Το Ιερό Κόστος της Ενότητας

17 Σχετικά με το θέμα στο οποίο αφορούν οι παρακάτω παραγγελίες μου, δεν μπορώ να σας επαινέσω. Οι συνάξεις σας γίνονται πιο πολύ για ζημιά σας παρά για το καλό σας. 18 Πρώτα πρώτα, έμαθα πως όταν έχετε σύναξη παρουσιάζονται ανάμεσά σας διαιρέσεις. Και μερικά από αυτά που άκουσα τα πιστεύω. 19 Βέβαια, είναι ανάγκη να παρουσιάζονται και διαιρέσεις μεταξύ σας, για να φαίνονται ανάμεσά σας αυτοί που πιστεύουν ειλικρινά. 20 Ακούω, λοιπόν, πως όταν συναθροίζεστε δεν τελείτε σωστά το δείπνο του Κυρίου. 21 Γιατί, ο καθένας βιάζεται να φάει το δείπνο που έχει φέρει μαζί του, και έτσι άλλοι μένουν νηστικοί ενώ άλλοι μεθάνε. 22 Δεν έχετε τα σπίτια σας για να τρώτε εκεί και να πίνετε; Ή καταφρονείτε την εκκλησία του Θεού, και κάνετε να νιώθουν ντροπή αυτοί που δεν έχουν τι να φάνε; Τι να σας πω; να σας επαινέσω γι’ αυτό; όχι, δε σας επαινώ….33 Λοιπόν, αδερφοί μου, όταν συναθροίζεστε για το δείπνο του Κυρίου, να περιμένετε ο ένας τον άλλο [στο αρχ. κείμενο αλλήλους εκδέχεσθε]. (Α΄Κορ.11:17-22,33)

13 Να ανέχεστε με υπομονή ο ένας τον άλλο, και να συγχωρείτε ο ένας τον άλλο, κάθε φορά που δημιουργούνται παράπονα ανάμεσά σας. Όπως ο Χριστός σάς συγχώρησε τα παραπτώματα, έτσι να κάνετε κι εσείς μεταξύ σας. 14 Πάνω απ’ όλα, να έχετε αγάπη, που είναι ο σύνδεσμος όλων και οδηγεί στην τελειότητα. (Κολ. 3:13-14)

2 Να ζείτε με ταπείνωση, πραότητα και υπομονή· να ανέχεστε με αγάπη ο ένας τον άλλο 3 και να προσπαθείτε να διατηρείτε, με την ειρήνη που σας συνδέει μεταξύ σας, την ενότητα που δίνει το Πνεύμα του Θεού. (Εφ.4:2-3)

12 Κανένας δεν αξιώθηκε ποτέ ως τώρα να δει το Θεό· αν αγαπάμε ο ένας τον άλλο, είμαστε σε κοινωνία με το Θεό, και η αγάπη του μέσα μας έχει ολοκληρωθεί. (Α΄Ιωαν.4:12)

Αυτή την Κυριακή θα είχαμε την τέλεση του Κυριακάτικου Δείπνου. Τα λόγια του Απ. Παύλου προς τους Κορινθίους είναι τα εισαγωγικά λόγια που διαβάζουμε κάθε φορά πριν το μοίρασμα των στοιχείων του άρτου και του οίνου. Ίσως μας παραξενεύει, κάθε φορά, όταν ακούμε τον Απ. Παύλο να επικεντρώνεται στο θέμα της ενότητας και της αγάπης των πιστών όταν αναφέρεται στο μυστήριο του Δείπνου. Θα περιμέναμε κάτι πιο βαθύ, ουσιαστικό και “μυστηριακό”. Όπως όλοι γνωρίζουμε υπάρχει μία ένταση στους θρησκευτικούς κύκλους, το τελευταίο διάστημα, σχετικά με τη μη δυνατότητα μετάληψης της θείας κοινωνίας—εν μέσω της πανδημίας—ιδιαίτερα στους κύκλους της Ελληνικής Χριστιανικής Ορθόδοξης πίστης. Με ενδιαφέρον παρατηρώ πως ο προβληματισμός δεν βρίσκεται γύρω από το θέμα της ενότητας και της αγάπης αλλήλων, που κλονίζεται μέσα από τη μη συνεύρεση της κοινότητας, η οποία ενότητα είναι και το ζητούμενο στοιχείο για τον Απ. Παύλο. Όλη η συζήτηση αναλώνεται στα “τελετουργικά” του μυστηρίου. Διάβαζα, σήμερα, σχετικά με την απόφαση της “Διαρκής Ιεράς Συνόδου πως ανήγαγε στη δογματική αλήθεια της Εκκλησίας και τον τρόπο μετάληψης της θείας Ευχαριστίας”. Στα ίδια τα σχόλια ενός Ορθόδοξου θεολόγου, σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, γεννιέται το ερώτημα: “θα δούμε αν με αυτή τη βαριά και καταδικαστική θέση αναδεικνύεται όντως το μυστήριο, ή αν -αντιθέτως- υποτάσσεται σε ειδωλοποίηση, σε ριτουαλισμό”.
Νομίζω πως στη δύσκολη “ώρα” που βρισκόμαστε καταλαβαίνουμε τον Απ. Παύλο καλύτερα, κατανοούμε που βρίσκεται το μυστήριο και συμφωνούμε μαζί του. Στην ενότητα βρίσκεται. Στην συνάντηση με τους άλλους. Αυτό είναι το μυστήριο.
Στις υπόλοιπες περικοπές που παραθέτω παραπάνω τονίζεται αυτό ξανά και ξανά. Δείτε την έμφαση του μυστηρίου στα λόγια του Απ. Παύλος προς τους πιστούς και τις πιστές της Εφέσου: εδ.3 να προσπαθείτε να διατηρείτε, με την ειρήνη που σας συνδέει μεταξύ σας, την ενότητα που δίνει το Πνεύμα του Θεού. Ακόμη πιο εμφατικά στα λόγια της Α΄ Επιστολής του Ιωάννη, ο απόστολος δε διστάζει να πει πως η κοινωνία με τον Θεό, το να δεις τον Θεό, περνά μέσα από την κοινωνία με τους άλλους: εδ. 12 Κανένας δεν αξιώθηκε ποτέ ως τώρα να δει το Θεό· αν αγαπάμε ο ένας τον άλλο, είμαστε σε κοινωνία με το Θεό, και η αγάπη του μέσα μας έχει ολοκληρωθεί.
Το μυστήριο και το ιερό στο οποίο αποσκοπεί αυτό το “τραπέζι” είναι η ενότητα του ανθρώπου με τον Θεό και του ανθρώπου με τον συνάνθρωπο του. Άνθρωποι και Θεός πλάι-πλάι στο ίδιο τραπέζι· ότι πιο ιερό. Δεν ακούγεται ελκυστικό αυτό το πλάι-πλάι αυτές τις δύσκολες ώρες; Δεν νιώθουμε πως υπάρχει κάτι μυστηριακό στις σχέσεις των ανθρώπων; Δεν νιώθουμε έντονα στην κατάσταση μας, την ιερότητα των σχέσεων;
Κλείνοντας μία πρόκληση για εμάς, καθώς μπορεί να αποφεύγουμε τον ριτουαλισμό, αλλά δε σημαίνει πως κινδυνεύουμε λιγότερο από την έλλειψη ενότητας. Εάν, σήμερα, συνειδητοποιούμε την ιερότητα της ενότητας και την πολύτιμη αξία των σχέσεων, ίσως καταλαβαίνουμε και την ελαφρότητα με την οποία ερχόμασταν, ως τώρα, σε αντιδικίες, ζηλοφθονίες, παρεξηγήσεις, κατηγόριες, εντάσεις ή αδιαφορία στις σχέσεις μας. Παίρνουμε με ελαφρότητα τις σχέσεις μας, δεν υπολογίζουμε τη σοβαρότητα τους και τη ζημιά που γίνεται. Πρέπει να μας κοστίζει κάθε ένταση με καθένα συνάνθρωπο. Πρέπει με πόνο να εισερχόμαστε σε οποιαδήποτε σύγκρουση.
Κρατώντας το μυστήριο, ας προετοιμάσουμε τις καρδιές μας για το τραπέζι της Κυριακής.

- Ας προσευχηθούμε σήμερα για τις σχέσεις μας. Για σχέσεις που χρειάζονται συμφιλίωση, αποδοχή και συγχώρεση. Υπενθυμίζουμε πως προσπαθούμε να συντονιστούμε σε κοινή συμπροσευχή, από τα σπίτια μας, στις 8:30μμ

Συνεχίζουμε να διαβάζουμε μαζί την Επιστολή του Απ. Παύλου προς Φιλιππησίους. Διαβάζουμε από το κεφ. 1 τα εδάφια 18-30.