Οι αλλόκοτοι χορευτές της ομόνοιας

13 Γι’ αυτό, λοιπόν, ας σταματήσουμε να κατακρίνουμε τους άλλους. Αντίθετα, κοιτάξτε να μη βάζετε πρόσκομμα ή εμπόδιο στον αδερφό.
2 Η συμπεριφορά του καθενός μας να είναι αρεστή στον πλησίον, ώστε να τον βοηθάει να προκόβει στο αγαθό κι έτσι να συντελεί στην οικοδομή της εκκλησίας. 3 Άλλωστε, κι ο Χριστός δεν έζησε για να ευαρεστήσει τον εαυτό του, αλλά, όπως λέει η Γραφή, οι ύβρεις όσων σ’ έβριζαν, Θεέ, έπεσαν πάνω μου. 4 Να ξέρετε ότι όσα γράφτηκαν στις Γραφές, έχουν γραφτεί για να μας διδάσκουν. Έτσι, με την υπομονή και την ενθάρρυνση που δίνει η Γραφή, θα στηριχτεί η ελπίδα μας. 5 Είθε ο Θεός, που χαρίζει την υπομονή και την ενθάρρυνση, να σας δώσει την ομόνοια σύμφωνα με το θέλημα του Ιησού Χριστού. 6 Έτσι, όλοι μαζί με μια φωνή θα δοξάζετε το Θεό, τον Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. 7 Να δέχεστε ο ένας τον άλλο, όπως δέχτηκε κι εσάς ο Χριστός, για να δοξάζεται ο Θεός. (Ρωμαίους 14.13, 15.2-7)

Κατά καιρούς ακούω το ερώτημα εάν η εκκλησία μας έχει κάποια «γραμμή» ή θέση πάνω στο τάδε ζήτημα, ή εάν υπάρχει κάποια εγκεκριμένη συμπεριφορά ή προσέγγιση που προτείνουμε. Πίσω από τέτοια ερωτήματα υπάρχει ένα βασικό δεδομένο — ότι οι Χριστιανοί είναι αλλόκοτοι τύποι. Κάνουν αλλιώς τα πράγματα. Δεν συμβαδίζουν με τους τρόπους της υπόλοιπης κοινωνίας.Αρκετοί Χριστιανοί αντιδρούν άσχημα βέβαια σ’ αυτό τον υπαινιγμό, παίρνοντας μέτρα στη ζωή τους για να αποδείξουν ότι δεν είναι αλλόκοτοι, ότι κάνουν τα ίδια πράγματα με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Άλλοι αντιδρούν αγκαλιάζοντας την ταμπέλα του «περίεργου» και διατυμπανίζοντας το στάτους τους ως θύματα. Άλλοι πάλι, αν και δεν ασχολούνται με την άποψη των ανθρώπων, εστιάζουν τόσο πολύ στην ιδέα της «ορθής συμπεριφοράς» που καταλήγουν όλοι ταγμένοι και υποδουλωμένοι σε μία νομικίστικη υποκουλτούρα με πολλές σκοτεινές προεκτάσεις. Το να είμαστε αλλόκοτοι λοιπόν δεν είναι ούτε ο στόχος μας, ούτε πάντοτε κάτι καλό.Ωστόσο, ο γνήσιος Χριστιανός θα είναι οπωσδήποτε αλλόκοτος. Δείτε μόνο τον Ιησού, μας λέει ο απόστολος Παύλος. Όποιος δεν ζητά τα του εαυτού του και δεν ανταποδίδει κακό αντί κακού αλλά αντιθέτως προσεύχεται για τους αντιπάλους του πάντοτε θα φαντάζει μία περίεργη φιγούρα στον κόσμο μας.Σαφώς και δεν είναι όλοι οι Χριστιανοί σαν τον Ιησού… ξεχωρίζουν όμως επειδή τους υποκινεί μία ελπίδα που αποβλέπει σε έναν κόσμο όπου αυτή η αλλόκοτη συμπεριφορά του Ιησού βγάζει νόημα. Εννοείται πως δεν χωράει ο νομικισμός σ’ αυτή την εξίσωση. Το Ευαγγέλιο δεν μας βάζει σαν στόχο να έχουμε τέλεια συμπεριφορά, όπως κάνει ο νόμος, αλλά να εμπιστευτούμε στο μόνο πρόσωπο που τα έκανε όλα τέλεια. Επομένως δεν υπάρχει η προσδοκία να κάνουμε όλα όσα μας υποδεικνύει η κοινότητά μας αλλά μόνο όσα έχουμε λάβει από Εκείνον. Εγώ σύμφωνα με τα όσα έχω καταλάβει εγώ και εσύ σύμφωνα με τα όσα έχεις καταλάβει εσύ. Και στο χάσμα που υπάρχει μεταξύ μας χτίζουμε μία γέφυρα με την υπομονή και την ενθάρρυνση.Όταν δηλαδή βλέπω τον αδελφό μου να κάνει κάτι που δεν μου αρέσει, δεν καλούμαι να τον κατακρίνω αλλά να κάνω υπομονή και να τον ενθαρρύνω στην πίστη του. Μπορεί να βρισκόμαστε σε διαφορετικά σημεία στην πορεία μας, έχουμε όμως τον ίδιο Κύριο… τον οποίο μπορούμε να εμπιστευτούμε ότι ακόμα κι αυτή τη στιγμή μας οικοδομεί σε ένα τέλειο σύνολο. Θα φανεί μόνο στο τέλος πώς γίνεται αυτά τα φαινομενικά αταίριαστα κομμάτια να εφάπτονται με τέλειο τρόπο. Εν τω μεταξύ υπομένω και ενθαρρύνω… εκεί που ο υπόλοιπος κόσμος θα είχε εγκαταλείψει τον αγώνα. Κι αυτό είναι τουλάχιστον περίεργο.Ωστόσο, η παραξενιά των Χριστιανών δεν βρίσκεται τόσο στο πόσο ηρωικά υπομένουν τους δύσκολους ανθρώπους (γιατί, ποιος ξέρει, μπορεί να είμαι εγώ από αυτούς τους «ιδιαίτερα δύσκολους» χωρίς να το έχω πάρει χαμπάρι!)… Βρίσκεται στο θαυμασμό τους για έναν Κύριο που υπομένει εκείνους και δεν κουράζεται ποτέ να τους ενθαρρύνει.Ο λόγος που δεν βάζουμε προσκόμματα στον αδελφό μας δηλαδή δεν είναι επειδή είμαστε υπεράνω, αλλά επειδή είμαστε συγχωρεμένοι. Είμαστε οι αλλόκοτοι λυτρωμένοι — μας έρχεται όλο και πιο εύκολα η υπομονή και η ενθάρρυνση, όχι επειδή είμαστε δυνατοί, αλλά επειδή είμαστε πρώτα εμείς οι ίδιοι καθημερινά αποδέκτες αυτής της αλλόκοτης συμπεριφοράς απέναντί μας.Κι αυτό μας ενώνει σε ένα σύνολο που ελκύει ακριβώς επειδή δεν εξηγείται το πως υπάρχει. Να το πω ως εξής: μία θρησκεία που αποφεύγει τον νομικισμό είναι κάτι… αλλά μία οικογένεια που ζει σε ομόνοια είναι κάτι το ανήκουστο.Ίσως να ταιριάζει εδώ η παροιμία πως:Αυτοί που χορεύουν φαντάζουν τρελοί σ’ αυτούς που δεν ακούνε τη μουσική.Μπορεί να μην βγάζουν νόημα αυτά τα λόγια του αποστόλου Παύλου στους περισσότερους ανθρώπους, αλλά γι’ όσους έχουν ακούσει τη μουσική… ε, αυτοί ήδη χορεύουν, όσο αλλόκοτοι και να μοιάζουν.

- Ας προσευχηθούμε για την εκκλησία μας, να μην παγιδευτούμε σε νοοτροπίες που προάγουν την κατάκριση αντί για την υπομονή και την ενθάρρυνση. Και να δημιουργήσει ο Θεός τέτοια ομόνοια μεταξύ μας που θα είναι πράγματι σαν να έχουμε τρελαθεί.

Τελειώσαμε την Α' Πέτρου. Ας ξεκινήσουμε να διαβάζουμε την Β΄Επιστολή του Απ. Πέτρου. Διαβάζουμε απόψε από το 1ο κεφάλαιο, τα εδάφια 1-11 (Β' Πέτρου 1:1-11).