Καύχηση επί Τον Κύριο

2 Θα ευλογώ τον Κύριο κάθε στιγμή·
θα είναι ο ύμνος του στο στόμα μου για πάντα!
3 Τον Κύριο δοξάζει όλη η ύπαρξή μου·
οι καταπιεσμένοι ας τ’ ακούσουν κι ας χαρούν.
4 Ψάλτε μαζί μου τη μεγαλοσύνη του Κυρίου,
όλοι μαζί το όνομά του ας το δοξάσουμε!
5 Τον Κύριο αποζήτησα και μ’ αποκρίθηκε,
με λύτρωσε απ’ όλους μου τους φόβους.
6 Όσοι σ’ εκείνον στρέφουνε το βλέμμα τους
από χαρά ακτινοβολούν· δεν πρόκειται να βγούνε γελασμένοι.
7 Φώναξε ο δύστυχος κι ο Κύριος τον άκουσε·
κι απ’ όλες του τις θλίψεις τον γλιτώνει.
8 Στρατοπεδεύει του Κυρίου ο άγγελος
ολόγυρα σ’ εκείνους που τον σέβονται
και τους γλιτώνει απ’ τον κίνδυνο.
9 Λάβετε πείρα μόνοι σας και δείτε πόσο είναι καλός ο Κύριος·
ευτυχισμένος ο άνθρωπος που σ’ αυτόν καταφεύγει!
10 Τον Κύριο σεβαστείτε, οι άγιοί του·
τίποτα δεν στερούνται όσοι τον σέβονται.
11 Πλούσιοι σε φτώχεια ξέπεσαν και πείνασαν·
όμως αυτοί που αναζητούν τον Κύριο
κανένα δε θα στερηθούν απ’ όλα τ’ αγαθά.
Ψαλμός 34:2-11

Πώς μπορούμε να λυτρωθούμε από όλους μας τους φόβους (εδ.5); Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Χτίσε μία ταυτότητα που αντλεί τη σημαντικότητα της (“δόξα”)—βρίσκει καύχημα (Ιερεμίας 9:23-24)—όχι από επιτεύγματα σου ή την εθνική σου ταυτότητα ή το ταλέντο ή τις ηθικές ενέργειες ή την οικογένεια, αλλά από Τον Θεό (εδ.3). Τότε και μόνο τότε, το θεμέλιο της αυτοεκτίμησης είναι ασφαλές και δεν υπόκειται σε φόβο ή ντροπή (εδ.6). Πώς μπορούμε να αποκτήσουμε αυτή την ταυτότητα; Όχι απλά με το να πιστεύουμε Στον Θεό, αλλά με το να “γευόμαστε” και να έχουμε από πρώτο χέρι πείρα, της καλοσύνης Του Θεού στην προσευχή (εδ.9). Καθώς και με το να παρηγορούμε καταπιεσμένους ανθρώπους με την παρηγοριά που έχουμε λάβει (εδ.3, Α΄Κορ. 1:3-4), ωσότου, οι ίδιοι να λατρέψουν Τον Θεό μαζί μας (εδ.4). Αυτή είναι η αποστολή κάθε πιστού. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Να ένας άλλος τρόπος να κοιτάς αυτόν τον κόσμο. Στην ανθρώπινη κοινωνία υψώνουμε τη φωνή μας για να μας ακούσουν, βάζουμε μερικές πινελιές στο πρόσωπο μας για να λάμψει, φοράμε το πιο ελκυστικό μας χαμόγελο, βγαίνουμε στο προσκήνιο για να μας προσέξουν, συχνά αποζητούμε τα φώτα να πέσουν επάνω μας. Λειτουργούμε στα φανερά, επιδιώκουμε λίγη δημοσιότητα, να βρισκόμαστε εκεί που τα φώτα πέφτουν. Και νομίζουμε πως όλα, μόνο εκεί συμβαίνουν. Γράφει ο Φοίβος Δεληβοριάς στο τραγούδι του “Το Πινέλο”: «αυτοί που είναι συνέχεια στην, τηλεόραση, νομίζοντας πως μόνο εκεί κοιτάς εσύ». Νομίζουμε πως η ζωή βρίσκεται στου «γυαλιού τη γωνίτσα». Για πολλούς αναλυτές η ευρεία απήχηση των social media, σήμερα, έγκειται στο γεγονός πως μας δίνουν την αίσθηση ότι συμμετέχουμε στην επικαιρότητα, εμφανιζόμαστε στο γυαλί της οθόνης μας.
Κι ομώς εδώ η προσοχή βρίσκεται σε αυτόν που δεν έχει φωνή, στον καταπιεσμένο και στον δύστυχο που μέσα στην θλίψη του καταφέρνει και υψώνει φωνή Στον Θεό, σε αυτόν που μαζεμένος αναζητά καταφύγιο. Η ματιά Του Θεού πέφτει εκεί που κανένας άλλος δεν βλέπει και σε όλες τις στιγμές που νιώθουμε μόνοι. Δεν βλέπει απλά…στρατοπεδεύει (εδ.8).
Μία προτροπή και μία ερώτηση: μην αγωνιάς να βρίσκεσαι στην επικαιρότητα, νομίζεις πως εκεί η ζωή είναι πιο ζωντανή· πού κοιτάς; πού βρίσκεται η προσοχή σου; [ΑΠ]

Κύριε, οι ανησυχίες μου, η ντροπή και η αποθάρρυνση με επισκέπτονται, όταν βρίσκω καύχημα σε άλλα αντικείμενα, παρά στην καλοσύνη και στην σταθερή αγάπη σου προς εμένα. Δίδαξε με πως να προσβλέπω σε εσένα και να σε αναζητώ μέχρι να φθάσω να γνωρίζω την ακτινοβολία της χαράς σου. Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]