Στην κόρη των ματιών Του

3 Ευλογημένος να ’ναι ο Θεός, ο Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που από μεγάλη ευσπλαχνία μάς ξαναγέννησε σε μια καινούρια ζωή με την ανάσταση του Ιησού Χριστού. Έτσι τώρα μπορείτε να ελπίζετε πραγματικά 4 σε μια κληρονομιά φυλαγμένη για σας στους ουρανούς, που δε φθείρεται, δεν έχει τίποτα το βέβηλο και δε μαραίνεται ποτέ…18 Ξέρετε καλά τι πληρώθηκε ως αντάλλαγμα για να απελευθερωθείτε από το μάταιο τρόπο ζωής, που κληρονομήσατε από τους προπάτορές σας. Δε δόθηκε ως αντάλλαγμα κάτι που φθείρεται, όπως το ασήμι ή το χρυσάφι, 19 αλλά το ανεκτίμητο αίμα του Χριστού, ο οποίος θυσιάστηκε σαν άμωμος και άσπιλος αμνός. (Α΄ Πέτρου 1:3-4, 18-19)

2 Μην προσαρμόζεστε στη νοοτροπία αυτού του κόσμου, αλλά να μεταμορφώνεστε συνεχώς προς το καλό, αποκτώντας το νέο φρόνημα του πιστού. Έτσι θα μπορείτε να διακρίνετε ποιο είναι το θέλημα του Θεού, το καλό και αρεστό στο Θεό και τέλειο. (Ρωμ.12:2)

Πόσο χρήσιμα αυτά τα λόγια σε μία περίοδο που όλα φαίνονται να αλλάζουν; Μέσα στην κρίση των αξιών και όσων θεωρούσαμε σημαντικά, ο Απ. Πέτρος μας θυμίζει που βρίσκεται η πραγματική αξία: στον Χριστό. Μέσα στην απαίτηση των καιρών για προσαρμογή, ο Απ. Παύλος μας προτρέπει σε μία αλλαγή σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και όχι σύμφωνα με την νοοτροπία αυτού του κόσμου.
Στην κατάσταση που βρίσκουμε τον εαυτό μας σήμερα—όχι απλά εγκλεισμένοι σε ένα σπίτι, αλλά αποκλεισμένοι από καθετί που μας όριζε ή είχε επίδραση στην ταυτότητα μας, όπως η εργασία, hobby, έξοδοι, φίλοι-ες κλπ.—ίσως δεν βιώνουμε απλά μία κρίση αξιών των πραγμάτων που αποτελούσαν τη ζωή μας, αλλά μία κρίση αξίας του ίδιου μας του εαυτού. Με απλά λόγια, δεν αναθεωρούμε μόνο το εάν ήταν σημαντικά και εάν είχαν αξία όλα όσα ακολουθούσαμε νωρίτερα, αλλά αναρωτιόμαστε για την ίδια μας τη σημαντικότητα και αξία. Φυσικά, αυτό μας συνέβαινε και νωρίτερα, αλλά για τον ίδιο ακριβώς λόγο: οι αξίες πάνω στις οποίες χτίζαμε την αξία μας κλονίζονταν ή δεν πήγαιναν και τόσο καλά στην περίπτωση μας. Σήμερα, νιώθουμε αυτό το αίσθημα αναξιότητας στο έπακρον και αυτό είναι που μας τρομάζει και μας στενοχωρεί, μερικές φορές, περισσότερο και από την ίδια την απειλή της υγείας μας.
Η απάντηση και η “νοοτροπία αυτού του κόσμου” για το πως να ανταπεξέλθουμε σε αυτή την κατάσταση βρίσκεται στην αναπροσαρμογή. Σχεδόν σαν ένα εξελικτικό σχήμα, η πρόταση της κοινωνίας είναι η αναπροσαρμογή και η επικράτηση όσων καταφέρνουν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες. Στον τίτλο ενός άρθρου του κυριακάτικου τύπου, αποτυπώνεται, επιτυχώς, αυτή η πρόταση της κοινωνίας μας: “Η διαρκής επινόηση του εαυτού”. Να τι απαιτούν οι καιροί μας! Αν νιώθεις τη ζωή σου να μην έχει να κρατηθεί από κάπου, η απάντηση είναι ευελιξία και αναπροσδιορισμός· χρειάζεσαι μία νέα επινόηση του εαυτού σου. Η αρθρογράφος μάλιστα παραθέτει ένα απόσπασμα από μία συνέντευξη του ισραηλινού Γιουβάλ-Νοά Χαράρι (γνωστά του βιβλία το Homo Deus και το Sapiens): “Γύρω στο 2050…ο μοναδικός τρόπος για να μπορέσει ο άνθρωπος να παραμείνει στο παιχνίδι θα είναι να συνεχίσει να μαθαίνει διά βίου και να επινοεί εκ νέου τον εαυτό του ξανά και ξανά. Αυτό θα έχει τεράστιες ψυχολογικές δυσκολίες. Η αλλαγή είναι πάντοτε στρεσογόνα…Στο παρελθόν, η εκπαίδευση έχτιζε ανθρώπινες ταυτότητες με τον τρόπο που χτίζονται σπίτια—με βαθιά θεμέλια και στερεούς τοίχους. Τώρα χρειάζεται να χτίζουμε ανθρώπινες ταυτότητες όπως όταν στήνουμε ένα αντίσκηνο, κάτι που μπορείς ανά πάσα στιγμή να ξεστήσεις και να διπλώσεις και μετά να το ξαναστήσεις αλλιώς, κάπου αλλού”.
Να ποια είναι η σημερινή νοοτροπία αυτού του κόσμου, η οποία εξηγεί τον ξέφρενο ρυθμό με τον οποίο αλλάζουν τα πράγματα, αλλά και την συχνή κατάσταση των ανθρώπων να νιώθουν πως δεν έχουν πλέον καμία αξία.
Ο Απ. Πέτρος προειδοποιεί—πολύ νωρίτερα του μακρινού 2050—τους αναγνώστες του για αυτό τον κίνδυνο του να βρίσκεις αξία σε κάτι που μεταβάλλεται και φθείρεται: εδ.3…Έτσι τώρα μπορείτε να ελπίζετε πραγματικά εδ. 4 σε μια κληρονομιά φυλαγμένη για σας στους ουρανούς, που δε φθείρεται, δεν έχει τίποτα το βέβηλο και δε μαραίνεται ποτέ. Ίσως νομίζουμε πως η αντιπαραβολή βρίσκεται ανάμεσα σε κάτι το γήινο (π.χ. χρυσός και ασήμι) και σε κάτι το ουράνιο και πνευματικό και κατά συνέπεια αιώνιο. Όμως ο Απ. Πέτρος πάει πιο βαθιά, η αντιπαραβολή βρίσκεται ανάμεσα σε κάτι που το κρατάς και βρίσκεις αξία σε αυτό (όσο διατηρεί αυτή του την αξία)—όπως ο χρυσός—και σε κάτι που βρίσκει αξία σε εσένα και δίνει τα πάντα για να σε κρατήσει. Ο Απ. Πέτρος μας μιλά για τον Χριστό που είδε τέτοια αξία στον καθένα από εμάς ώστε να μας αγοράσει με το ίδιο του το αίμα, με την ίδια του τη ζωή (εδ.19). Αυτή η αλήθεια είναι που κάνει όλη τη ζωή διαφορετική! Στον Χριστό αποκτάς μία αξία για τον εαυτό σου η οποία δεν φθείρεται, επειδή αντανακλάται στα μάτια του ήδη, καθώς τον κοιτάς να σε κοιτάζει. Σε βρίσκει πολύτιμη και πολύτιμο! Πάντοτε σε έβλεπε καθαυτό τον τρόπο.
Κλείνοντας, ο Απ. Παύλος μας προτρέπει να μην επιτρέψουμε στην νοοτροπία αυτού του κόσμου να μας παρασύρει. Μας λέει να μη συμμορφωθούμε αλλά να μεταμορφωθούμε μέσα από το θέλημα του Θεού. Δανειζόμενος τα παρακάτω λόγια από ένα σημαντικό λόγιο έλληνα των ημερών μας, σχολιάζοντας την ταινία του Terrence Malick “Μία Κρυφή Ζωή” επιτρέψτε μου να μας προσκαλέσω σε ένα άγιο (δλδ. ξεχωριστό) περπάτημα από αυτό που έχει να προτείνει η νοοτροπία αυτού του κόσμου: “Είναι άλλωστε κάποιες στιγμές στη ζωή –και αυτή είναι μια τέτοια στιγμή– που το μόνο ερώτημα δεν είναι να αλλάξεις τον κόσμο, αλλά πώς ο κόσμος να μην αλλάξει εσένα”. Ας βρούμε την αξία μας στην αγάπη του Χριστού.

- Ας προσευχηθούμε σήμερα ιδιαίτερα και με θέρμη για τα πρόσωπα που είναι μόνα τους στο σπίτι. Υπενθυμίζουμε πως προσπαθούμε να συντονιστούμε σε κοινή συμπροσευχή, από τα σπίτια μας, στις 8:30μμ

Συνεχίζουμε να διαβάζουμε μαζί την Επιστολή του Απ. Παύλου προς Φιλιππησίους. Διαβάζουμε από το κεφ. 2 τα εδάφια 12-18.