Ο τόπος που η δόξα Σου κατοικεί

6 Στην αθωότητα, Κύριε, πλένω τα χέρια μου·
και συμμετέχω στη λατρεία σου.
7 Για ν’ ακουστεί ηχηρά η ευχαριστία·
κι όλα τα θαυμαστά σου έργα να τα διηγηθώ.
8 Κύριε, πολύ πεθύμησα να μένω στο ναό σου·
στον τόπο αυτό που η δόξα σου τον κατοικεί.
9 Μην κατατάξεις την ψυχή μου με τους ασεβείς·
ούτε με δολοφόνους τη ζωή μου.
10 Τα δάχτυλά τους βάφτηκαν στο έγκλημα
κι απ’ τα δωροδοκήματα γεμάτο το δεξί τους χέρι.
11 Όσο για μένα με την αθωότητά μου ζω·
Κύριε, λύτρωσέ με και σπλαχνίσου με.
12 Το πόδι μου πατάει με σιγουριά·
σ’ ευλογώ στις συνάξεις, Κύριε
Ψαλμός 26:6-12

Ο Δαβίδ αρέσκεται στο ότι η δόξα Του Θεού—η αιωνίως άγια και όμορφη παρουσία Του—κατοικεί στον ναό (εδ.8). Ακόμη πιο θαυμαστό είναι το ευαγγέλιο, το οποίο μας λέει πως ο Ιησούς είναι ο αληθινός ναός (Ιωαν. 2:20-21). Η δόξα Του Θεού ενυπάρχει σε Αυτόν (Ιωαν. 1:14) και σε όσους ενώνονται με Εκείνον μέσω της πίστης (Α΄Πτ. 2:4-5). Αυτοί οι περίεργοι τύποι στα μπροστινά καθίσματα; Αυτό το ζευγάρι με το κλαψιάρικο μωρό; Αυτοί οι νεαροί που δεν ντύνονται ευπρεπώς για την εκκλησία; Αυτοί πρέπει να είναι αντικείμενα της αγάπη σου και του σεβασμού επειδή η δόξα Του Θεού κατοικεί μέσα τους. Το βάρος της δόξας τους θα πρέπει να το σηκώνουμε καθημερινά επάνω μας, ένα βάρος τόσο βαρύ που μόνο η ταπεινότητα μπορεί να σηκώσει, ενώ οι πλάτες των περήφανων θα λυγίσουν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Ένα από τα χαρακτηριστικά της εκκλησίας που θέλουμε να είμαστε, είναι: μία κοινότητα όπου κανένας δεν νιώθει αποκλεισμένος και παραμερισμένος, «έξω από την κλίκα». Ακούγεται πολύ θελκτικό αλλά στην πράξη δύσκολα εφαρμόζεται. Η σύνθεση της παρέας μας πολλές φορές μοιάζει με διαδικασία συνταγής γλυκού: διαλέγω τα υλικά, ανθρώπους, με τους οποίους νιώθω καλά και άνετα, υπολογίζω τις εντάσεις και τις πιθανές παρεξηγήσεις και αποκλείω άτομα που δεν κολλούν με την παρέα.


Πάντοτε, οι κλίκες αποτελούσαν στην ιστορία του Χριστιανισμού κίνδυνος στη διδασκαλία, την ενότητα και την εξάπλωση του Χριστιανισμού. Στην πρώτη εκκλησία κάποιοι καθόνταν για να φάνε σε «κλίκες», δίχως να περιμένουν τους άλλους (Πρ.6) ή χωρίζονταν σύμφωνα με την εθνική τους ταυτότητα (Γαλ. 2). Το ευαγγέλιο δε μας επιτρέπει να παραμερίσουμε οποιονδήποτε, πολύ απλά επειδή ο Ιησούς κάθισε δίπλα στον πιο αντιπαθητικό και δύσκολο άνθρωπο, εμένα και εσένα και βρήκε ομορφιά, «βάρος δόξας», χώρο για να φιλοξενηθεί η δόξα Του Θεού. [ΑΠ]

Πατέρα, κάθε άνθρωπος γύρω μου είναι φτιαγμένος σύμφωνα με την εικόνα σου και πολύτιμος στα μάτια σου· κάθε αδελφός και αδελφή μου έχει Τον Χριστό και τη δόξα Του μέσα τους. Πώς γίνεται να είμαι κρύος, ενοχλημένος ή περιφρονητικός απέναντι σε οποιονδήποτε; Δώσε μου αρκετή αγάπη ώστε να ζω τη ζωή μου, καθημερινά, όπως αρμόζει. Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]