Ο Θεός ακούει προσευχές

6 Ευλογημένος να ’ναι ο Κύριος
που άκουσε της δέησής μου τη φωνή.
7 Ο Κύριος ενίσχυσή μου και προστασία μου,
σ’ αυτόν έλπισε η καρδιά μου!
Βρήκα βοήθεια κι αναγάλλιασα,
με το τραγούδι μου θα τον ευχαριστήσω.
8 Ο Κύριος είναι του λαού του δύναμη·
κι εγγυητής αυτός της σωτηρίας του εκλεκτού του.
9 Σώσε, Κύριε, το λαό σου
και τους δικούς σου ευλόγησε!
Γίνε τους οδηγός
και δείχνε τους αιώνια το δρόμο.
Ψαλμός 28:6-9

Δεν μπορούμε να ζήσουμε στιγμή δίχως προσευχή. Ο Δαβίδ έφερνε αιτήματα που ήταν και τολμηρά και συγκεκριμένα (εδ.3-5). Έπαιρνε τον χρόνο του να συνομιλήσει με Τον Θεό, υπενθυμίζοντας στον εαυτό του τον λόγο για τον οποίο έφερνε τα αιτήματα του [ενώπιον Του Θεού]. Έπειτα, τον βλέπουμε να ξεσπά σε δοξολογία στο εδάφιο 6 καθώς ο Θεός «άκουσε τη δέηση μου». Πώς γίνεται να είναι βέβαιος για κάτι τέτοιο; Ίσως, ο Θεός να έδωσε στον Δαβίδ ειδική αποκάλυψη ότι το συγκεκριμένο αίτημα θα απαντώνταν. Κάτι τέτοιο δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Ωστόσο, όταν φανερώνουμε τα αιτήματα μας Στον Θεό μπορούμε να κάνουμε κάτι παρόμοιο σαν αυτό: μπορούμε να Τον ευχαριστήσουμε εκ των προτέρων που μας δίνει αυτό που θα είχαμε ζητήσει εάν γνωρίζαμε όσα Εκείνος γνώριζε (Φιλπ. 4:6-7) [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Ζούμε στην εποχή όπου τα “χριστιανικά” βιβλία με την περισσότερη ζήτηση και τις μεγαλύτερες πωλήσεις είναι οδηγοί του πως να “ξεκλειδώσεις” τους ουρανούς για άμεσες πνευματικές εμπειρίες και απαντήσεις σε προσευχές. Κι αυτό που στην ουσία προσφέρουν είναι μία λεπτομερή περιγραφή του τι ακριβώς γίνεται στην προσευχή και μία “συνταγογράφηση” για το πως ακριβώς πρέπει να προσεγγίζω την προσευχή. Για παράδειγμα, για κάποιο ανεξήγητο λόγο οι πιο καλές και πετυχημένες προσευχές, όπως προτείνονται, είναι οι πρωϊνές, ιδιαίτερα όσο κοιμούνται οι άλλοι—φυσικά δεν αμφισβητώ τους πρακτικούς λόγους για τους οποίους κάποιος βρίσκει αυτές τις πρωϊνές ώρες πολύτιμες, αλλά φαντάζομαι πως ένας τέτοιος άνθρωπος θα λειτουργεί, εν γένει, καλύτερα το πρωΐ.
Κρατώ μικρό καλάθι για βιβλία και ανθρώπους που υποστηρίζουν πως γνωρίζουν πως λειτουργεί η προσευχή. Το λάθος σε αυτές τις προσεγγίσεις βρίσκεται στην αφετηρία: πιστεύουν στη δύναμη της προσευχής και όχι στη δύναμη Του Θεού στον οποίο προσεύχομαι. Δείτε τα λόγια του εδαφίου 8: «Ο Κύριος είναι του λαού του δύναμη». Δεν πιστεύουμε στη δύναμη της προσευχής, πιστεύουμε στη δύναμη Του Θεού. Η προσευχή δεν έχει τη λειτουργία μίας φόρμουλας. Δεν βρίσκεται εκεί η δύναμη.
Ωραία! Ίσως ρωτάς: τι γίνεται στην προσευχή; Η απάντηση νομίζω είναι: δεν ξέρω! Κανένας δεν ξέρει πως ακριβώς λειτουργεί. Τα λόγια Του ίδιου Του Ιησού να μιλούν για ένα μυστήριο: «Εσύ, αντίθετα, όταν προσεύχεσαι, πήγαινε στο πιο απόμερο δωμάτιο του σπιτιού σου, κλείσε την πόρτα σου και προσευχήσου εκεί κρυφά στον Πατέρα σου·» (Μτ.6:6). Να πως μοιάζει η προσευχή: εκεί που η πόρτα κλείνει κι όλα γίνεται «εν τω κρυπτώ», εσύ κι ο Πατέρας Θεός. [ΑΠ]

Πατέρα, γνωρίζω πως εσύ με ακούς—όχι επειδή το αξίζω αλλά λόγω Του Υιού σου, Του Ιησού, του μέγα αρχιερέα, που φέρνει τις ανάγκες μου ενώπιον του θρόνου σου και τις ακούς όλες για χάρη του. Υψώνω τα άδεια χέρια μου σε εσένα και ζητώ να γεμίσεις με τη χάρη σου και τη βοήθεια σου. Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]