Ο κόσμος, ίδιος και διαφορετικός

Την ίδια εκείνη μέρα, δηλαδή την πρώτη μέρα μετά το Σάββατο, όταν βράδιασε κι ενώ οι μαθητές ήταν συγκεντρωμένοι κάπου με κλειστές τις πόρτες, επειδή φοβούνταν τις ιουδαϊκές αρχές, ήρθε ο Ιησούς, στάθηκε στη μέση και τους λέει: «Ειρήνη σ’ εσάς». Κι όταν το είπε αυτό, τους έδειξε τα χέρια και την πλευρά του. Οι μαθητές χάρηκαν που είδαν τον Κύριο. (Ιωάννης 20:19-20)

Όταν μπήκαν στην πόλη, ανέβηκαν στο ανώγι όπου έμεναν: ο Πέτρος, ο Ιάκωβος ο Ιωάννης και ο Ανδρέας, ο Φίλιππος και ο Θωμάς, ο Βαρθολομαίος και ο Ματθαίος, ο Ιάκωβος του Αλφαίου, ο Σίμων ο Ζηλωτής και ο Ιούδας του Ιακώβου. Όλοι αυτοί, με μια ψυχή ήταν αφοσιωμένοι στην προσευχή και τη δέηση προς το Θεό. Μαζί τους ήταν και γυναίκες, καθώς και η Μαρία, μητέρα του Ιησού, και τα αδέρφια του. […]Όταν έφτασε η ημέρα της Πεντηκοστής, ήταν όλοι μαζί συγκεντρωμένοι με ομοψυχία στο ίδιο μέρος. Ξαφνικά ήρθε από τον ουρανό μια βουή σαν να φυσούσε δυνατός άνεμος, και γέμισε όλο το σπίτι όπου έμεναν. Επίσης τους παρουσιάστηκαν γλώσσες σαν φλόγες φωτιάς, που μοιράστηκαν και κάθισαν από μία στον καθένα απ’ αυτούς. Όλοι τότε πλημμύρισαν από Πνεύμα Άγιο και άρχισαν να μιλούν σε άλλες γλώσσες, ανάλογα με την ικανότητα που τους έδινε το Πνεύμα. Στην Ιερουσαλήμ βρίσκονταν τότε ευσεβείς Ιουδαίοι από όλα τα μέρη του κόσμου. Όταν ακούστηκε αυτή η βουή, συγκεντρώθηκε πλήθος απ’ αυτούς και ήταν κατάπληκτοι, γιατί ο καθένας τους άκουγε τους αποστόλους να μιλάνε στη δική του γλώσσα.(Πράξεις 1: 13-14, 2:1-6)

Τις πρώτες μέρες της καραντίνας, πριν πάρει τις διαστάσεις που βλέπουμε τώρα, ρωτούσαμε ο ένας τον άλλο πότε θα γυρίσουμε στην κανονικότητα. Εύλογη ερώτηση που ίσως ακόμα να ρωτάμε. Καθώς όμως οι μέρες περνούσαν και βλέπαμε το άνοιγμα να αναβάλλεται, τους αριθμούς των θυμάτων να εκτοξεύονται και τον εργασιακό τομέα να λαμβάνει τεράστιο χτύπημα, οι ερωτήσεις μας άλλαξαν. Αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε πόσο διαφορετική θα είναι από εδώ και πέρα η κανονικότητά μας. Τι «κουσούρια» θα μας μείνουν; Μήπως δεν θα αγκαλιαζόμαστε; Θα κοπούν οι επισκέψεις; Θα κυκλοφορούμε με μάσκα; Τι θα αλλάξει στην οικονομία; Σίγουρα θα πλένουμε τα χέρια μας. Πολύ σχολαστικά. Η αλλαγή στις ερωτήσεις σηματοδοτεί την αποδοχή πως η πανδημία είναι ένα χτύπημα που όχι μόνο δεν θα ιανθεί γρήγορα αλλά μάλλον θα αλλάξει την καθημερινότητά μας ριζικά. Ίσως να μάθουμε να ζούμε με αυτή. Κλεισμένοι μέσα στα σπίτια μας περάσαμε από ένα συναισθηματικό τραίνο α) ο κόσμος θα μείνει ίδιος! β) ο κόσμος θα είναι διαφορετικός! και τώρα πως θα αντιμετωπίσουμε τον νέο κόσμο!;

Ίσως θα μας βοηθούσε αν ξέραμε πως δεν είμαστε μόνοι. Οι μαθητές του Χριστού πέρασαν μια ίδια συναισθηματική αλλαγή και μάλιστα κλεισμένοι στα σπίτια τους όπως εμείς. Διαβάζουμε στην πρώτη περικοπή πως μετά τον θάνατο του Ιησού οι μαθητές είναι κλεισμένοι μέσα στο σπίτι. Το συναίσθημα που επικρατεί είναι ο φόβος. Φόβος μάλιστα βασανισμού και θανάτου. Ο δάσκαλός τους πέθανε εξαιτίας όσων είπε. Ο Πέτρος μάλιστα «χρειάστηκε» να αρνηθεί ότι τον ήξερε στον φόβο μη πιάσουν και αυτόν. Οι Ιουδαίοι βρίσκονται σε κίνηση έξω από το σπίτι αλλά αυτοί, μέσα, εγκλωβισμένοι και φοβισμένοι. Η ματαίωση των ελπίδων, των ονείρων, των διδασκαλιών για ένα καλύτερο κόσμο. Ο κόσμος τους είναι ο ίδιος και η κανονικότητα που επιστρέφουν είναι αυτή όπου ο ισχυρότερος νικά, ο θάνατος ο απόλυτος προορισμός. Πρέπει να γυρίσουν και να ξεσκονίσουν τα δίχτυα και τις βάρκες τους.
Εν μέσω της καραντίνας εμείς και οι μαθητές βιώσαμε την Ανάσταση. Η ξαφνική παρουσία του αναστημένου Χριστού στη μέση του κλειστού σπιτιού έδιωξε τον φόβο από τις καρδιές των μαθητών αλλά και των δικών μας. Ο Χριστός μας λέει πως ο κόσμος από εδώ και πέρα θα είναι πολύ διαφορετικός. Όχι επειδή έρχεται μια πανδημία που θα μας αναγκάσει να φοράμε μάσκες. Αλλά επειδή η Ανάσταση αλλάζει τον κόσμο. Η νίκη Του επί του θανάτου μας φέρνει ειρήνη καθώς το απόλυτο τέλος γίνεται πέρασμα προς την αιωνιότητα. Καμία αλλαγή στην εμπειρία της ζωής προς το καλό ή το χειρότερο δεν μπορεί να συγκριθεί ή να μας κλέψει αυτό που κέρδισε για μας ο Χριστός.
Στην δεύτερη περικοπή βλέπουμε τους μαθητές πάλι συγκεντρωμένους σε ένα σπίτι. Η Ανάσταση είναι η νέα πραγματικότητά τους και για αυτό δεν τους βλέπουμε φοβισμένους αλλά με ομοψυχία. Προσεύχονται και δέονται. Ίσως αυτές οι εικόνες μας θυμίζουν τις ώρες που μαζί σαν εκκλησία έχουμε βιντεοκλήσεις και, αν και ο καθένας σπίτι του, βρισκόμαστε όλοι μαζί. Με προσευχή και αλληλο-υποστήριξη. Διαβάζουμε πως μέσα σε αυτό τον πυρήνα προσευχής το Πνεύμα του Θεού τους συναντά για να τους δώσει το θάρρος για να ανοίξουν την πόρτα τους αλλά και τις λέξεις για να μιλήσουν σε όλο τον κόσμο και να τους καλέσουν στην πραγματικότητά τους. Όχι αυτήν του θανάτου έξω από την πόρτα τους αλλά αυτή της Ανάστασης μέσα από αυτή.
Ο αναστημένος Ιησούς άνοιξε την πόρτα του τάφου και συνάντησε τους μαθητές. Αυτοί ανοίγουν την κλειστή(μέχρι τώρα) πόρτα του σπιτιού τους για να συναντήσουν όλο τον κόσμο. Καθώς αυτή την εβδομάδα κινούμαστε έξω και κάνουμε την ηρωική μας έξοδο από την καραντίνα, σας καλώ αρχικά να βρούμε την ειρήνη που ο αναστημένος Ιησούς μας φέρνει. Ας μην φοβηθούμε τις αλλαγές που θα δούμε. Ο κόσμος μπορεί να αλλάζει έξω από την πόρτα μας. Αν μέσα από αυτή, όμως, υπάρχει η αλλαγή της Ανάστασης, κάτι πολύ μεγαλύτερο περιμένει να ξεχυθεί και να ανανεώσει τον κόσμο. Επίσης σας καλώ να ζητήσουμε, όπως στην Πεντηκοστή, το Πνεύμα του Θεού να μας γεμίσει με λόγια που ο κόσμος καταλαβαίνει και τον καλούν στην αλήθεια της Ανάστασης.