Πως ο Θεός μας κρατά ασφαλείς

18 Υψώνουν τη φωνή στον Κύριο οι δίκαιοι
κι εκείνος τους ακούει·
τους λευτερώνει απ’ όλα τους τα βάσανα.
19 Ο Κύριος είναι κοντά στους αποθαρρημένους
και σώζει αυτούς που βρίσκονται σε απόγνωση.
20 Πολλά του δίκαιου τα δεινά,
μα απ’ όλ’ αυτά ο Κύριος τον γλιτώνει.
21 Περιφρουρεί όλη την ύπαρξή του:
Ούτ’ ένα κόκαλό του δεν θα συντριβεί.
22 Τον ασεβή η κακία θα τον σκοτώσει
και θα τιμωρηθούν όσοι μισούν τον δίκαιο.
23 Λυτρώνει ο Κύριος των δικών του τη ζωή,
κι όσοι σ’ αυτόν ελπίζουν δε θα τιμωρηθούν.
Ψαλμός 34:18-23

Τα εδ. 18 και 20 φαίνεται να υπόσχονται στους πιστούς απαλλαγή από δυσκολίες, όμως άλλοι Ψαλμοί διακηρύττουν πως ο Θεός στέκεται στο πλάϊ μας εν μέσω των δυσκολιών μας (Ψαλ. 23:4, 91:15). Και όντως το εδ. 19 υποστηρίζει πως μπορεί να είμαστε αποθαρρημένοι και απεγνωσμένοι από τη ζωή. Ωστόσο, αυτές οι ταλαιπωρίες φέρνουν την παρουσία Του Θεού πιο κοντά με τέτοιο τρόπο όσο οτιδήποτε άλλο στη ζωή (εδ.19). Μετέπειτα, αυτοί που υποφέρουν, συνειδητοποιούν, πως δε θα μπορούσαν να είχαν αποκτήσει αυτή την απαράμιλλη χαρά εν Θεώ υπό καμία άλλη συνθήκη. Το εδ. 23 μαρτυρεί πως ο Κύριος «λυτρώνει των δικών του τη ζωή». Μόνο η Καινή Διαθήκη αποκαλύπτει τι κόστισε Του Θεού αυτή η υπόσχεση. Στον σταυρό ο Ιησούς εξασφάλισε «μη καταδίκη» (Ρωμ. 8:1) για όσους βρίσκουν καταφύγιο σε Αυτόν—σε “βαθμό” που ο Δαβίδ δε θα μπορούσε να είχε φανταστεί. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Όλοι οι πιστοί είναι μάρτυρες αυτής της αλήθειας: στις πιο δύσκολες στιγμές νιώθουμε την παρουσία Του Θεού κοντά μας όσο ποτέ άλλοτε. Μοιάζει σαν ο “ουρανός” να είναι ανοιχτός, ο Θεός να ανταποκρίνεται πιο άμεσα στις προσευχές μας και οι απορίες μας να βρίσκουν απάντηση. Είναι γεγονός πως κάθε φορά που βρίσκουμε τον εαυτό μας στη θέση του παρηγορητή ενός άλλου πιστού, μίας άλλης πιστής, που δοκιμάζεται, βασανίζεται και ταλαιπωρείται, καταλήγουν να αντιστρέφονται οι ρόλοι και να μας παρηγορούν εκείνοι. Μοιάζει σαν να είναι—εν μέσω της δυσκολίας—πιο κοντά Στον Θεό για αυτό και μας διακονούν αντί να τους διακονούμε.
Ίσως κάποιος πει…«hello!?!? δεν βλέπουμε όλοι την αυθυποβολή; Ξαφνικά μέσα στην ανάγκη και μπροστά στο φόβο γεννιέται ακόμη περισσότερο η ανάγκη για Τον Θεό, επιβεβαιώνεται το γεγονός πως για αυτό εφήυραμε τους θεούς, λειτουργούν ως ένα δεκανίκι». Όντως οι άνθρωποι εφηύραν θεούς και θρησκείες για να απαντήσουν τα ανεξήγητα και να βρουν παρηγοριά. Πολλοί αποκαλούμενοι Χριστιανοί βλέπουν Τον Ιησού απλά ως ένα δεκανίκι. Αλλά πως γίνεται να βρίσκεις δεκανίκι σε Έναν Θεό που διακηρύττει πως είναι «πολλά του δικαίου τα δεινά»; Ή πώς γίνεται αναζητώντας παρηγοριά, να επιλέγεις Τον Χριστιανισμό όταν σου “τάζει” ξανά και ξανά δυσκολίες, διωγμό, πόνο, θλίψεις και πως θα έχεις την ίδια κατάληξη των παθημάτων Του Ιησού (Ρωμ.5:4, Φιλπ. 1:29, 3:10, Β΄Κορ. 4:17, Α΄Πετ 2:21 κ.α.); [ΑΠ]

Κύριε, δεν ακούγεται λογικό να σε ευχαριστώ για τις θλίψεις μου, επειδή εσύ δεν δημιούργησες έναν κόσμο γεμάτο από κακό και η λύπη μου σε λυπεί. Κι όμως σε ευχαριστώ για τα πλούτη που έχω βρει σε αυτά τα σκοτεινιά σημεία: υπομονή, θάρρος, κατανόηση του ίδιου μου του εαυτού και πάνω από όλα την αγάπη σου και την παρουσία σου. Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]