H χάρη θα με οδηγήσει σπίτι μου

2 Θα σ’ εξυμνήσω, Κύριε,
γιατί με γλίτωσες·
και δεν άφησες να χαρούν
για μένα οι εχθροί μου.
3 Κύριε, Θεέ μου·
σου ζήτησα βοήθεια και με θεράπευσες.
4 Κύριε, μου ’δωσες πίσω τη ζωή
την ώρα που με θάβαν
και στη ζωή με κράτησες.
5 Τον Κύριο υμνήστε οι πιστοί του!
Ευχαριστία δώστε του ως ανάμνηση της αγιότητάς του.
6 Η οργή του είναι για μια στιγμή,
αλλά για μια ζωή η εύνοιά του·
αν μένουν δάκρυα το βράδυ,
η χαρά φτάνει με την αυγή.
Ψαλμός 30:1-5

Ο Ψαλμός αυτός εξυμνεί την χάρη. Ο Θεός μπορεί να οργίζεται με τον λαό του, αλλά ο θυμός του δεν μένει για πάντα (εδ. 5); η χαρά πάντα έρχεται, καθώς η χάρη φτάνει σε όσους ελπίζουν στον Θεό. Με τον Ιησού βλέπουμε την απόλυτη έκφραση αυτής της ιδέας καθώς η λύπη παράγει την χαρά (Β’ Κορινθίους 4:17, Ιωάννης 16:20-22). Η λύπη και η θλίψη του Ιησού παρήγαγαν μία χαρά τόσο για εκείνον όσο και για μας, κι έτσι τώρα, όταν εμπιστευόμαστε σ’ αυτόν μέσα στις δικές μας σκοτεινές στιγμές, η λύπη μας μπορεί να παράγει την χαρά της ενισχυμένης πίστης και ενός πραγματικού πνευματικού βιώματος. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]

Όταν βρισκόμαστε σε ένα σημείο όπου τίποτα δεν μπορεί να διώξει την μαυρίλα από την ψυχή μας, το μήνυμα της χάρης είναι το μόνο πράγμα που έχει τη δύναμη να μας σηκώσει και να μας εμψυχώσει. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ειδικά σε τέτοιες στιγμές το μήνυμα αυτό φαίνεται πολύ αχνά. Όπως ο πόνος της ανοιχτής πληγής σβήνει ακόμα και την ανάμνηση της ιατρειάς που βιώσαμε κάποτε — έχει μείνει μόνο η ουλή που φαίνεται πολύ αχνά παραδίπλα —, έτσι και η λύπη μας πολλές φορές φαίνεται πολύ πιο πραγματική και ισχυρή από τη χαρά της σωτηρίας που μας έχει δώσει ο Θεός.
Τότε είναι που η συλλογική εξύμνηση της χάρης του Θεού γίνεται ανεκτίμητη. Όταν ακούμε τον πλησίον μας να αφηγείται την ιστορία ενός σωτήρα που υπέφερε όλα αυτά και χειρότερα, για να μας δώσει πίσω τη ζωή… τότε ακόμα και την ώρα που νιώθουμε ότι μας θάβουν, αισθανόμαστε αυτή τη δύναμη να ξαναμπαίνει στη ζωή μας. Όσο και να την έχουμε διώξει από τις σκέψεις μας, αισθανόμαστε πάλι ότι η χαρά θα φτάσει με την αυγή. Γιατί ο αυγερινός είναι ο Χριστός… που ήδη ανατέλλει στην καρδιά μας. Αυτή είναι η δύναμη της χάρης. [TK]

Κύριε, ο Λόγος σου μου λέει πως η θλίψη μας «μας προετοιμάζει για ολοένα και μεγαλύτερο πλούτο αιώνιας δόξας» (Β’ Κορινθίους 4:17). Δεν φτάνω το βάθος αυτής της αλήθειας αλλά έχω δει τις αρχές της στη ζωή μου. Κάνε λοιπόν μέσα μου εκείνο το έργο που γίνεται μόνο καθώς εμπιστεύομαι σε σένα την ώρα της λύπης. Αμήν. [Timothy Keller. “The Songs of Jesus”]