Χαιρεκακία

19 Για μένα ας μη χαίρονται όσοι είν’ εχθροί μου δίχως λόγο·
ας πάψουν με τα μάτια τα νοήματα όσοι αναίτια με μισούν.
20 Δε μιλάνε ειρηνικά· και για τους ήσυχους της γης απάτης λόγια σκέφτονται.
21 Φλυάρησαν σε βάρος μου και είπαν: «Είδαμ’ εμείς τι έκανες!»
22 Εσύ όμως, Κύριε, είδες· μη μείνεις σιωπηλός. Κύριέ μου, μη μ’ αφήνεις!
23 Ξύπνα και σήκω κι υπερασπίσου με· Θεέ και Κύριέ μου, πάρε το μέρος μου!
24 Κρίνε με σύμφωνα με τη δικαιοσύνη σου, Κύριε και Θεέ μου, για να μη χαίρονται για μένα. 25 Και να μη σκέφτονται στο βάθος τους:
«Μπράβο μας, τον νικήσαμε». Και να μη λένε: «Τον κατάπιαμε».
26 Ας ντρέπονται όλοι τους κι ας κοκκινίζουν, όσοι για τα παθήματά μου χαίρονται·
ας σκεπαστούνε με ντροπή κι ονειδισμό όσοι αλαζονικά περνούν μπροστά μου.
27 Ας ευφρανθούνε κι ας χαρούν αυτοί που χαίρονται για τη δικαίωσή μου·
κι ας λένε συνεχώς: «Μεγάλος είν’ ο Κύριος! Επιθυμεί την ευτυχία του εκλεκτού του».
28 Κι η γλώσσα μου θα διηγιέται τη δικαιοσύνη σου· όλη τη μέρα θα σ’ εξυμνεί.
Ψαλμός 35:1-10

Σε μία περίοδο διωγμού, πάντα διατρέχουμε έναν μεγάλο πνευματικό κίνδυνο — τον κίνδυνο της αυτοδικαίωσης. Το να αισθανθούμε δηλαδή έντιμοι και υπεράνω μόνο και μόνο επειδή μας καταδιώκουν άδικα. Εδώ ο Δαβίδ ζητάει από τον Θεό να αποτρέψει την χαιρεκακία των εχθρών του… όμως δεν χαίρεται ποτέ ο ίδιος για το κακό που έρχεται σε εκείνους (αυτό που λέμε στα γερμανικά “schadenfreude”). Αντιθέτως ο Δαβίδ προστρέχει με χαρά στην δικαιοσύνη του Θεού και στην μεγαλοπρέπειά του (εδ. 27-28) αντί για κάποια δική του ηθική υπεροχή. Ενώ πολλοί άνθρωποι, βλέποντας την αγένεια και τον απρόσωπο χαρακτήρα της σύγχρονης κοινωνίας, κατηγορούν την τεχνολογία, η πραγματική αιτία είναι η καρδιά του ανθρώπου, η οποία συνεχώς αμύνεται και βγαίνει στην αντεπίθεση. Μην προσπαθήσεις να ανταποδίδεις κακό αντί κακού, άφησε τον Θεό, ο οποίος μόνος γνωρίζει τι αξίζει ο καθένας και τι όχι (εδ. 23-24). Ας σε δικαιώσει ο Θεός· και να ξέρεις ότι μία μέρα θα φανούν όλα. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Μία από τις συμβουλές που με έχει βοηθήσει πάρα πολύ όταν αμύνομαι και ενοχλούμαι από την σκληρή και (κατ’ εμέ) άδικη κριτική είναι αυτή του βρετανού ποιμένα, Spurgeon, ο οποίος μας συμβουλεύει: «Αδελφέ, όταν κάποιος έχει μία αρνητική άποψη για σένα, μην ενοχλείσαι γιατί, στην πραγματικότητα, είσαι πολύ χειρότερος». Εδώ ο Spurgeon δεν μας λέει να μεμψιμοιρούμε για το πόσο κακοί είμαστε. Για την ακρίβεια, μας λέει ακριβώς το αντίθετο· αν είμαι όντως πολύ χειρότερος από ότι λένε (είτε άδικα είτε δίκαια) οι άλλοι για μένα… και ακόμα με δέχεται ο Θεός μέσω του Χριστού, πως γίνεται να με κλονίζουν οι κατηγορίες και οι συκοφαντίες των άλλων. Όπως λέει ένας καλός μου φίλος, ο χριστιανός είναι εκείνος που «ακόμα όταν ο ίδιος δεν αντέχει τον εαυτό σου», ξέρει ότι πάλι ο Θεός τον θέλει. Ο Θεός δεν χάρηκε με την πτώση σου, ούτε με την σκέψη ότι αξίζεις την κατάκριση. Αντί γι’ αυτό, πάλεψε για σένα και τη δικαίωσή σου, εξασφαλίζοντας την ευτυχία σου περνώντας ο ίδιος από τα παθήματα που κανονικά περίμεναν εσένα. Και με έναν τέτοιο Θεό στη πλευρά σου, πράγματι μπορείς να αντέξεις ακόμα και την χειρότερη χαιρεκακία των ανθρώπων. [TK]

Κύριε, είναι αλήθεια πως καμία φορά οι άνθρωποι λένε και μου κάνουν πράγματα που δεν αξίζω. Ωστόσο γνωρίζεις Εσύ καλά πως ταυτόχρονα η καρδιά μου είναι γεμάτη από εγωϊστικές, ανόητες και κακές σκέψεις οι οποίες είναι κατακριτέες. Προστάτεψέ με λοιπόν από το να γίνω ποτέ πικραμένος ή περήφανος όταν θεωρώ ότι αναίτια παθαίνω. Εμπιστεύομαι τη φήμη και τις υποθέσεις μου σε σένα. Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]