Το ψέμα

12 Ελάτε νέοι, ακούστε με· κι εγώ θα σας διδάξω του Κυρίου το σέβας.
13 Αν θέλετε να τη χαρείτε τη ζωή, χρόνια να ζήσετε πολλά κι ευτυχισμένα·
14 τη γλώσσα σας φυλάξτε απ’ το κακό κι από κουβέντες δολερές τα χείλη σας.
15 Φύγετε πέρα απ’ το κακό και κάντε το καλό, αποζητήστε την ειρήνη και επιδιώξτε την.
16 Τους δίκαιους ο Κύριος τους προσέχει κι ακούει τις ικεσίες τους.
17 Μα σκέφτεται ενάντια σ’ αυτούς που πράττουν το κακό· για να εξαλείψει από τη γη ως και τη θύμησή τους.
Ψαλμός 34:12-17

Αν θέλουμε να χαρούμε τη ζωή (εδ. 13), πρέπει να ζήσουμε μία σωστή ζωή (εδ. 14-15). Αυτή η ιδέα πάει κόντρα στο ψέμα του όφεως στον κήπο της Εδέμ πως αν υπακούσουμε τον Θεό πλήρως θα είμαστε δυστυχισμένοι, πως η ολοκληρωμένη ζωή βρίσκεται έξω από το θέλημα του Θεού, όχι εντός. Από τότε αυτό το ψέμα πέρασε βαθιά μέσα στην καρδιά του ανθρώπου· πιστεύουμε πως πράγματι θα ήμασταν πιο ευτυχισμένοι εάν εμείς, κι όχι ο Θεός, επιλέγαμε τον τρόπο που πρέπει να ζούμε τη ζωή μας. Το υπέρτατο καλό όμως είναι το να γνωρίζουμε τον Θεό προσωπικά… και το υπέρτατο κακό, που έχει έναν εξίσου διαπροσωπικό χαρακτήρα, είναι το να χάσουμε εντελώς την παρουσία του Θεού (εδ. 17). Επειδή όμως ο Θεός είναι η μόνη πηγή χαράς και αγάπης, όταν χάνουμε την παρουσία του Θεού χάνουμε μαζί της και τα πάντα. Μένουμε εντελώς και αιωνίως απ’ έξω — εξορισμένοι, αποξενωμένοι, και για πάντα αγνοημένοι. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Αν «το σέβας του Κυρίου» σημαίνει ότι απεχθανόμαστε την αμαρτία (Παροιμίες 8:13), τότε κανένας μας δεν μπορεί να πάρει θάρρος από τη διδασκαλία αυτή. Αφού όλοι μας έχουμε ‘γλυκιές’ αμαρτίες που δεν θέλουμε να αφήσουμε. Με λίγα λόγια, η ζωή που περιγράφεται εδώ είναι άπιαστη· δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να τη ζούμε. Από τότε που ο Αδάμ επέλεξε μία ζωή μακρυά από τον Θεό, εμείς τα παιδιά του, μόνο έτσι ξέρουμε να ζούμε. Δεν υπάρχουν καλά νέα εδώ για μας, υπάρχει μόνο κατάκριση καθώς συνειδητοποιούμε πόσο μακρυά είμαστε και θα είμαστε από τον Θεό όσο λειτουργούμε μέσα από τη δική μας δύναμη και τις δικές μας επιθυμίες. Παρόλα αυτά, το Ευαγγέλιο δεν λείπει από δω. Αντιθέτως όταν διαβάζουμε αυτά τα λόγια σωστά, βλέπουμε όλη την ομορφιά του Ευαγγελίου εδώ. Κι αυτό γίνεται όταν τα διαβάζουμε μέσα από το πρίσμα ενός συγκεκριμένου προσώπου. Όταν στρέφουμε τα μάτια μας στο μοναδικό πρόσωπο της ιστορίας που πράγματι μίσησε την αμαρτία, έφυγε από το κακό και έκανε το καλό, βλέπουμε επιτέλους που βρίσκονται τα καλά νέα. Ο Ιησούς Χριστός, ως Υιος του Θεού, ήδη είχε μία ολοκληρωμένη, ευτυχισμένη ζωή κοντά στον Θεό. Έφυγε όμως από την αγκάλη του Πατέρα και έγινε άνθρωπος για να γίνει ο πρώτος άνθρωπος που σεβάστηκε τον Θεό και έκανε το καλό με χαρά. Κι αυτή η υπακοή δεν ήταν για Εκείνον, αλλά για μας. Όταν έκανε το θέλημα του Θεού, δεν μας έδειχνε απλά πως μοιάζει μία ολοκληρωμένη ζωή, κέρδιζε τη ζωή ξανά για να μας τη χαρίσει, ώστε να περπατάμε κι εμείς σ’ αυτή. Δεν καλείσαι λοιπόν να ανταπεξέλθεις στις απαιτήσεις αυτής της διδασκαλίας· καλείσαι να ελπίσεις σε Εκείνον που την εκπλήρωσε για χάρη σου — κι έτσι θα μπορείς να τη ζεις κιόλας, με τη δική του δύναμη πλέον. [TK]

Πατέρα, αν θέλω να αγαπήσω τη ζωή, πρέπει να αγαπήσω Εσένα — και το να σε αγαπάω σημαίνει ότι κάνω το θέλημά σου με χαρά. Λάμψε το πρόσωπό σου πάνω με — ώστε να γνωρίσω την αγάπη σου — για να σε αγαπήσω για αυτό που είσαι. Θύμισε μου πως η μόνη απώλεια που μετράει και είναι πράγματι ανυπόφορη είναι όταν σε χάνω και βρίσκομαι μακρυά από την παρουσία σου. Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]