Συναντώντας την ομορφιά Του

7 Άκου, Κύριε, τη φωνή μου που σ’ εσένα απευθύνεται·
σπλαχνίσου με και δώσ’ μου απόκριση.
8 Θυμήθηκα πως είπες: «Αναζητήστε με».
Για τούτο, Κύριε, το πρόσωπό σου αναζητώ.
9 Μην κρύβεσαι από μένα!
Το δούλο σου οργισμένος μην τον απωθείς!
Εσύ ήσουν ο βοηθός μου· μη μ’ αφήνεις
και μη μ’ εγκαταλείπεις, Θεέ μου και σωτήρα μου.
10 Η μάνα κι ο πατέρας μου μ’ εγκαταλείψαν,
μα ο Κύριος με δέχεται.
11 Μάθε με, Κύριε, το δρόμο σου,
στο δρόμο οδήγησέ με το σωστό σε πείσμα των εχθρών μου.
12 Στη βουλιμία των εχθρών μου μη με παραδώσεις,
γιατί ψευδομάρτυρες κατέθεσαν σε βάρος μου
και αποπνέουν αδικία.
13 Αλίμονό μου αν δεν πίστευα
πως του Κυρίου τ’ αγαθά στη γη των ζωντανών θα δω.
14 Στον Κύριο έλπιζε,
ας έχει θάρρος η καρδιά σου και γενναιότητα·
ναι, έλπιζε στον Κύριο.
Ψαλμός 27:7-14

Ο Δαβίδ βρίσκεται εν μέσω δυσκολιών, αλλά η ομορφιά Του Θεού τον καθιστά να έχει βεβαία ειρήνη (εδ.1-6). Εάν οι καρδιές μας βρίσκουν απόλαυση Στον Θεό και στο πρόσωπο Του, τότε μπορούμε να αντέξουμε στην ιδέα του να χάνουμε γήινες απολαύσεις δίχως κανένα φόβο. Ακόμη κι αν μας εγκαταλείψουν η μητέρα μας και ο πατέρας μας, ακόμη κι αυτό μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε (εδ.10). Γιατί; Εάν ο σπουδαιότερος θησαυρός μας—η κοινωνία με Τον ζωντανό Θεό—είναι ασφαλής, τι μπορεί να μας φοβίσει; Παρόλα αυτά φοβόμαστε για τόσα πράγματα στη ζωή μας. Έτσι, οι φόβοι μας, μπορούν να παίξουν ένα σημαντικό ρόλο στη ζωή μας—μας δείχνουν που έχει βρει η καρδιά μας τον πραγματικό θησαυρό της. Ακολούθησε τα ίχνη των φόβων βαθιά στην καρδιά σου για να ανακλύψεις τα πράγματα που αγαπάς περισσότερο από Τον Θεό. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Διαβάζοντας για την ομορφιά Του Θεού ή όταν μας μιλά κάποιος για αυτήν και το πόσο κυριευμένο βρίσκει τον εαυτό του από αυτή την ομορφιά, μας κάνει συχνά να νιώθουμε άβολα. Ίσως συγκαταβατικά να κουνάμε το κεφάλι μας προσποιούμενοι πως έχουμε μία παρόμοια εμπειρία. Ίσως αναρωτιόμαστε εάν προσπαθεί ο συνομιλητής μας, με αυτόν τον τρόπο, να πείσει ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό· σε στιλ: «αν το πω ίσως και να το νιώσω, να γίνει πραγματικότητα». Ένας είδος αυθυποβολής. Και από την άλλη, αναρωτιέσαι, «πόση από την ομορφιά μπορώ να συναντήσω; Θα το καταλάβω όταν τη νιώσω;» και «φανερώνεται με τον ίδιο τρόπο στον καθένα;»
Νομίζω πως σε αυτές τις στιγμές βρίσκουμε τις σκέψεις μας σε λάθος κατεύθυνση. Προσπαθούμε να εντοπίσουμε και να νιώσουμε την ομορφιά Του Θεού συναρτήσει του ποιοί είμαστε, του τι κάνουμε και της αφιέρωσης μας Στον Θεό. Προσπαθούμε για να/με σκοπό να, δούμε την ομορφιά, σαν η ομορφιά Του να φανερώνεται ως ανταπόκριση της αφοσίωσης μας. Όμως, η ομορφιά Του Θεού βρίσκεται σε όσα ήδη μας έχει πει για Τον εαυτό Του, «σε όσα ήδη είναι, όχι σε όσα γίνεται». Επικεντρώσου σε όσα έχει φανερώσει για Τον εαυτό Του, επικεντρώσου Στον Χριστό αντί να βάζεις τα δυνατά σου για να ανταμειφθείς με την ομορφιά Του. Ξέρω πως συνήθως έχουμε εμπειρίες ομορφιάς Του Θεού όταν τα πάμε καλά με Τον Θεό. Όμως η ομορφιά Του ΕΙΝΑΙ, βρίσκεται λ.χ. στο γεγονός πως μας αγάπησε όταν δεν βρίσκαμε εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας αγαπητούς. Είναι όμορφος. [ΑΠ]

Κύριε, θα σε υπακούω απλά και μόνο επειδή είσαι άξιος υπακοής και είναι καθήκον μου. Αλλά μην επιτρέψεις η υπηρεσία μου να μένει σε αυτό το επίπεδο. Φανέρωσε μου την ομορφιά Σου—έλκυσε την καρδιά μου, κυρίευσε τη φαντασία μου, ώστε να βρίσκω ασύλληπτη ευχαρίστηση στο να σε υπηρετώ. Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]