Ποιος σε χτύπησε;

63 Οι άντρες που κρατούσαν τον Ιησού, τον περιγελούσαν και τον έδερναν. 64 Του είχαν καλύψει το κεφάλι, τον χτυπούσαν στο πρόσωπο και τον ρωτούσαν: «Μάντεψε· ποιος σε χτύπησε;» 65 Κι άλλα πολλά του έλεγαν βλαστημώντας τον. (Λουκάς 22.63-65)

Από μικρό παιδί, πάντοτε αγαπούσα τον ύμνο, «Τι θαυμαστό όταν σκεφτώ». Είναι από τους σπάνιους ύμνους που καταφέρνει και αποθανατίζει κάποια από τα πιο ασύλληπτα στοιχεία στην ιστορία του Ευαγγελίου. Δείτε για παράδειγμα τον στίχο: Tι θαυμαστό μυστήριο, πεθαίνει ο Αθάνατος.
Πως γίνεται να πεθάνει η πηγή της ίδιας της ζωής; Αυτό είναι το παράδοξο θέαμα του Πάσχα όπου δεν ερχόμαστε σε επαφή με κάτι που μας είναι ήδη οικείο. Το Πάσχα μας θυμίζει πως από τη στιγμή της σύλληψης του Ιησού μέχρι την ανάληψή του 40 μέρες μετά την Ανάσταση, περπάτησε στη γη μας κάποιος που ήταν σαν κι εμάς παρόλο που δεν ήταν σαν κι εμάς… που έγινε σαν κι εμάς δηλαδή. Ο Θεός πήρε σάρκα. Υιοθέτησε μία ανθρώπινη φύση και έγινε άνθρωπος χωρίς να πάψει να είναι και Θεός.
Και ίσως μέχρι τη μεγάλη εβδομάδα να μην βλέπουμε τόσο καθαρά γιατί το έκανε αυτό. Καθώς ολοένα πλησιάζει το σκοτάδι της ανθρώπινης εγωπάθειας και αδικίας που κορυφώνεται πάνω στο σταυρό, αρχίζει ταυτόχρονα να λάμπει όλο και περισσότερο το αληθινό φως του μυστηρίου του Χριστού.
Γιατί την ώρα που κρατάνε Εκείνον που εξουσίασε τα κύματα και τους ανέμους με τον λόγο του… και καλύπτουν τα μάτια Εκείνου που βλέπει την καρδιά του κάθε ανθρώπου… επιτέλους βλέπω τον λόγο που το έκανε. Δεν ήταν επειδή δεν είχε επιλογή. Περιορίστηκε έτσι και δόθηκε στα χέρια ανθρώπων εκούσια για χάρη μου. Η ενσάρκωσή του ήταν η προϋπόθεση για να αναλάβει την αμαρτία μου και να θανατώσει τον παλιό άνθρωπο στο σώμα του. Κάθε χτύπημα λοιπόν το κάνει όλο και πιο φανερό γιατί το δέχεται.
Υπάρχει όμως και μία άλλη πτυχή που δεν πρέπει να χάσουμε σ’ αυτό το παράδοξο θέαμα της ταπείνωσης του Υιου του Θεού. Την ώρα που ευτελίζεται και κακοποιείται ο Ιησούς, δεν μας δείχνει μόνο την κατάσταση του ανθρώπου που πρέπει να καταργηθεί αλλά και την φύση του Θεού που πρέπει να αναδυθεί. Γιατί στο ματωμένο και καλυμμένο πρόσωπο του Ιησού, βλέπουμε ταυτόχρονα και τη δόξα του Τριαδικού Θεού — που βρίσκεται ακριβώς «μέσα» στην ταπείνωσή του. Στην επιστολή προς Φιλιππισίους που διαβάζαμε αυτές τις μέρες, μιλάει ο απόστολος Παύλος για το πως ο Ιησούς έλαβε δούλου μορφή και ταπεινώθηκε, υπακούοντας μέχρι θανάτου. Μας το θυμίζει αυτό όμως, για να μας βάλει στη λογική της προτροπής στο προηγούμενο εδάφιο, να,
3 μην κάνετε τίποτε από ανταγωνισμό ή από ματαιοδοξία, αλλά με ταπεινοφροσύνη ας θεωρεί καθένας τον άλλο ανώτερό του. 4 Ας μη φροντίζει ο καθένας σας μόνο για ό,τι ενδιαφέρει τον εαυτό του, αλλά και για ό,τι ωφελεί τους άλλους.
Ιδού λοιπόν ο θεάνθρωπος. Μέσα από τη ματαιοδοξία των ανθρώπων, λάμπει η αληθινή δόξα του Θεού, που δεν φροντίζει μόνο για τον εαυτό του αλλά και για ό,τι ωφελεί τους άλλους. Αυτή είναι η πεμπτουσία του Χριστιανισμού, και αποκαλύπτεται σ’ αυτές τις βάναυσες εικόνες…
Η ερώτηση «ποιος σε χτύπησε;» είναι τελικά εξίσου ασύλληπτη από τη δήλωση «πεθαίνει ο αθάνατος»… Πως γίνεται να χτυπά κανείς τον Θεό με το χέρι του ώστε να του βγάλει αίμα; Κι όμως αυτό έγινε… όχι επειδή ο Χριστιανισμός είναι κολλημένος σε μία παλιά εποχή βαρβαρότητας αλλά επειδή είναι η μόνη ιστορία που καταργεί τη βαρβαρότητα οριστικά, καθώς καλεί τον άνθρωπο να αφήσει τον παλιό του εαυτό στα αίματα του Χριστού και να ζήσει μία νέα ζωή σε κοινωνία με τον Θεό που τον αγάπησε και πέθανε για αυτόν.
Ένα τελευταίο σχόλιο: μπορεί να έχουμε περιοριστεί τον τελευταίο καιρό μέσα στα σπίτια μας, κι όχι μόνο, μα ο Χριστός μας υπηρέτησε έχοντας βάλει πολύ μεγαλύτερους περιορισμούς στον εαυτό του. Ακόμα και έτσι όμως, η αγάπη του ήταν χωρίς όριο και περιορισμό. Και καθώς τον γνωρίζουμε καλύτερα, έτσι θα μοιάζει και η δική μας ζωή.

- Ας προσευχηθούμε απόψε για τους γείτονές μας και για ευκαιρίες να τους ενθαρρύνουμε, να τους υπηρετήσουμε και να τους γνωρίσουμε καλύτερα αυτό τον καιρό, έστω με τους περιορισμούς που υπάρχουν.

Διαβάζουμε μαζί από Α' επιστολή του Πέτρου, τα εδάφια 13 με 25. (Α΄Πέτρου 1:13-25)