παιδέψει σαν νέο άνθρωπο…Το σημείο όπου έφταναν οι σεβάσμιες αυτές μορφές, είναι εκείνο απ’ όπου σήμερα ο καθένας ξεκινά για να πάει μακρύτερα”.
Ο Κίρκεγκωρ μας θυμίζει πως η πίστη είναι ο στόχος και όχι η αφετηρία για να πάμε μακρύτερα. Η πλήρης εμπιστοσύνη στον Θεό είναι το τέρμα και όχι το ξεκίνημα. Με τον ίδιο τρόπο ο συγγραφέας της Επιστολής προς Εβραίους, μας προτρέπει να μελετήσουμε τη ζωή όλων των ηρώων της πίστης, οι οποίοι έτρεξαν νωρίτερα από εμάς το δύσκολο δρόμο και εμπιστευόμενοι τον Χριστό να επιτρέψουμε αυτό το έργο της τελειοποίησης της πίστης.

Αν στενοχωριέσαι επειδή δε συναντάς, μέσα σου, την πίστη που θεωρείς ότι χρειάζεται να έχεις αυτή την στιγμή, στρέψε τα μάτια σου στον Χριστό και δες Αυτόν που τελειοποιεί την πίστη σου ακόμη και μέσα από αυτή τη κατάσταση. Μην μπερδεύεσαι από όσους-ες σου μιλούν με αλαζονεία για την πίστη τους ως ένα ήδη κατάκτημα τους. Ίσως με αυτό τον τρόπο καταλήξουμε να δούμε, ακόμη και αυτή την πίστη, ως ένα δώρο του Θεού.

- Ας προσευχηθούμε και ας ζητήσουμε από τον Θεό να διατηρήσει την φλόγα της πίστης μας και μέσα από όλη αυτή την περίοδο να βγούμε πιο δυνατοί στην πίστη και ακόμη πιο ταπεινοί για όσα έχουν χτιστεί μέσα μας. Υπενθυμίζουμε πως προσπαθούμε να συντονιστούμε σε κοινή συμπροσευχή, από τα σπίτια μας, στις 8:30μμ

Συνεχίζουμε να διαβάζουμε μαζί την Επιστολή του Απ. Παύλου προς Φιλιππησίους. Διαβάζουμε από το κεφ. 4 τα εδάφια 1-9.