Και τώρα τι;

36 Ενώ μιλούσαν γι’ αυτά, στάθηκε ανάμεσά τους ο Ιησούς και τους λέει: «Ειρήνη σ’ εσάς!» 37 Αυτοί από την ταραχή και το φόβο τους νόμιζαν ότι έβλεπαν φάντασμα. 38 Εκείνος τους είπε: «Γιατί είστε τρομαγμένοι και γιατί γεννιούνται στην καρδιά σας αμφιβολίες; 39 Κοιτάξτε τα χέρια μου και τα πόδια μου, για να βεβαιωθείτε ότι είμαι εγώ ο ίδιος. Ψηλαφίστε με και δείτε· ένα φάντασμα δεν έχει σάρκα και οστά, όπως βλέπετε εμένα να έχω». 40 Και λέγοντας αυτά τους έδειξε τα χέρια και τα πόδια του. 41 Αυτοί από τη χαρά και την έκπληξή τους δεν πίστευαν στα μάτια τους· τους ρώτησε τότε ο Ιησούς: «Έχετε τίποτε φαγώσιμο;» 42 Του έδωσαν τότε ένα κομμάτι ψητό ψάρι και ένα κομμάτι κηρύθρα με μέλι. 43 Τα πήρε και τα έφαγε μπροστά τους.
(Λκ. 24:36-43)

Κάποτε ένας αγαπητός μου φίλος, άθεος, μου διατύπωσε τον προβληματισμό του γύρω από την ύπαρξη του Θεού με τα εξής λόγια: «ένα πράγμα που από μικρός, ποτέ μου, δεν κατάλαβα είναι πως γίνεται ένας τέλειος θεός να δημιουργεί κάτι λιγότερο από το τέλειο;», εννοώντας τον άνθρωπο και την ανθρώπινη κατάσταση. Δύσκολο το ερώτημα. Έχει δίκιο. Ειλικρινά δεν είχα τι να του απαντήσω. Μετά από καιρό σκέφτηκα και του απάντησα πως το ίδιο ισχύει και αντίστροφα, δηλαδή, πως γίνεται ο Θεός να κτίζει κάτι, όμοια του, τέλειο. Με άλλα λόγια, πώς γίνεται ένα πεπερασμένο κτίσμα να πλάθεται με τέλειες προδιαγραφές, οι οποίες ανήκουν αποκλειστικά σε κάτι το άπειρο και αυθύπαρκτο; Φυσικά και δεν ικανοποίησε, κανέναν από τους δυο μας, η παραπάνω απάντηση.
Η περικοπή της περιγραφής των πρώτων ημερών της ανάστασης του Ιησού, θέτει ένα τρίτο ερώτημα στη συζήτηση μας. Δε ρωτά γιατί το κτίσμα δεν είναι τέλειο όπως ο κτίστης, ούτε εάν το κτιστό θα μπορούσε ποτέ να είναι τέλειο ωσάν να ήταν Θεός, αλλά ρωτά τι εάν ο κτίστης έμοιαζε με το κτίσμα; με αυτό το ατελές κτίσμα κάτι λιγότερο από τέλειο; Αυτό είναι το ερώτημα της περικοπής. Δείτε σε πόσα σημεία τονίζεται η ανθρώπινη κατάσταση του Ιησού, μας προκαλεί “δείτε”:
α) εδ. 39 “Κοιτάξτε τα χέρια μου και τα πόδια μου…Ψηλαφίστε με και δείτε”
β) εδ.39“…ένα φάντασμα δεν έχει σάρκα και οστά, όπως βλέπετε εμένα να έχω”
γ) εδ. 40 Και λέγοντας αυτά τους έδειξε τα χέρια και τα πόδια του
δ) εδ.41 “…Έχετε τίποτε φαγώσιμο;”
ε) εδ.43 “Τα πήρε και τα έφαγε μπροστά τους”
Αυτό κάνει ο Ιησούς μετά την ανάσταση του, επιδεικνύει και αποδεικνύει την πλήρη ανθρωπινότητα του. Μάλιστα, με όλα της τα σημάδια και τις ουλές, με όλες τις αδυναμίες και τις ανάγκες της. Παίρνει μέρος σε αυτό που εμείς δεν βρίσκουμε τέλειο και δεν κατανοούμε πως γίνεται να προκύπτει από έναν Θεό. Ίσως στη θέαση του αναστημένου Ιησού να μην μπορούμε, αρχικά, να αναφωνήσουμε τη λέξη «τελειότητα», αλλά σίγουρα μπορούμε να ψελλίσουμε τη λέξη «αγάπη». Μήπως, όμως, η αγάπη είναι η τελειότητα; Μήπως απλά εμείς μπερδευόμαστε και δεν βλέπουμε την τελειότητα στη θέαση της; Μήπως ο άνθρωπος είναι τέλεια πλασμένος επειδή με αγάπη πλάστηκε;

Κλείνω με μία πρακτική εφαρμογή αυτής της όμορφης εικόνας, που πλέον ελπίζω να μας κάνει να θέλουμε να πάρουμε μία καρέκλα, να καθίσουμε και να χαζεύουμε το περιστατικό και όσα ο Ιησούς, από το σώμα του, τους δείχνει. Ίσως, όπως και οι μαθητές του Ιησού, έτσι και εμείς να βρισκόμαστε μετά τον εορτασμό της ανάστασης και να κοιτάμε τη ζωή και να αναρωτιόμαστε: «και τώρα τι; τι έγινε; τι άλλαξε;» Η ζωή μοιάζει με όσα γνωρίζαμε και πριν την ενθύμηση της ανάστασης. Οι μαθητές προβληματισμένοι από την απώλεια του Ιησού, δίχως ενασχόληση και εργασία πλέον κοιτούν τη ζωή και δεν βγάζουν νόημα. Μοιάζουν πολύ οι περιστάσεις μας. 
Εάν διαβάσετε λίγα εδάφια νωρίτερα στο σκηνικό της ανάστασης θα δείτε στοιχεία δύναμης και θριάμβου, καθώς ο Ιησούς νικά τον θάνατο. Όμως, ο Ιησούς διαλέγει στην επόμενη αυτή σκηνή της περικοπής μας να συμμετέχει με απλότητα στη ζωή των μαθητών. Σχεδόν δεν την επηρεάζει. Μήπως όμως εδώ υπάρχει πάλι ομορφιά; Καταρχήν, επειδή ο Θεός, ακόμη, βγάζει νόημα σε αυτό τον κόσμο που εμείς αδυνατούμε πολλές φορές να κάνουμε παρομοίως. Κατά δεύτερον, επειδή η ζωή που προσφέρει ο Ιησούς είναι η αναστημένη αυτή ζωή που γνωρίζουμε όλοι μας καλά και όχι μία άλλη ζωή, ένα φάντασμα και κατασκεύασμα του νου μας. Όπως θα πει ο Απ. Παύλος “Πρέπει αυτό που είναι φθαρτό να μεταμορφωθεί σε άφθαρτο, κι αυτό που είναι θνητό να γίνει αθάνατο. Όταν αυτό το φθαρτό μεταμορφωθεί σε άφθαρτο και αυτό το θνητό μεταμορφωθεί σε αθάνατο, τότε θα πραγματοποιηθεί ο λόγος της Γραφής: Ο θάνατος αφανίστηκε· η νίκη είναι πλήρης!” (A΄Κορ.15:53-54)

- Ας προσευχηθούμε, σήμερα, για όσους-ες από εμάς ή φίλους-ες μας νιώθουμε και νιώθουν έντονα τα αδιέξοδα αυτής της ζωής. Ας προσευχηθούμε η σκέψη του Ιησού να μας/τους γεμίσει νόημα και ελπίδα. Υπενθυμίζουμε πως προσπαθούμε να συντονιστούμε σε κοινή συμπροσευχή, από τα σπίτια μας, στις 8:30μμ

Τελειώσαμε και την Επιστολή Προς Φιλιππησίους. Ξεκινούμε την Α΄Επιστολή του Απ. Πέτρου. Διαβάζουμε από το 3ο κεφάλαιο, τα εδάφια 1-10. (Α΄Πέτρου 3:1-12)