Πραγματική δόξα

7 Ανοίξτε πύλες, και υψωθείτε θύρες αιώνιες,
να μπει ο δοξασμένος βασιλιάς.
8 Ποιος είν’ αυτός ο δοξασμένος βασιλιάς;
Ο Κύριος ο κραταιός κι ο ισχυρός·
ο Κύριος, ο δυνατός στον πόλεμο.
9 Ανοίξτε πύλες, και υψωθείτε θύρες αιώνιες,
να μπει ο δοξασμένος βασιλιάς.
10 Ποιος είν’ αυτός ο δοξασμένος βασιλιάς;
Ο Κύριος του σύμπαντος,
αυτός είναι ο δοξασμένος βασιλιάς.
(Ψαλμός 24:7-10)

Τι είναι η δόξα του Θεού; Είναι η άπειρη βαρύτητά του, η υπέρτατη σημασία του. Το να δοξάζεις τον Θεό είναι το να τον υπακούς χωρίς όρους. Όποτε λέμε, «Θα υπακούσω, μόνο εάν…», δίνουμε σε κάτι άλλο περισσότερη σημασία ή δόξα παρά στον Θεό. Ωστόσο, ενώ το να δοξάζουμε τον Θεό ποτέ δεν σημαίνει κάτι λιγότερο από υπακοή, σίγουρα σημαίνει και κάτι παραπάνω. Η δόξα του Θεού είναι η ασύλληπτη ομορφιά και τελειότητά του. Επομένως, όταν υπακούμε τον Θεό επειδή είναι το καθήκον μας μόνο, δεν τον δοξάζουμε πραγματικά. Οφείλουμε να του δώσουμε όχι μόνο τη θέληση μας αλλά και την καρδιά μας, καθώς λατρεύουμε και απολαμβάνουμε Εκείνον που έχει γίνει άπειρα ελκυστικός στα μάτια μας. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ομορφιά από το να δούμε τον Γιο του Θεού να αφήνει στην άκρη τη δόξα του και να πεθαίνει για χάρη μας (Φιλιππισίους 2:5-11). [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Όταν ακούμε ότι «οφείλουμε» να δοξάζουμε τον Θεό, μπορεί αρχικά να μας ακούγεται κάπως πιεστικό σαν αίτημα. Η δόξα, όμως, δεν είναι κάτι σαν ένα αντικείμενο που δίνουμε σε κάποιον, είναι η αναγνώριση του τι είναι αυτός. Σκεφτείτε πως λειτουργεί στο ποδόσφαιρο. Υπάρχουν κάποιες ομάδες που στέκονται τόσο εχθρικά η μία απέναντι στην άλλη που δεν υπάρχει περίπτωση να χειροκροτήσουν οι οπαδοί της μιας ομάδας τους παίχτες της άλλης. Εκτός κι αν τους το «βγάζει» η δόξα που βρίσκεται μπροστά τους. Το 2005 έπαιξαν ένα παιχνίδι η Ρεάλ Μαδρίτη με την Βαρκελώνη και καθώς έβλεπαν όλοι την εκπληκτική απόδοση και τα γκολ του Ροναλντίνιο, έγινε κάτι που γίνεται τρομερά σπάνια σε τέτοιους αγώνες. Σηκώθηκαν οι οπαδοί της Ρεαλ και χειροκρότησαν τον αντίπαλό τους, τον Ροναλντίνιο. Δεν τους ανάγκασε κανείς να το κάνουν. Αυτό που ήταν και που έκανε, ο Ροναλντίνιο, κατά κάποιον τρόπο «έβγαλε» αυτή τη δόξα - αυτή την αναγνώριση - από μέσα τους. Έτσι είναι και με τον Θεό - όσο δεν βλέπουμε την αξία και τα έργα του, μας φαίνεται καταπιεστικό το αίτημα να τον δοξάζουμε. Όταν όμως δούμε την ανεκτίμητη αξία της αγάπης και της προσφοράς του Ιησού· όταν στο πρόσωπό του βλέπουμε τον Θεό να τιμωρεί το κακό εκεί που θέλαμε αλλά δεν μπορούσαμε, και ταυτόχρονα να μας αγκαλιάζει εκεί που έπρεπε να μας πάρει μπάλα αυτή η κρίση, δεν μπορούμε παρά να τον αναγνωρίσουμε. [ΤΚ]

Κύριε, με έχεις αγαπήσει αρκετά για να χάσεις τη δόξα σου για μένα, παρόλο που όλος ο κόσμος ήταν δικός σου και όλα όσα βρίσκονταν μέσα του! Δείξε τη δόξα σου στην καρδιά μου, στην οικογένειά μου, και στην κοινωνία μου επίσης, ώστε όλοι να σου πουν, «Έλα μέσα». Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]