Τα έθνη ματαιώθηκαν

10 Ο Κύριος ματαιώνει τις προθέσεις των ειδωλολατρών·
των λαών τα σχέδια τ’ ανατρέπει.
11 Του Κυρίου οι προθέσεις διαρκούν αιώνια,
τα σχέδια της βούλησής του σ’ όλες τις γενιές.
12 Μακάριο το έθνος που ο Κύριος είν’ ο Θεός του·
ευτυχισμένος ο λαός που αυτός τον διάλεξε να ’ναι δικός του.
13 Από τον ουρανό κοιτάζει ο Κύριος
και βλέπει όλους τους ανθρώπους.
14 Από της κατοικίας του τον τόπο
εποπτεύει όλους τους κατοίκους της γης.
15 Εκείνος που διαπλάθει τις καρδιές τους
κι όλα τα έργα τους τα ξέρει.
16 Δεν είν’ απ’ τον πολύ στρατό που σώζεται ο βασιλιάς·
δεν είν’ απ’ την περίσσια δύναμη που ο γενναίος γλιτώνει.
17 Ανήμπορο είναι τ’ άλογο να εξασφαλίσει σωτηρία·
όλη του η σφριγηλότητα τη λύτρωση δεν φέρνει.
Ψαλμός 33:10-17

Εκείνοι που βρίσκονται σε θέση ισχύος, πάντοτε, έχουν τα σχέδια τους και τους σκοπούς τους. Εδώ μας λέει πως όλοι τους εκμηδενίζονται. Είτε δεν λαμβάνουν τίποτα από όσα θέλουν ή όσα επιθυμούν, εν αγνοία τους, υπηρετούν τους σκοπούς Του Θεού. Έτσι οι άνθρωποι που επιζητούν να ανατρέψουν τη σωτηρία, που προσφέρει ο Θεός μέσω Του Χριστού, το μόνο που καταφέρνουν είναι να την προωθούν (Πράξεις 4:28). Ο Θεός φέρνει εις πέρας τα σχέδια του για τη σωτηρία μας, ανεπηρέαστα, από την άνοδο και την πτώση πολιτισμών, εθνών και δυνάμεων. Η εναπόθεση της ελπίδας μας σε γήινες δυνάμεις και πλούτη είναι ανώφελη. Εμείς νομίζουμε πως το ταλέντο μας εξασφάλισε την ανταμοιβή. Όμως ο Θεός λέει: «εγώ σου έδωσα το ταλέντο και τους όρους του παιχνιδιού. Εγώ τα έκανα όλα». Τον Θεό εμπιστευόμαστε, όχι τις δυνάμεις της κοινωνίας, τους πολιτικούς ελιγμούς ή την οικονομική επιρροή. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Φαντάζομαι πως για τους περισσότερους ανθρώπους που αρνούνται την ύπαρξη κάποιου ύψιστου όντος—δλδ. κάποιου θεού—η πίστη των θεοσεβούμενων θα μοιάζει με μία τραγική κωμωδία. Πιστεύουν σε κάτι που δεν υπήρξε ποτέ, στρέφουν το πρόσωπο τους σε έναν άδειο ουρανό, εναρμονίζονται με εντολές που κανένας δεν απηύθυνε ποτέ. Τραγική ειρωνεία. Με τον ίδιο τρόπο θα λέγαμε περιγράφει, εδώ, ο Ψαλμωδός τις ενέργειες των ανθρώπων μακριά από Τον αληθινό Θεό. Με άλλα λόγια ο αθεϊσμός μοιάζει με μία φαρσοκωμωδία: ο άθεος δεν καταλαβαίνει πως ότι κι αν έχει, ότι κι αν κάνει είναι δοσμένο και σχεδιασμένο από Τον Θεό· μπορεί να αποφεύγει να κοιτάξει τον ουρανό κοιτώντας τα χέρια του και τα κατορθώματα των χεριών του, όμως ο Θεός από την κατοικία του εποπτεύει τα πάντα (εδ.14)· κάνει σχέδια και τα παρουσιάζει ως ήδη εκπληρωμένα, ενώ διαρκώς “πέφτει έξω” και όταν “πέφτει μέσα” εξυπηρετεί άθελα του τα σχέδια Του Θεού. Ίσως κάποιος φέρει την ένσταση πως εδώ ο Ψαλμωδός δε μιλά για άθεους αλλά για ειδωλολάτρες. Κι όμως νομίζω πως εδώ βρίσκεται κάτι πολύ σημαντικό που αναδεικνύει τη βαθύτερη τραγική ειρωνεία. Κατά βάθος οι άνθρωποι που αρνούνται Τον Θεό είναι και οι μεγαλύτεροι ειδωλολάτρες. Όπως οι ειδωλολάτες έτσι κι οι άνθρωποι που αρνούνται Τον Θεό κάνουν σχέδια (εδ.10α) , βάζουν στόχους (εδ.10β) ωσάν θεοί, προβαίνουν σε έργα (εδ.15) και σχέδια που δεν γίνεται να ματαιωθούν ή να εκλείψουν, συγκρεντρώνουν στρατούς και δυνάμεις (εδ.16), εναποθέτουν την ελπίδα στη σφριγηλότητα τους (εδ.17). Με απλά λόγια, εν απουσία θεού λειτουργούν σαν θεοί. Κι αυτό είναι το χειρότερο είδος κωμωδίας. Να μιλάς και να πράττεις σαν να ήσουν θεός. Όπως όμορφα θα πει ο ιερός Αυγουστίνος στις “Εξομολογήσεις”: «μία άθλια παρωδία παντοδυναμίας». Με ειλικρίνεια θα παραδεχτεί ο Μαρξ: “ο άνθρωπος είναι το υπέρτατο ον για τον άνθρωπο…η κριτική επάνω στη θρησκεία τελειώνει με τη διδαχή πως ο άνθρωπος είναι το ύψιστο ον για τον άνθρωπο”. Η χειρότερη κωμωδία είναι να απαρνείσαι την ύπαρξη θεού και να συμπεριφέρεσαι ως ένας. [ΑΠ]

Κύριε, φύλαξε με από το να εναποθέτω την ελπίδα μου τόσο πολύ στις γνώσεις μου, την κοινωνική δικτύωση και την ικανότητα να σκαρφίζομαι σχέδια. Η πραγματικότητα είναι πως είμαστε απόλυτα εξαρτημένοι από εσένα για κάθετι. Βοήθησε με να μην αντιστέκομαι σε αυτή την αλήθεια αλλά να αντλώ ανάπαυση και υπέρμετρη χαρά μέσα από την ιλαρή αποδοχή της. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]