Συναισθήματα και πραγματικότητα

20 Πόσο μεγάλη, Κύριε, η αγαθότητά σου,
που τη φυλάς για κείνους που σε σέβονται!
Όλοι μπορούν να δουν πως τη χαρίζεις
σ’ εκείνους που σ’ εσένα ελπίζουνε.
21 Προφυλαγμένους τους κρατάς
στη σιγουριά της παρουσίας σου
απ’ των ανθρώπων τις συκοφαντίες·
τους προστατεύεις μέσα στη σκηνή σου
από τις επιθέσεις των εχθρών τους.
22 Ευλογημένος να ’ναι ο Κύριος,
που έκανε σ’ εμένα το θαύμα της αγάπης του
την ώρα του αποκλεισμού μου.
23 Κι εγώ μέσα στην αγωνία μου είχα πει:
«Μ’ έδιωξε απ’ τη φροντίδα του».
Εσύ όμως άκουσες της δέησής μου τη φωνή
όταν βοήθεια ζήτησα από σένα.
24 Αγαπάτε τον Κύριο, οι ευσεβείς του όλοι!
Ο Κύριος φροντίζει τους πιστούς·
και τιμωρεί πολύ σκληρά αυτούς που φέρνονται μ’ αλαζονεία.
25 Γίνετε ανδρείοι και με γενναία καρδιά, όλοι που ελπίζετε στον Κύριο.
Ψαλμός 31:20-25

Όταν ο Δαβίδ βρισκόταν εν μέσω προβλημάτων, ένιωθε πως ο Θεός δεν ήταν μαζί του—«Μ’ έδιωξε απ’ τη φροντίδα του» (εδ.23). Εν μέσω επιτυχιών μπορεί να έχουμε το αντίθετο συναίσθημα —«Ποτέ μου δε θα κλονιστώ», (Ψαλ.30:7)—εξίσου προβληματικό κι αυτό. Συνεπώς, θα πρέπει να ζούμε βασισμένοι σε ότι ο Θεός έχει αποκαλύψει, όχι βάσει του πως νιώθουμε. Οι πιλότοι όταν πετούν μέσα στα σύννεφα πρέπει να ακολουθούν τα όργανα πλοήγησης, ακόμη κι όταν αυτά έρχονται σε σύγκρουση, με καθαρές αντιλήψεις τους για το τι πρέπει να κάνουν, αλλιώς αναπόφευκτα θα πεθάνουν. Όταν περνούμε μέσα από “σύννεφα” ευημερίας ή αντιξοότητας, δε θα πρέπει να προσβλέπουμε στα συναισθήματα της αυτάρκειας ή της απόγνωσης, αντιθέτως θα πρέπει να εμπιστευόμαστε Τον ελεήμων, σοφό Θεό. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Εάν για τον Δαβίδ ήταν δύσκολο να διαχειριστεί τα συναισθήματα του ώστε να μην οδηγείται σε λάθος συμπεράσματα, τα οποία αποκρύπτουν την αλήθεια, τότε πόσο μάλλον ισχύει για εμάς. Κι αυτό όχι επειδή ο Δαβίδ βρισκόταν απαραίτητα σε μία καλύτερη πνευματική κατάσταση, αλλά επειδή στην εποχή μας το απόλυτο κριτήριο αλήθειας και γνησιότητας είναι τα συναισθήματα, το πως νιώθω. Το πιο ισχυρό επιχείρημα της εποχής μας ξεκινά κάπως έτσι: “δεν ξέρω αλλά νιώθω πως…” ή “κάτι βαθιά μέσα μού, μου λέει…”. Το πως αισθάνομαι γίνεται ο βασικός τρόπος με τον οποίο επιλέγω, κρίνω την αυθεντικότητα των πραγμάτων και των καταστάσεων. Τόσο εύκολα και αβίαστα επικυρώνουμε τα συμπεράσματα μας, τις πράξεις μας και τις συμπεριφορές μας με ένα απλό “ένιωθα ειρήνη μέσα μου όταν…”. Αυτή η κυριαρχία των συναισθημάτων είναι ότι πιο απειλητικό για το ευαγγέλιο, καθώς το ευαγγέλιο πρόκειται για την ανακοίνωση κάποιων καλών νέων. Είναι μία δήλωση που μεταμορφώνει την καρδιά μας, το νου μας, την κατάσταση μας, βασικά ολόκληρο το είναι μας. Συχνά τα συναισθήματα και οι δηλώσεις αλήθειας έρχονται σε σύγκρουση. Στην περίπτωση του ευαγγελίου η διακήρυξη πως είμαστε δίκαιοι εν Χριστώ έρχεται σε σύγκρουση με την αίσθηση ενοχής όταν εντοπίζουμε αδικία στις στάσεις μας απέναντι στους άλλους. Για αυτό όμορφα θα γράψει ο Ιωάννης στην Α΄ Επιστολή του: 19 Απ’ αυτό θα καταλάβουμε ότι είμαστε παιδιά της αλήθειας και θα βεβαιώσουμε χωρίς αγωνία [βλ. εδ. 23 του Ψαλμού Κι εγώ μέσα στην αγωνία] την καρδιά μας μπροστά στο Θεό, 20 όταν αυτή μας κατηγορεί για κάτι, αφού ο Θεός είναι ανώτερος από τη συνείδησή μας και τα ξέρει όλα. 21 Έτσι, αγαπητοί μου, όταν η καρδιά μας παύει να μας κατηγορεί, αποκτούμε θάρρος ενώπιον του Θεού. [ΑΠ]

Κύριε, εάν η καρδιά μου δεν μάθει να εμπιστεύεται τον Λόγο σου, όταν μου μιλά για πράγματα που δε θέλω να ακούσω, τότε η καρδιά μου δε θα τον δεχτεί όταν μου μιλά για πράγματα τα οποία απεγνωσμένα θέλω να ακούσω—για την αγάπη σου και τη συγχώρεση. Δίδαξε με να εμπιστεύομαι τον Λόγο σου. Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]