Το κεντρί της αδικίας

1 Σ’ εσένα, Κύριε, φωνάζω, βράχε μου,
αδιάφορος μη μου σταθείς.
Αν δεν μου αποκριθείς θα ’μαι όμοιος
μ’ εκείνους που τους κατεβάζουνε στον τάφο.
2 Άκουσε τη φωνή μου όταν σου δέομαι,
όταν βοήθεια σου ζητώ·
όταν τα χέρια μου υψώνω
στον άγιο σου ναό.
3 Μη με πάρεις κι εμένα μαζί με τους ασεβείς,
μ’ όσους πράττουνε την ανομία·
που φιλικά μιλάνε στον πλησίον τους,
μα έχουν στην καρδιά τους την κακία.
4 Όμοια δώσ’ τους μ’ ό,τι πράξανε·
όπως ήταν οι πονηρές τους πράξεις,
τα ίδια τους τα έργα·
την ανταπόδοση που τους αξίζει δώσε τους.
5 Γιατί δεν κατανόησαν τις πράξεις του Κυρίου
τα έργα του που έκαμε· θα τους ρημάξει
και δε θα τους επανορθώσει πια.
Ψαλμός 28:1-5

Ο Δαβίδ φοβάται ότι θα τον κατεβάσουν στον «τάφο» — μία λέξη που στο Εβραϊκό πρωτότυπο σημαίνει και φυλακή (εδ. 1). Φωνάζει στον Θεό δηλαδή επειδή κατηγορείται άδικα ότι είναι ένας διεφθαρμένος ηγεμόνας. Αυτό το θέμα υπάρχει γενικότερα στους Ψαλμούς, αλλά δεν είναι ένα θέμα που άνθρωποι σε σύγχρονες δυτικές κοινωνίες κατανοούν εύκολα. Τίποτα δεν μας αγκυλώνει περισσότερο από την αδικία, και τίποτα άλλο δεν θα έπρεπε· τα εδάφια αυτά δεν είναι εκδικητικά — εκφράζουν τη διαμαρτυρία οποιουδήποτε ανθρώπου με λειτουργική συνείδηση απέναντι στα δεινά της τωρινής τάξης πραγμάτων, και φωνάζουν για την ημέρα της κρίσης ως επιτακτική, ηθική αναγκαιότητα. Έτσι καλούνται όλοι οι Χριστιανοί να φωνάζουν στον Θεό μέρα και νύχτα ενάντια στην αδικία (Λουκάς 18:7). [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Όταν συμμετέχουμε έμπρακτα στον αγώνα κατά της αδικίας — και καθώς βλέπουμε τόση αδιαφορία τριγύρω μας — πέφτουμε εύκολα στον πειρασμό να βάλουμε τον Θεό στο ίδιο τσουβάλι μαζί με όλους τους υπόλοιπους που παρακολουθούν χωρίς να κάνουν τίποτα. Όταν συναντούμε τον Ιησού, όμως, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να το πιστεύουμε αυτό. Γιατί μέσα στο πρόσωπο του Ιησού βλέπουμε τον ίδιο τον Θεό να μπαίνει έμπρακτα στον αγώνα ενάντια στην αδικία. Και δεν μπαίνει μόνο ως Θεός αλλά και ως άνθρωπος. Δεν βλέπει τους φτωχούς σαν ένα πρόβλημα που έρχεται να λύσει αλλά σαν έναν λαό με τον οποίο ενώνεται. Η αλληλεγγύη του Θεού με τον άνθρωπο μέσα στη δυστυχία του μας αφοπλίζει. Αν ο Θεός είναι έτοιμος να γίνει φτωχός και να υποστεί την αδικία για να λυτρώσει τον κόσμο από αυτήν, μήπως τελικά τον έχω παρεξηγήσει; [TK]

Κύριε, προσεύχομαι να έρθει η δικαιοσύνη σ’ αυτό τον κόσμο — να λυτρώσεις τους φτωχούς από την αθλιότητά τους, να σπάσεις την εξουσία των τυράννων, και να φέρεις ένα τέλος στη βία, τον πόλεμο και τις ηθνικές διενέξεις. Σε ευχαριστώ επειδή είσαι Θεός δικαιοσύνης. Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]