Συγχώρεση

1 Μακάριος είν’ εκείνος που του αφέθηκε αμέλειας παραστράτημα,
του συγχωρήθηκε αμαρτία συνειδητή.
2 Μακάριος ο άνθρωπος, όταν δεν του καταλογίζει
ο Κύριος αμάρτημα· κι είναι ανύπαρκτος στο πνεύμα του ο δόλος.
3 Κύριε, όταν σώπασα, φθάρηκαν τα οστά μου
από τον ολοήμερο αναστεναγμό.
4 Γιατί μέρα και νύχτα έπεσε βαριά η τιμωρία σου σ’ εμένα·
σαν το χωράφι έγινα το άνυδρο στου καλοκαιριού τη θέρμη.
5 Την αμαρτία μου σου γνώρισα, δεν έκρυψα την ενοχή μου.
«Στον Κύριο» σκέφτηκα, «θα εξομολογηθώ τα παραπτώματά μου».
κι εσύ εξάλειψες την ενοχή της αμαρτίας μου.
Ψαλμός 32:1-5

Πολλοί άνθρωποι ισχυρίζονται ότι η ενοχή είναι μία έννοια που επιβάλλεται πάνω μας από την κοινωνία ή από την θρησκεία. Θεωρούν αντιθέτως ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι ελεύθεροι να ορίζουν οι ίδιοι τι είναι το σωστό και τι το λάθος. Παρόλα αυτά, βλέπουμε ότι δεν μπορούμε να διώξουμε εντελώς αυτή την αίσθηση κατάκρισης — αυτή την αίσθηση το ότι δεν είμαστε ότι θα έπρεπε να είμαστε. Η απελευθέρωση που φέρνει η συγχώρεση ξεκινά με την ειλικρίνεια. Ο Θεός δέχεται να μας συγχωρέσει (εδ.1) μόνο όταν αποκαλύπτουμε και εξομολούμαστε την αμαρτία μας (εδ.5). Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι η ενοχή μας δεν μπορεί πια να μας καταδικάζει (εδ.5) και φεύγει επίσης η ντροπή που μας έπεφτε τόσο βαριά (εδ.3 και 4). Οι πιο ευτυχισμένοι («μακάριοι») άνθρωποι στον κόσμο δεν είναι αυτοί που έχουν καταλάβει μόνο την ανάγκη τους για συγχώρεση αλλά αυτοί που την έχουν γευτεί κιόλας. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Όταν ζούμε αποφεύγοντας την ενοχή και τις συνέπειες των πράξεών μας, αυτό δεν μας ελαφρύνει, μας βαραίνει — αλλά μας βαραίνει ακριβώς επειδή κάνει τη ζωή μας πιο ανούσια, πιο ελαφριά. Ο Μιλάν Κούντερα γράφει το εξής για το θέμα του βάρους: «Όσο πιο βαρύ είναι το φορτίο, όσο κοντινή στη γη είναι η ζωή μας, τόσο πιο αληθινή και πιο πραγματική είναι. Σ' αντιστάθμισμα, η ολική απουσία του φορτίου κάνει το ανθρώπινο ον να γίνεται πιο ελαφρύ απ' τον άνεμο, να πετάει, ν' απομακρύνεται απ' τη γη, απ' το γήινο είναι, να μην είναι παρά μόνο κατά το ήμισυ αληθινό και οι κινήσεις του να είναι εξίσου ελεύθερες όσο και χωρίς σημασία. Λοιπόν, τι να διαλέξει κανείς; Το βάρος ή την ελαφρότητα;» Η ενοχή είναι ένα τέτοιο βάρος που κάνει τη ζωή μας πιο αληθινή. Μας θυμίζει ότι ζούμε σε ένα ηθικό σύμπαν όπου θα δώσουμε λόγο σε έναν ζωντανό Θεό. Υπάρχει κάτι όμως που ζυγίζει ακόμα περισσότερο από την ενοχή… κι είναι η συμπόνια. Γράφει ο Κούντερα στο ίδιο έργο: «Δεν υπάρχει τίποτα πιο βαρύ απ' τη συμπόνια. Ούτε ο ίδιος μας ο πόνος δεν είναι τόσο βαρύς όσο ο πόνος που μοιραζόμαστε μ' έναν άλλο, για έναν άλλο, στη θέση ενός άλλου». Αυτή είναι η βαρύτητα που μπαίνει στη ζωή μας όταν μας συγχωρεί ο Θεός μέσα από το έργο του Χριστού, που μας σπλαχνίστηκε, ανέλαβε το κόστος της ενοχής μας και στάθηκε στη θέση μας. Ένας άνθρωπος που έχει λάβει μία τέτοια συγχώρεση μπορεί να ζει γνωρίζοντας ότι η ζωή του έχει απόλυτο νόημα και απόλυτη αξία, επειδή ο Θεός τον είδε, τον αγάπησε και δόθηκε για κείνον. [TK]

Πατέρα, όσο μεγάλη και αν είναι η ενοχή μου, αμαρτάνω πολύ περισσότερο όταν αρνούμαι τη χάρη και το έλεός σου. Δώσε μου την μακαριότητα και την ανάπαυση που έρχεται όταν γνωρίζει κανείς ότι ελεύθερα έχει λάβει πλήρη συγχώρεση μέσα από τον Ιησού. Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]