Μήπως εγώ, Κύριε;

20 Όταν βράδιασε, κάθισε στο τραπέζι με τους δώδεκα. 21 Κι εκεί που έτρωγαν τους είπε: «Αλήθεια σας λέω, ένας από σας θα με προδώσει». 22 Αυτοί λυπήθηκαν κατάκαρδα κι άρχισαν ένας ένας να ρωτούν: «Μήπως εγώ, Κύριε;» 23 Εκείνος τους έδωσε τούτη την απάντηση: «Όποιος βούτηξε μαζί μου το χέρι στην πιατέλα, αυτός θα με παραδώσει. 24 Ο Υιός του Ανθρώπου θα πεθάνει, όπως έχουν πει γι’ αυτόν οι Γραφές. Αλίμονο όμως στον άνθρωπο εκείνον που θα προδώσει τον Υιό του Ανθρώπου. Θα ’ταν καλύτερα γι’ αυτόν να μην είχε γεννηθεί». 25 Ρώτησε κι ο Ιούδας, που τον πρόδωσε: «Μήπως είμαι εγώ, Διδάσκαλε;» Κι ο Ιησούς του απάντησε: «Και βέβαια, όπως το είπες». (Ματθαίος 26.20-25)

Το Πάσχα ερχόμαστε αντιμέτωποι με μία δύσκολη αλήθεια. Ενώ στις σκηνές της δίκης και της σταύρωσης του Ιησού είναι σχετικά εύκολο να απαρνηθούμε οποιαδήποτε συσχέτισή μας με τον φανατισμένο όχλο, τους διεφθαρμένους άρχοντες, και τους κτηνώδεις στρατιώτες… στο τελευταίο Δείπνο δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Γιατί εκεί μας λέει ο Ιησούς πως ο άνθρωπος που εκκίνησε όλη αυτή την άδικη διαδικασία ήταν ένας που «βούτηξε μαζί μου το χέρι στην πιατέλα». Δεν μαθαίνουμε εδώ μόνο για το ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος δηλαδή αλλά και το τι ήταν. Ήταν φίλος του Ιησού. Ήταν ένας από τους οικείους του που καθόταν στο ίδιο τραπέζι και μοιραζόταν το ψωμί του.
Ακόμα και να μην είμαστε ακόλουθοι του Χριστού, όλοι μας νομίζω θα θέλαμε να πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε στην πλευρά της δικαιοσύνης και του ανθρώπου. Κατά μία έννοια λοιπόν, όλοι μας κατατάσσουμε τον εαυτό μας μαζί με τους οικείους του Ιησού. Στις σκηνές της Μεγάλης Εβδομάδες δεν είμαστε από αυτούς που περιγελούν τον άδικα εσταυρωμένο άνθρωπο αλλά από τους φίλους του που τον συνοδεύουν και κάθονται στο ίδιο τραπέζι μαζί του.
Το Ευαγγέλιο όμως δεν είναι ένα θρησκευτικό σύστημα για να αξιολογείς τη ζωή σου. Πρόκειται για μία ειδοποίηση. Δεν φτάνεις στο Πάσχα μέσα από μία σειρά από συλλογισμούς, γιατί με τη λογική πάντοτε θα βρίσκεις τρόπους να εκλογικεύσεις τη συμμετοχή σου στην αμαρτία και τα συστήματα αδικίας αυτού του κόσμου. Το Πάσχα όμως σου έρχεται μία δυσάρεστη ειδοποίηση. Καθώς ακούς την ερώτηση του Ιησού, δεν γίνεται να μη σκεφτείς: «μήπως αυτό που παθαίνει ο Γιος του Θεού είναι εξαιτίας και της δικής σου αμαρτίας».
Το Πάσχα ο Ιησούς καλεί όλους μας λοιπόν να εξετάσουμε την καρδιά μας… είτε είμαστε από τους εχθρούς του είτε από τους φίλους. Μπορεί να μην ήμασταν εκεί. Μπορεί να μη προδώσαμε τον Ιησού με αυτόν τον τρόπο ακριβώς, αλλά ο Ιησούς δεν πήγε στο σταυρό μόνο για «κάποιες» αδικίες. Πήγε εκεί εξαιτίας της δικής μου και της δικής σου αδικίας. Για να έχει νόημα το Πάσχα, πρέπει να ξεκινήσουμε σ’ αυτό το τραπέζι και με αυτή την αμήχανη και ενοχλητική ερώτηση: «μήπως εγώ;».
Ωστόσο, όσο και να με ενοχλήσει αυτή η ειδοποίηση και η όλη εξέταση, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η χαρά μου όταν κοιτάξω στο σταυρό και δω Εκείνον που με αγάπησε τόσο πολύ που μετά χαράς πήγε εκεί για μένα. Το Πάσχα αρχίζει να βγάζει νόημα δηλαδή από τη στιγμή που αυτό το τρεμάμενο «μήπως εγώ;» μετατρέπεται σε ένα χαρούμενο «ναι για μένα».
Ας μη βιαστούμε να τρέξουμε στη σταύρωση και την ανάσταση χωρίς να περάσουμε από αυτό το τραπέζι, όσο δύσκολο και να είναι. Γιατί μόνο εδώ θα ακούσουμε το ερώτημα που μας βάζει μέσα στην υπόλοιπη γιορτή.

- Καθώς ξεκινάει η Μεγάλη Εβδομάδα, ας ζητήσουμε από τον Θεό να μας προετοιμάσει τις καρδιές για να μας επηρεάσει βαθύτερα το χαρμόσυνο μήνυμα του Ευαγγελίου. Υπενθυμίζουμε πως προσπαθούμε να συντονιστούμε σε κοινή συμπροσευχή, από τα σπίτια μας, στις 8:30μμ

Συνεχίζουμε να διαβάζουμε μαζί την Επιστολή του Απ. Παύλου προς Φιλιππησίους. Διαβάζουμε από το κεφ. 4 τα εδάφια 10-23.