Μιλώντας με τη ψυχή μας

1 Ευλόγησε τον Κύριο, ψυχή μου, και όλο μου το είναι το όνομά του τ’ άγιο!
2 Ευλόγησε τον Κύριο, ψυχή μου, και μην ξεχνάς καμιά απ’ τις καλοσύνες του!
3 Αυτός σου συγχωρεί όλες τις ανομίες σου, και θεραπεύει τις αρώστιες σου όλες.
4 Αυτός από το θάνατο γλιτώνει τη ζωή σου, σε πλημμυρίζει μ’ έλεος κι αγάπη.
5 Σου δίνει όσα πόθησες αγαθά, η νιότη σου καθώς του αϊτού θ’ ανανεώνεται.
8 Ο Κύριος είναι πονετικός και γενναιόδωρος, ανεκτικός κι άμετρα σπλαχνικός.
9 Δεν είναι η οργή του αδιάκοπη και δεν κρατά ο θυμός του για παντοτινά.
10 Ό,τι μας έπρεπε για τις αμαρτίες μας δε μας το ’κανε,
κι ανάλογα με τις παρανομίες μας δε μας τιμώρησε.
11 Όσο είναι το ύψος τ’ ουρανού πάνω απ’ τη γη, τόσο απέραντη είναι η αγάπη του
για κείνους που τον σέβονται.
12 Όσο απέχει από τη δύση η ανατολή, τόσο απομάκρυνε από μας τις ανομίες μας.
13 Όπως σπλαχνίζεται ο πατέρας τα παιδιά του, έτσι σπλαχνίζεται ο Κύριος εκείνους που τον σέβονται.
14 Ξέρει αυτός από τι πλαστήκαμε, θυμάται πως είμαστε χώμα.
15 Σαν το χορτάρι είναι του ανθρώπου η ζωή, σαν το λουλούδι του αγρού· έτσι ανθίζει.
16 Μα άνεμος πάνω του περνά και δεν υπάρχει πια κι ούτε που φαίνεται ο τόπος που βρισκόταν.
17 Αλλά η αγάπη του Κυρίου για κείνους που τον σέβονται είναι από πάντα και για παντοτινά·
(Ψλ. 103:1-5, 8-17)

Ίσως το δυσκολότερο των περιστάσεων που ζούμε να βρίσκεται στην απομόνωση. Ίσως να υπερνικά ακόμα και το συναίσθημα του φόβου, όταν φθάνουμε στο σημείο να προτιμούμε να δούμε κάποιον από κοντά και ότι είναι να γίνει ας γίνει. Ίσως να φοβόμαστε πως η απομάκρυνση του ενός από τον άλλο, θα είναι τόσο βαθιά, όπου θα οδηγήσει σε ένα επίπεδο αποξένωσης. Σε τέτοιο βαθμό που ίσως ήδη να αναρωτιόμαστε “πώς θα είναι να είμαστε πάλι μαζί; θα είναι το ίδιο; θα είμαστε κοντά ο ένας στον άλλο ή θα στεκόμαστε αμήχανα;”
Οι Ψαλμοί εάν έχετε παρατηρήσει γράφονται, πολύ συχνά, από στιγμές απομόνωσης. Συνήθως καταπιάνονται είτε με τις συνάξεις του ναού, είτε με την απομόνωση και την απουσία του ναού και των λατρευτικών συνάξεων.
Ο Ψαλμός 103 είναι ένας ένας Ψαλμός που γράφεται στην απομόνωση και μας προσφέρει μία βασική οδηγία: στην απομόνωση μίλα στη ψυχή σου. Δείτε πως ξεκινά με την ίδια φράση στα εδ.1-2: Ευλόγησε τον Κύριο, ψυχή μου. Και συνεχίζει να απευθύνεται σε όλο τον Ψαλμό σε αυτή: εδ. 3 “Αυτός σου συγχωρεί όλες τις ανομίες σου”, εδ. 4 “Αυτός από το θάνατο γλιτώνει τη ζωή σου”, εδ.5 “Σου δίνει όσα πόθησες αγαθά”
Μας προτρέπει αντί να μιλάμε με τους τοίχους, να μιλήσουμε στη ψυχή μας. Ίσως μας φαίνεται εύθυμο και απλοϊκό. Μοιάζει σαν να μας προτρέπει να παραμιλάμε. Αλλά νομίζω, πως εάν είμαστε ειλικρινείς, ίσως είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα στην εφαρμογή του, το οποίο διαρκώς αποφεύγουμε με αστεϊσμούς ή με αλλεπάλληλες ενασχολήσεις. Φοβόμαστε μη γίνει πραγματικότητα το σενάριο, να μείνουμε για λίγο μόνοι μας, εμείς και η ψυχή μας. Να ασχοληθούμε με την θνητότητα μας. Να ασχοληθούμε με το πρόσωπο, όπως έχει σχηματιστεί, στον καθρέφτη. Να αναλογιστούμε τη ζωή μας. Να προσευχηθούμε.
Φυσικά ο Θεός δε θέλει απλά να μας φέρει στην απόγνωση και να μας αφήσει εκεί. Ο Ψαλμωδός μας δίνει τρεις ιδέες, από που να ξεκινήσουμε, απευθυνόμενοι στην ψυχή μας με στόχο την ελπίδα και τη γαλήνη:
α) στα εδ. 3-5 μας λέει να θυμηθούμε όλα όσα μας έχει ήδη προσφέρει και προμηθεύσει!
Ίσως λες: “καλύτερα ας μην το πιάσουμε αυτό το θέμα, θα βγούμε ζημιωμένοι”. Επίτρεψε μου να σε προκαλέσω, θυμήσου και γράψε όλα όσα ο Θεός σου έχει δώσει. Ίσως ξαφνιαστείς στο τέλος.
β) στα εδ. 8-12 μας λέει να θυμηθούμε την καρδιά του ευαγγελίου: ο Θεός μας έχει συγχωρέσει με έναν ασύλληπτο τρόπο που δεν μπορεί να μετρηθεί, δεν μπορεί να χωρέσει στις μονάδες μέτρησης μας. Γράψε το κάπου και αυτό και βάλε το στον καθρέφτη σου: “Όσο απέχει από τη δύση η ανατολή”. Μείνε για λίγο σε αυτή την σκέψη και άσε την να σε πείσει! Μίλα το με την ψυχή σου!
γ) στα εδ.13-17 μας θυμίζει την θνητότητα μας. Τα λόγια είναι δύσκολα αλλά αληθινά: “είμαστε χώμα”, “σαν το χορτάρι είναι του ανθρώπου η ζωή,” “δεν υπάρχει πια κι ούτε που φαίνεται ο τόπος που βρισκόταν”. Δε μας αφήνει όμως στην απόγνωση, όσο απαραίτητη κι αν είναι για τη ζωή. Μας λέει να θυμίσουμε στη ψυχή μας την αγάπη Του που κάνει τα εφήμερα και τα θνητά, αιώνια: εδ.17 “Αλλά η αγάπη του Κυρίου για κείνους που τον σέβονται είναι από πάντα και για παντοτινά”. Κρατημένοι από την αγάπη Του που είναι για και παντοτινά, η θνητή μας ζωή λαμβάνει μέρος σε όσα θα μείνουν για πάντα.
Κλείνω με μία προτροπή: μίλα στη ψυχή σου και άρχισε να το συνηθίζεις, κάνε το βάση στη ζωή σου.

- Ας προσευχηθούμε σήμερα για ανθρώπους, φίλους και φίλες μας που δεν γνωρίζουν τον Θεό και δεν τον έχουν νιώσει ως ένα καταφύγιο στη ζωή τους. Υπενθυμίζουμε πως προσπαθούμε να συντονιστούμε σε κοινή συμπροσευχή, από τα σπίτια μας, στις 8:30μμ

Τελειώσαμε την Α΄ Επιστολή του Ιωάννη! Ξεκινούμε την Επιστολή του Απ. Παύλου προς Φιλιππησίους. Διαβάζουμε από το κεφ. 1 τα εδάφια 1-11.