Τι κι αν δεν;

16 Γιατί αν οι νεκροί δεν ανασταίνονται, τότε ούτε ο Χριστός έχει αναστηθεί. 17 Κι αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, η πίστη σας είναι χωρίς περιεχόμενο· ζείτε ακόμα μέσα στις αμαρτίες σας. 18 Πρέπει επίσης να συμπεράνει κανείς ότι και οι χριστιανοί που πέθαναν έχουν χαθεί. 19 Αν η χριστιανική ελπίδα μας περιορίζεται μόνο σ’ αυτήν τη ζωή, τότε είμαστε οι πιο αξιοθρήνητοι απ’ όλους τους ανθρώπους.
30 Κι εμείς οι ίδιοι, γιατί να διακινδυνεύουμε τη ζωή μας κάθε στιγμή; 31 Αντικρύζω, αδερφοί μου, το θάνατο κάθε μέρα –μά την καύχηση που έχω εξαιτίας σας στο έργο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού! 32 Αν ήταν ανθρώπινα τα κίνητρα της πάλης μου με τα θηρία στην Έφεσο, ποιο ήταν το κέρδος μου; Αν οι νεκροί δεν πρόκειται ν’ αναστηθούν, τότε, όπως λέγεται, ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο δεν θα ζούμε. (Α’ Κορινθίους 15.16-19,30-32)

Υπάρχει ένας άξεστος ρεαλισμός στην παραπάνω τοποθέτηση του αποστόλου Παύλου. Με μία κίνηση υποβιβάζει όλα τα αριστοτεχνικά επιχειρήματα περί της ύπαρξης του Θεού και της μεταφυσικής βάσης της ηθικής κτλ, λέγοντας πως το βασικό περιεχόμενο της χριστιανικής πίστης είναι η ανάσταση του Χριστού. Ποιο είναι το νόημα να ασχολούμαστε με μία ελπίδα που έσβησε μια για πάντα με την τελευταία ανάσα του Ιησού; Χωρίς την ανάσταση, οι Χριστιανοί δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στην ανθρωπότητα.
Και δεν σταματάει εκεί ο Παύλος. Δεν είναι μόνο ανόητο να ακολουθήσουμε έναν μη-αναστημένο Χριστό, είναι αξιοθρήνητο, επικίνδυνο και ανώφελο. Αξιοθρήνητο επειδή περιμένουμε κάποια συνέχεια που δεν θα έρθει ποτέ. Επικίνδυνο επειδή εξαιτίας του Χριστού θα θέτουμε τον εαυτό μας σε περισσότερους κινδύνους και δυσκολίες. Και ανώφελο επειδή η δυσκολία, η στέρηση και η απάρνηση δεν θα μας φέρουν κάποιο όφελος στο τέλος — μάλιστα θα μας κόψουν από καλά πράγματα στη ζωή που θα μπορούσαμε να ζήσουμε και να έχουμε.
Πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά τα λόγια του Παύλου. Είναι προτιμότερο να αφήσουμε την πίστη στον Χριστό εάν αφορά μόνο τα πράγματα που θα γίνουν σ’ αυτή τη ζωή. Μπορεί να νιώθουμε την ανάγκη για μία τέτοια ελπίδα, αλλά η λογική ενός κόσμου χωρίς ανάσταση είναι να την απορρίψουμε. Όπως γράφει ο Μαρκίσιος ντε Σαντ στην προσφώνηση του «προς τους ελευθέριους»,Διδαχτείτε... ότι μονάχα όταν εξερευνά και διευρύνει τη σφαίρα των κλίσεων και των ιδιοτροπιών του και θυσιάζει τα πάντα στην ηδονή των αισθήσεων θα μπορέσει το φτωχό αυτό πλάσμα που ονομάζεται άνθρωπος, το φτωχό αυτό πλάσμα που δίχως τη θέλησή του πετάχτηκε σ’ αυτό τον κόσμο της οδύνης, να σπείρει με ρόδα το αγκαθερό μονοπάτι της ζωής.Ακριβώς στα λόγια του Παύλου έρχεται ο ντε Σαντ. Η ζωή είναι ήδη αρκετά δύσκολη — γιατί να στερηθεί κανείς οτιδήποτε από τα όσα μας προσφέρει; Αλήθεια, γιατί; Γιατί να περιοριστούνε κάποιοι για να προστατευτούν οι ηλικιωμένοι και οι άνθρωποι από ευπαθείς ομάδες; Αυτή η λογική δεν πηγάζει από τον ντε Σαντ, αλλά από την ανάσταση.
Μπορεί να δεχόμαστε να φροντίζουμε τον άλλον όταν δεν μας κοστίζει, ή όταν ακόμα θεωρούμε ότι θα μας βγει σε καλό. Μόνο στην ανάσταση του Χριστού, όμως, βρίσκουμε το κίνητρο να φροντίσουμε ο ένας από άλλον όταν δεν υπάρχει κανένα όφελος σ’ αυτή τη ζωή.
Ο φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε το κατάλαβε αυτό πολύ καλά. Συμπεραίνοντας πολύ εύστοχα τη στάση του απέναντι στον Χριστιανισμό, γράφει ο Ορθόδοξος θεολόγος, David Bentley-Hart,Ο Νίτσε είχε την καλοσύνη να περιφρονήσει τον Χριστιανισμό, σε έναν μεγάλο βαθμό, για αυτό που πράγματι είναι — πάνω απ’ όλα για την αφοσίωσή της σε μία ηθική της σπλαχνικότητας. Μπορεί να μίσησε κάποιους Χριστιανούς για την υποκρισία τους, αλλά μισούσε τον ίδιο τον Χριστιανισμό λόγω της στάσης φροντίδας του απέναντι στον αδύναμο, τον εξοστρακισμένο, τον ανάπηρο και τον ασθενή. Θεωρούσε πως αυτή η στάση εξασθενεί τον άνθρωπο.Ο ντε Σαντ πίστευε πως οι Χριστιανοί δεν είναι ελεύθεροι, ο Νίτσε ότι είναι αξιοθρήνητοι. Κι αν δεν έγινε η ανάσταση, έχουν δίκιο. Ζούμε όμως στον κόσμο μετά το Πάσχα. Δεν ψάχνουμε για τον Χριστό, ή οποιαδήποτε ελπίδα, ανάμεσα σε τάφους. Αντιθέτως, όπως διαβάσαμε και χθες, εκείνος έρχεται και μας βρίσκει για συντροφιά και ζωή… και κάθε άνθρωπος που έχει νιώσει το άγγιγμα και τη φροντίδα ενός συνανθρώπου του που ήρθε κοντά του ενώ δεν είχε τίποτα να κερδίσει μπορεί να το μαρτυρήσει.
Εάν δεν αναστήθηκε, τότε ο μόνος κόσμος που βγάζει νόημα είναι εκείνος όπου ικανοποιούμε και προστατεύουμε τον εαυτό μας και τα δικά μας πράγματα. Εάν όμως ζει, τότε το κάθε άγνωστο σε μένα πρόσωπο είναι κι αυτό πολύτιμο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη ζωή μου… αυτό είναι το περιεχόμενο της πίστης μας.

- Ας προσευχηθούμε να μην αποκάμουμε από το να κάνουμε το καλό, ιδιαίτερα όταν αυτό μας κοστίζει.

Η σημερινή περικοπή έχει ιδιαίτερη σχέση με το παραπάνω θέμα. Συνεχίζουμε να διαβάζουμε από την Α΄Επιστολή του Απ. Πέτρου. Διαβάζουμε από το 4ο κεφάλαιο, τα εδάφια 12-19 (Α΄Πέτρου 4:12-19).