Χαλκάς και χαλινάρι

6 Για τούτο, ας προσεύχεται κάθε ευσεβής σ’ εσένα, στις δύσκολες στιγμές.
Σαν γίνει ο κατακλυσμός, κοντά του δε θα φτάσει.
7 Εσύ είσαι, Κύριε, ο κρυψώνας μου, με προστατεύεις απ’ τη θλίψη
και τη γυρίζεις σε αλαλαγμούς χαράς.
8 Μου λες: «Σύνεση θα σου δώσω,
θα σου διδάξω την οδό που πρέπει να βαδίζεις·
θα σε ορμηνεύω, η προσοχή μου θα ’ναι πάνω σου.
9 Μη γίνεσαι σαν άλογο και σαν μουλάρι ασύνετος,
που χαλινάρι και χαλκά χρειάζονται για να μπορέσουν να ’ρθουνε κοντά σου».
10 Πολλά του ασεβή τα μαστιγώματα, μα κείνον που στον Κύριο ελπίζει
η αγάπη του τον περιζώνει.
11 Χαρείτε για τον Κύριο, δίκαιοι, κι ευφρανθείτε·
κι όλοι εσείς οι άδολοι φωνάξτε από χαρά!
Ψαλµός 32:6-11

Ο Θεός μας καλεί πέραν της συγχώρεσης σε μία πραγματική φιλία μαζί Του. Συχνά ζούμε όπως αρμόζει μόνο εάν πρέπει να ζήσουμε έτσι, καθαρά από εγωϊστικούς λόγους, επειδή υπάρχουν συνέπειες που μας συνετίζουν στο διάβα μας. Αυτό μοιάζει με το να ακούμε Τον Θεό σαν να ήμασταν μουλάρι, το οποίο χρειάζεται χαλκά και χαλινάρι για να το συγκρατήσεις (εδ.9). Αντιθέτως, θα πρέπει να υπακούμε επειδή θέλουμε, ως έκφραση αγάπη προς Εκείνον, ο οποίος μας συνετίζει προσωπικά μέσα από τον Λόγο Του και την προσευχή (εδ.8). Μερικές φορές ο Θεός επιτρέπει δύσκολες στιγμές “κατακλυσμών” (εδ.6), ως ένα είδος χαλκά και χαλινάρι, το οποίο μας τραβά πίσω σε Εκείνον και μας δείχνει πως χρειαζόμαστε τη φιλία και την αγάπη Του περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Ας είμαστε χαρούμενοι που δε μας αφήνει να περιπλανιόμαστε. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Η πίστη σε κάποιον θεό, γενικότερα η θρησκεία φαντάζει, ιδιαίτερα στην εποχή μας, ως κάτι το δεσμευτικό, μία σειρά από κανόνες, οδηγίες και μέτρα που έρχονται και περιορίζουν τη ζωή μας, με σκοπό να μας οδηγήσουν κάποτε στην ελευθερία. Ίσως αυτό είναι το σχήμα στο μυαλό μας: περιορίσου για να είσαι ελεύθερος. Όντως ο Θεός όπως παρουσιάζεται σε αυτόν τον Ψαλμό έρχεται και μας περιορίζει, θέτει όρια να μην ξεπεράσουμε και δίνει εντολές, μία σειρά από κανόνες για το πως να ζήσουμε. Σύμφωνα με το εδ.8 μας συνετίζει, μας υποδεικνύει ένα πολύ συγκεκριμένο “δρόμο” να περπατήσουμε, δευτερόλεπτο δεν βρισκόμαστε έξω από τη ματιά Του. Απόλυτα περιοριστικό. Εξαρχής μας λέει πως εμείς και Εκείνος δεν ταιριάζουμε, «σύνεση θα σου δώσω» (εδ.8).
Το ενδιαφέρον όμως και η πρόκληση βρίσκεται στο γεγονός, πως ενώ μας μιλά για κάτι τόσο το περιοριστικό—μοιάζει σαν χαλκάς—χρησιμοποιεί εικόνες ελευθερίας. Μας λέει δηλαδή πως το σχήμα δεν είναι «περιορίσου για να καταλήξεις στην ελευθερία», αλλά κατευθείαν «έλα στην ελευθερία». Η εικόνα στο εδ.9 είναι τόσο δυνατή από μόνη της, είναι σαν να μας λέει «ξέρω πως έρχεσαι, και περιμένεις να νιώσεις τον χαλκά και το τράβηγμα, κι όμως σου λέω πως πρόκειται για ένα άγγιγμα, θα έρθω κοντά σου». Ο Θεός μας καλεί σε ελευθερία και είναι δύσκολο να το κατανόησουμε, ακριβώς επειδή δεν έχουμε καν κατηγορία ελευθερίας στην εμπειρία μας. Νομίζουμε πως γνωρίζουμε περί ελευθερίας. [ΑΠ]

Κύριε, δεν θέλω να σου εξομολογούμαι την αμαρτία μου μόνο σαν αποτέλεσμα επιβολής. Θέλω να κοιτάζω την αγάπη του Ιησού, που τόσο του κόστισε, μέχρι να λυπάμαι όχι μόνο για τις συνέπειες αυτής της αμαρτίας σε μένα αλλά και για την αμαρτία την ίδια και το πόσο σε στεναχωρεί. Μόνο τότε θα χάσει η αμαρτία την εξουσία της πάνω μου. Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]