Το φως που μας δίνει υπόσταση

16 Γι’ αυτό, λοιπόν, δε χάνουμε το θάρρος μας. Μπορεί εξωτερικά να βαδίζουμε στο θάνατο, εσωτερικά όμως, μέρα με την ημέρα, η ζωή μας ανανεώνεται. 17 Γιατί ό,τι προσωρινά ασκεί μια ελαφριά πίεση πάνω μας, μας προετοιμάζει για ολοένα και μεγαλύτερο πλούτο αιώνιας δόξας. 18 Δε στοχεύουμε σ’ αυτά που φαίνονται, αλλά σ’ αυτά που δε φαίνονται· γιατί όσα φαίνονται είναι πρόσκαιρα, ενώ όσα δεν φαίνονται είναι αιώνια. (Β' Κορινθίους 4.16-18)

Η συνθήκη της πανδημίας μπορεί να είναι πρωτόγνωρη αλλά δεν είναι μόνιμη. Ωστόσο, δεν έχουν όλα τα πρόσκαιρα πράγματα την ίδια λειτουργία και επιρροή στη ζωή μας. Όταν η ζωή μας είναι γεμάτη με ευχάριστα πράγματα, ο πρόσκαιρος χαρακτήρας τους δεν μας απασχολεί, μάλλον το αντίθετο. Όταν όμως τα πράγματα στη ζωή μας ασκούν μία πίεση πάνω μας, ξυπνούν μέσα μας την ανάγκη για μία ελπίδα που αποβλέπει πέρα από αυτά.
Γι’ αυτό και το μήνυμα της Ανάστασης φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ στις μέρες μας. Μας θυμίζει ότι αυτά που έχουν τελική σημασία δεν είναι τα πρόσκαιρα αλλά τα αιώνια. Κι αυτό μάλιστα δεν είναι κάτι θεωρητικό — μία παρηγορητική σκέψη απλά που δεν αγγίζει το βίωμα του σήμερα. Ο απόστολος Παύλος μας εξηγεί πως όσοι ελπίζουν στον Χριστό ανανεώνονται μέρα με τη μέρα. Σε καιρούς ευημερίας, όταν δεν νιώθουμε την ανάγκη να εστιάζουμε πέρα από τα πρόσκαιρα, μπορεί να μη προσέχουμε αυτό το έργο που γίνεται μέσα μας (και κατ’ επέκταση, να μη ασχολούμαστε κιόλας μαζί του), αλλά τώρα που ο θάνατος έχει διεισδύσει πιο έντονα στην καθημερινότητά μας, μας θυμίζει ότι η απέραντη ζωή του αναστημένου Χριστού ανθίζει μέσα μας την ίδια στιγμή που η εξωτερική μας κατάσταση μπορεί να φθείρεται και να καταρρέει.
Να το κάνω ακόμα πιο πρακτικό. Καθώς κοιτώ γύρω μου στην κοινότητά μας, βλέπω παντού αυτή την ανανέωση να βγαίνει στην επιφάνεια. Βλέπω έναν πλούτο αιώνιας δόξας να λάμπει σε πρόσωπα ανθρώπων καθώς οι πρόσκαιρες πιέσεις της ζωής τους στρέφουν προς το έργο που ο Θεός κάνει μέσα τους. Κι αυτό που βλέπω σ’ αυτα τα πρόσωπα είναι κάτι το πανέμορφο. Σε καθηλώνει η ομορφιά αυτή ακριβώς επειδή κάνει τη δυσκολία και τη θλίψη που συνυπάρχουν μαζί της να μοιάζει με ψέμα καθώς αυτό που έρχεται φαίνεται πως θα κατακλύζει αυτό που φεύγει.
Αλλού παρομοιάζει ο Παύλος αυτές τις τωρινές δυσκολίες με τους πόνους του τοκετού. Μπορεί να μας πιέζουν οι πόνοι αυτοί, μας λέει, αλλά αυτό που έρχεται είναι τόσο όμορφο που θα κάνει τη μητέρα αυτή να μη χάσει το θάρρος της ενόσω κρατάνε οι οδύνες.
Σκεφτείτε τώρα τον πόνο όταν, μετά από τη σκληρή οδύνη του τοκετού, στο τέλος δεν υπάρχει τίποτα. Πιστεύω πως ένας από τους λόγους που μας δυσκολεύουν οι πιέσεις της ζωής παραπάνω από ότι μπορούμε να αντέξουμε πολλές φορές είναι ακριβώς επειδή δεν περιμένουμε τίποτα πέρα από αυτό το προσωρινό βίωμα. Ή ακόμα και να περιμένουμε κάτι, το ξεχνάμε, κι έτσι βυθιζόμαστε στις έγνοιες του τώρα.
Ο απόστολος Παύλος μας θυμίζει εδώ ότι *υπάρχει* ένας τρόπος να μη χάσουμε το θάρρος μας. Κι είναι όταν εστιάζουμε στην ανανέωση που ξεκίνησε μέσα μας όταν ήρθαμε στον Χριστό… Γιατί αυτή η ομορφιά που βλέπω στα πρόσωπά σας είναι η προκαταβολή αυτής της δόξας· εγκυμονεί έναν αιώνιο καρπό, και είναι η ένδειξη πως η ανάσταση του Χριστού δεν είναι μόνο ένα μήνυμα που ζούμε αλλά μία πραγματικότητα που έχει μπει στη ζωή μας.
Σας αφήνω με μία τελευταία εικόνα. Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια είναι το «Virginia Moon» από τους Foo Fighters. Ιδιαίτερα μου αρέσει ο στίχος στην επωδό που λέει, «And now our shades become shadows in your light» (και τώρα, με το φως σου, από φαντάσματα γινόμαστε σκιές). Μιλάει για αυτή την εμπειρία το βράδυ όπου ο εαυτός μας αποκτά υπόσταση καθώς πέφτει πάνω μας το φως του φεγγαριού και ζωγραφίζει μία ξεκάθαρη σιλουέτα δίπλα μας στην οποία διακρίνουμε επιτέλους τη μορφή μας. Μιλά δηλαδή για την εμπειρία που αναζητούμε όλοι. Προχωράμε στη ζωή ψάχνοντας να βρούμε τη μορφή μας, αλλά αυτή η προσπάθεια ματαιώνεται συνεχώς. Όσο ψάχνω, τόσο διαπιστώνω ότι δεν γνωρίζω ποιος είμαι. Είμαι ένα φάντασμα… μέχρι που έρχεται αυτό το φως που θα αποκαλύψει τη μορφή μου. Και το Ευαγγέλιο μας λέει πως αυτή η μορφή που αποκαλύπτεται — αυτός που μας δίνει υπόσταση και μονιμότητα — είναι η μορφή του Χριστού, εσταυρωμένη και αναστημένη.
Αυτή είναι η μορφή που βλέπω να ζωγραφίζεται στα πρόσωπα, τα χαμόγελα και τις κινήσεις των αδελφών μου. Και μου δίνει τρομερή ελπίδα για τη συνέχεια της ιστορίας.

- Ας προσευχηθούμε για τους ανθρώπους που έχουν χάσει το θάρρος τους αυτή την περίοδο, να ανατείλει το φως το αιώνιο στη ζωή τους και, πιο πρακτικά, να μπορέσουμε εμείς να γίνουμε αφορμή ελπίδας για τον πλησίον μας.

Διαβάζουμε από την Α΄Επιστολή του Απ. Πέτρου, από το 3ο κεφάλαιο, τα εδάφια 13-22. (Α΄Πέτρου 3:13-22)