Τι να κάνουμε, λοιπόν;

10 Οι όχλοι τον ρωτούσαν: «Τι να κάνουμε, λοιπόν;» 11 Κι εκείνος τους απαντούσε: «Όποιος έχει δύο χιτώνες ας δώσει τον ένα σ’ αυτόν που δεν έχει, κι όποιος έχει τρόφιμα ας κάνει το ίδιο». (Λουκάς 3:10-11)

7 Όπου να ’ναι, όλα τελειώνουν. Γι’ αυτό πρέπει να είστε εγκρατείς και νηφάλιοι, για να μπορείτε να προσεύχεστε. 8 Πάνω απ’ όλα να αγαπάτε ο ένας τον άλλο με όλη σας την ψυχή, γιατί η αγάπη καλύπτει πολλές αμαρτίες. 9 Να είστε φιλόξενοι μεταξύ σας, χωρίς να βαρυγκωμάτε. 10 Ο Θεός σάς εμπιστεύτηκε τη χάρη του με ποικίλους τρόπους. Ο καθένας σας, λοιπόν, σαν καλός διαχειριστής της θείας χάριτος, ας χρησιμοποιεί το χάρισμά του για να υπηρετεί τους άλλους. 11 Όποιος κηρύττει, να διακηρύττει το λόγο του Θεού και μόνο. Όποιος προσφέρει υπηρεσία, να το κάνει με τη δύναμη που του δίνει ο Θεός, για να δοξάζεται σ’ όλα ο Θεός δια του Ιησού Χριστού. Σ’ αυτόν ανήκει παντοτινά η δόξα και η δύναμη. Αμήν. (Α’ Πέτρου 4.7-11)

Στην πρώτη περικοπή, από το κατά Λουκά ευαγγέλιο, μιλάει ο Ιωάννης ο Βαπτιστής «στρώνοντας το χαλί» για τον ερχομό του Ιησού. Εξηγεί στους ανθρώπους πως θα μοιάζει η βασιλεία που έρχεται να εγκαινιάσει ο Ιησούς. Όσοι ήσασταν στο κήργυμα που έγινε πριν από λίγες εβδομάδες πάνω σ’ αυτή την περικοπή ίσως να θυμάστε και το σχόλιο του Αλέξανδρου τότε ότι φαντάζει σχεδόν παιδική η προτροπή του εδώ, στο εδάφιο 11. Ως σύγχρονοι, μορφωμένοι άνθρωποι του κόσμου, περιμένουμε πιο εκλεπτισμένες προτάσεις για τη βελτίωση του κόσμου… θέλουμε πιο βαθιές αναλύσεις για την κατάσταση της κοινωνίας και της γης.
Πόσο γρήγορα αλλάζουν τα πράγματα μέσα σε λίγες μέρες… Αφού στις μέρες που διανύουμε τώρα, πια ‘δεν’ μας φαίνεται τόσο παιδική μία τέτοια προτροπή. Όταν η πανανθρώπινη αδελφοσύνη ξαφνικά τονίζεται μέσα από την κοινή μας θνητότητα, είναι πολύ δύσκολο να συνεχίζουμε να ζουμε σαν να μη μας επηρεάζει ή να μας αφορά όσα συμβαίνουν στον συνάνθρωπό μου. Όπως έγραψε ο John Donne πριν από 450 χρόνια περίπου.Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα. Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει για σένα.Υπάρχει όμως και ένα άλλο στοιχείο στο μήνυμα του Ιωάννη του Βαπτιστή, που εμφανίζεται και στη δεύτερη περικοπή, που μας βοηθάει να κατανοήσουμε αυτή την προτροπή εκ νέου τον καιρό της πανδημίας. Κι αυτό είναι το στοιχείο της κρίσης. Πριν από την απάντησή του στο εδάφιο 11, μόλις έχει μιλήσει ο Ιωάννης για «την οργή του Θεού που πλησιάζει». Ο Πέτρος αντίστοιχα μιλάει για ένα τέλος που έρχεται «όπου να ‘ναι». Θα ακούμε συχνά κι από διάφορες πηγές ότι η πανδημία είναι η οργή του Θεού και ότι έφτασε πια το τέλος. Δεν πρέπει να ακούμε τέτοιες φωνές. Αφού η ίδια η Βίβλος μας λέει ρητά ότι κανένας δεν ξέρει πότε θα έρθει το τέλος. Ωστόσο, δεν μας το λέει αυτό για να βγάλουμε την κρίση από το μυαλό μας. Αντιθέτως, η κάθε κρίση που θα αντικρίσουμε θα πρέπει να μας κάνει να στραφούμε όλο και περισσότερο στη βασιλεία που έρχεται καθώς βλέπουμε να γκρεμίζεται η βασιλεία του "τώρα". Κι αυτό ισχύει τόσο σήμερα όσο ίσχυε και προς το τέλος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας αλλά και στην πανούκλα και σε κάθε προηγούμενη κρίση. Η κρίση μας θυμίζει να σταματήσουμε να ελπίζουμε σ’ αυτό που βλέπουμε γύρω μας και να σηκώσουμε το βλέμμα μας στη νέα βασιλεία που έρχεται με τον Χριστό.
Αυτή η κίνηση είναι και άκρως πρακτική. Γιατί όσο έχουμε τα μάτια μας στραμμένα στη βασιλεία του Θεού, θα μπαίνουμε όλο και περισσότερο στην καινούρια λογική εκείνης της βασιλείας, όπου «όποιος έχει δύο χιτώνες… δίνει τον έναν σ’ αυτόν που δεν έχει». Και δεν θα θυμόμαστε να το κάνουμε μόνο την περίοδο της κρίσης αλλά και στο πριν και το μετά, καθώς η αδικία και η στέρηση δεν θα λείψουν ποτέ από την τωρινή βασιλεία.
Τι να κάνουμε, λοιπόν; Ό,τι μπορούμε. Και τι να προσφέρουμε; Όχι μόνο χιτώνες και τρόφιμα αλλά ό,τι έχουμε. Τη Δευτέρα, μας είπε ο Αλέξανδρος να θυμηθούμε όλα όσα έχουμε λάβει, κι ότι ενδεχομένως να είναι περισσότερα από ότι έχουμε συνειδητοποιήσει… Το ίδιο μας λέει εδώ και ο Πέτρος. Λοιπόν, μέσα από αυτά έχουμε να δώσουμε. Δεν υπάρχει κανείς που να βρίσκεται τόσο πολύ σε ανάγκη που να μην έχει τίποτα να προσφέρει σε κάποιον άλλον για να τον υπηρετήσει και να τον οικοδομήσει - έστω μία προσευχή και έναν ενθαρρυντικό λόγο. Παρομοίως, δεν υπάρχει κανείς που να είναι τόσο αυτάρκεις και γεμάτος που να μην έχει ανάγκη από κάποιον να τον υπηρετήσει και να τον ενθαρρύνει.
Κάτι τελευταίο. Αυτός ο ευσεβής πόθος να βοηθήσουμε και να υπηρετήσουμε και να προσφέρουμε σε τέτοιους καιρούς δεν εντοπίζεται μόνο ανάμεσα στους πιστούς. Σε όλο τον κόσμο βλέπουμε ένα ξέσπασμα από αλληλοβοήθεια και αλληλεγγύη. Ποια είναι η διαφορά στον Χριστιανισμό; Η διαφορά είναι ότι δίνουμε μέσα από όσα λάβαμε όταν μας επισκέφτηκε ο Θεός. Δεν δίνουμε αυτά που κερδίσαμε εμείς αλλά όσα κέρδισε ο Χριστός για μας. Επομένως, μπορεί η πιστή να είναι σίγουρη ότι έχει κάτι να δώσει… επειδή το δώρο που έχει λάβει είναι ο ίδιος ο Θεός, που κατοικεί μέσα της, και την γεμίζει με την αγάπη του και κάθε λογής δώρα που ξεχειλίζουν από μέσα της καθώς ζει ενωμένη με Εκείνον.
Είναι σαν να έχει ανοίξει ένα πηγάδι μέσα σου… μπορείς να αφήσεις το νερό που τρέχει να πέφτει σε ένα σημείο της γης… ή μπορείς να φτιάξεις αρδευτικά κανάλια για να πάει και σε όλα τα άλλα χωράφια.

- Απόψε ας προσευχηθούμε για τους εαυτούς μας... για θάρρος να μιλήσουμε και να προσφέρουμε εκεί που μας οδηγεί ο Θεός

Διαβάζουμε την Επιστολή του Απ. Παύλου προς Φιλιππησίους. Διαβάζουμε από το κεφ. 1 τα εδάφια 12-18.